ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 6

“สรุปคือจะโบ้ยว่าผมผิด”

“หรือว่าไม่ผิดล่ะ?”

“ผิดสิ ถ้าคุณไม่ทิ้งผม ยอมพาผมกลับบ้านด้วยแต่แรก คุณก็ไม่ต้องเหนื่อยรบกับผมแล้ว”

“แล้วมันเรื่องอะไร ทำไมฉันต้องยอมพาคุณกลับบ้านด้วย”

“คุณก็รู้ว่าผมป่วยอยู่ แทนที่จะสงสารเห็นใจ ดูสิ ให้ผมอยู่ด้วย ผมก็คอยเฝ้าบ้านกับดูแลคุณยาย เมื่อวานคุณยายล้ม ผมยังเข้าไปช่วย แถมตากผ้าให้ด้วยนะ”

“เมื่อวานคุณยายล้มเหรอ ไม่เห็นมีใครบอกฉันเลย”

“คุณยายคงไม่อยากให้คุณคิดมากมั้ง เห็นไหมล่ะว่ามีผมอยู่ด้วย คุณมีแต่ได้กับได้นะ”

ก็จริงของเขา เธอต้องไปทำงานทุกวัน ทิ้งคุณยายไว้ที่บ้านคนเดียวก็อดห่วงไม่ได้ เธอไม่มีเงินถุงเงินถัง ไม่มีมรดกเจ้าคุณปู่ ยังดีที่เขาคอยดูแลคุณยายและเป็นหูเป็นตาให้ คิดเช่นนี้หญิงสาวจึงค่อยเบาใจ

“งั้นต่อไปคุณต้องคอยทำงานบ้าน ทำอาหาร แล้วก็ไปจ่ายตลาดแทนคุณยายเข้าใจไหม”

“ทำหมดเลยเหรอ บอกแล้วไงว่าผมทำไม่เป็น ผิวพรรณผมเนี่ย…”

“พอ! ฉันรู้แล้วว่าผิวพรรณคุณผุดผ่องยังกะตูดเด็ก เป็นคุณชายตระกูลสูงศักดิ์พลัดพรากจากคฤหาสน์เจ้าคุณปู่ แต่ตอนนี้คุณอาศัยฉันอยู่ เพราะฉะนั้นหัดทำงานให้สมค่ากินอยู่ด้วย พรุ่งนี้วันหยุดฉันจะพาคุณไปจ่ายตลาด แล้วก็ซื้อเสื้อผ้าให้ใหม่ อยากกินอะไรก็จดไว้ พรุ่งนี้จะได้ซื้อทีเดียว ปกติคุณยายจะไปตลาดทุกๆ สองวัน หลังจากนี้คุณก็ไปแทนคุณยาย เข้าใจไหม”

“อืม”

“ไปเปิดประตูให้หน่อยสิ ฉันจะถอยรถ”

สั่งจบยายแคระก็สะบัดหน้าเดินหนีขึ้นรถ ทิ้งให้คนรับใช้จำเป็นเบะปากด้วยความหมั่นไส้

ใช้ดีนัก พ่อจะกว้านซื้อให้หมดตัวเชียว!

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 12 ธ.ค. 64 เวลา 12.00 น.