ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 6

บทที่ 6 แคระซ่อนรูป

สภาพห้องครัวของบ้านหลังกะทัดรัดเล็กเท่าแมวดิ้นตายมีโต๊ะกลางวางข้าวของคั่นกลางระหว่างเตาแก๊สกับประตูบานเลื่อน ข้างซิงก์ล้างจานมีชั้นวางเหล็กสำหรับตากจาน ถัดไปด้านในสุดเป็นตู้เย็นสีเทาหลังย่อม ทุกอย่างในนี้ช่างเล็กกะทัดรัดไม่ต่างจากคนแคระในนิทาน เห็นแล้วคนตัวใหญ่ถึงกับลอบถอนหายใจ แต่ก็ไม่วายเอ่ยเสียงทุ้มนุ่มกับเจ้าของบ้านวัยชรา

“มีอะไรให้ช่วยไหมครับคุณยาย”

ที่จริงไม่ได้อยากช่วย ขี้เกียจจะแย่ แต่เห็นว่าหญิงชราใจดีมีน้ำใจเอื้อเฟื้อก็เลยถามพอเป็นพิธี

“ยักษ์ออกไปเด็ดใบกะเพราที่ริมกำแพงหน่อยสิลูก”

“อ่อ…ได้ครับคุณยาย”

เขารับกะละมังสแตนเลสใบเล็กจากคุณยายแล้วเดินดุ่มๆ ออกจากบ้าน ไม่นานก็กลับมาพร้อมเหงื่อซึมเต็มหน้าผาก

“ยักษ์เด็ดโหระพามาทำไมลูก”

“ไม่ใช่เหรอครับ ผมนึกว่าเป็นใบกะเพรา กลิ่นมันฉุนๆ เหมือนกัน”

ชายหนุ่มหยิบผักสีเขียวขึ้นมาดม มองเจ้าของบ้านตาซื่อ แสร้งแยกแยะใบกะเพรากับโหระพาไม่ออก เพราะขืนโชว์ว่าตนทำกับข้าวเป็น คนขี้เกียจคงถูกใช้ไปเด็ดผักนอกบ้านอยู่เรื่อย อากาศร้อนจะตาย ใครจะอยากออกไปยืนตากแดด

“คงไม่เคยหยิบจับงานหนักเลยใช่ไหมลูก”

ชายหนุ่มยิ้มแห้งๆ

“งั้นเดี๋ยวยายพายักษ์ไปดู วันหลังจะได้เลือกเป็นนะลูก”

“ครับคุณยาย”

แปลงปลูกผักทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าริมกำแพงมีพืชผักสวนครัวเรียงกันเป็นตับ เขายืนฟังคุณยายชี้มือพลางอธิบายพืชแต่ละชนิดด้วยความสนใจ

“คุณยายรู้เยอะจัง”

“ยายเป็นเด็กต่างจังหวัด ตอนเด็กๆ แม่ของยายก็ปลูกผักพวกนี้ไว้เต็มสวน อยากกินอะไรก็มาเด็ด พอแต่งงานสามีก็เลยกันที่ไว้ให้ยายปลูกผักด้วย”

“แล้วสามีคุณยายล่ะครับ”

“จากไปนานแล้วล่ะลูก”

“ขอโทษครับคุณยาย ผมไม่น่า…”

“ไม่เป็นไรหรอกลูก”