ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 6

อยากจะลงไปวีนคนบวมๆ ให้รู้แล้วรู้รอด แต่การพูดถึงชุดชั้นในกับชายแปลกหน้าออกจะล่อแหลมเกินไป แม้ร่างกายฟกช้ำ แต่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ชาย แถมยืนหนึ่งเรื่องกวนประสาท เธอเลยคิดว่าต้องหยิบเรื่องอื่นมาเฉ่งดีกว่า ดังนั้นในวันรุ่งขึ้นเนตรอัปสรจึงเท้าเอวมองคนตัวใหญ่ที่นั่งเอกเขนกดูทีวีด้วยสีหน้าพร้อมหาเรื่อง

“เมื่อวานคุณตากผ้าให้ฉันใช่ไหม”

“อืม ไม่ต้องขอบคุณหรอก เรื่องเล็กน้อย”

“ฉันไม่ได้ขอบคุณ แต่จะเฉ่งคุณต่างหาก ตากผ้าประสาอะไร เสื้อยืดของฉันยืดหมด”

“ขึ้นชื่อว่าเสื้อยืด มันก็ต้องยืดอยู่แล้วไหมคุณ”

“แต่ก่อนหน้านี้มันไม่ยืดแบบนี้ ฉันซื้อมาตั้งแพง ดูสิแบรนด์ดังขึ้นห้างเลยนะ”

เขาหยิบเสื้อยืดมาพลิกดูพลางสอดมือเข้าไปจับเนื้อผ้าก่อนส่งคืน

“ผ้าพื้นๆ แบรนด์วัยรุ่นจากอังกฤษ ไม่กี่ร้อย แพงอะไรกัน”

“คุณรู้ราคาได้ไง”

“เซ้นส์มันบอกว่าไม่แพง แล้วอีกอย่างคอเสื้อย้วยขนาดนี้ เอาไปเป็นผ้าขี้ริ้วเหอะ”

“เอ๊ะ เสื้อยังใส่ได้ ใส่อยู่บ้านก็ได้ จะทิ้งทำไม”

“จะเขียมไปถึงไหนคุณ”

“ถ้าไม่เขียมจะเอาเงินที่ไหนมาเลี้ยงคุณล่ะ”

ชายหนุ่มยักไหล่ ไม่รู้สึกรู้สาต่อน้ำเสียงประชดประชันของอีกฝ่าย

“นึกว่าเก็บเงินซื้อฟิกเกอร์ในตู้ซะอีก โตแล้วนะคุณ เล่นตุ๊กตาเป็นเด็กๆ ไปได้”

“เงินฉัน ฉันจะซื้ออะไรก็เรื่องของฉันปะ”

“ถามจริงนะ ไอ้ตัวประหลาดสีดำ แลบลิ้น ฟันแหลมเปี๊ยบ มันน่ารักตรงไหน ซื้อมาเต็มตู้ รสนิยมมันซื้อกันไม่ได้จริงๆ”

“มันชื่อเวนอมย่ะ ถึงหน้าตาจะไม่น่ามอง แต่โพสเจอร์มันเท่มากนะ มองอย่างนี้คืออะไร ไม่รู้จักล่ะสิ”

“ไม่รู้จัก ผมไม่สนของเล่นเด็ก”

“ไม่รู้อะไรซะแล้ว มันเป็นตัวร้ายในสไปเดอร์แมน แต่เชื่อไหมว่าเวนอมดังขนาดมีหนังของตัวเองเลยนะ”