ทดลองอ่าน วาสนาคนเขลา บทที่เจ็ด-บทที่แปด

บทที่เจ็ด

เพราะเรื่องวุ่นวายตอนเช้านี้ ทำให้ฉู่จิ้งเฟิงออกจากจวนสายในที่สุด

รถม้าออกจากเมืองซูเฉิงมานานพอควร ภายในรถเงียบสนิทไร้เสียง ฉู่จิ้งเฟิงกระแอมอย่างอึดอัด ก้มหน้าลงถามหญิงสาวที่แอบเล่นชีเฉี่ยวป่าน อยู่ตรงมุมรถ “รั่วอวี๋กระหายน้ำหรือไม่ อยากกินแตงหวานสักชิ้นหรือไม่”

หลังจากพูดประชดเขาตอนเช้าแล้ว หญิงโง่ผู้นี้ก็ไม่สนใจเขาอีกเลย ถือกล่องของเล่นของตนเองเล่นอย่างสนุกสนาน ในตอนนี้นางดึงตุ๊กตาผ้าออกมาตัวหนึ่ง เริ่มด้วยการลูบผมเปียที่ทำจากขนแผงคอม้าก่อน จากนั้นก็ดึงมือของตุ๊กตาผ้าแล้วตีแรงๆ สามที “เด็กไม่ดี ต้องตี ทำผิดอีกจะไม่ให้เจ้าพบท่านแม่!”

ฉู่จิ้งเฟิงรู้สึกว่าตนเองนั่งต่อไปไม่ไหวแล้ว ซือหม่าที่มีความชอบยิ่งใหญ่ของต้าฉู่ รู้สึกเพียงว่าใบหน้าที่ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องถูกนาง ‘ตบ’ จนแสบร้อน

เห็นสาวน้อยยังไม่หมดสนุกอยากจะอบรมตุ๊กตาผ้าอีก ฉู่จิ้งเฟิงทำได้เพียงดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด หยิบแตงหวานชิ้นหนึ่งบนโต๊ะยื่นไปที่ปากของนาง แล้วพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เด็กดี กินสองสามคำแล้วค่อยไปเล่นใหม่นะ”

หลี่รั่วอวี๋ส่ายหน้า ไม่ยอมช้อนตามองเขาเลย ฉู่จิ้งเฟิงสีหน้าเย็นชา ท่าทางเช่นนี้หากผู้อื่นเห็นเข้า คงตกใจจนฉี่รดกางเกงแน่นอน แต่น่าเสียดายในสายตาของคนปัญญาอ่อนผู้นี้ ท่าทางของฉู่จิ้งเฟิงก็เหมือนเป็นสิ่งลวง ไม่มีผลอะไรต่อนางเลย

และวันนี้ที่ตีหลี่รั่วอวี๋ไปสองสามทีนั้น ตอนนี้ย้อนคิดดูแล้ว เหมือนจะใช้แรงตีจนเสียงดังมาก ทำเกินไปบ้าง เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฉู่จิ้งเฟิงจึงสะกดไฟโกรธลง แล้วตั้งใจพูดเสียงอ่อนโยน “ถ้าไม่กินแตงหวาน คุยอะไรกับข้าสักครู่ได้หรือไม่ บอกข้าสิว่าอีกครู่พบท่านแม่แล้วเจ้าจะพูดอะไร”

ได้ยินฉู่จิ้งเฟิงถามเช่นนี้ หลี่รั่วอวี๋จึงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงพูดว่า “จะบอกท่านแม่ว่ารั่วอวี๋จะเป็นเด็กดี อย่ามอบรั่วอวี๋ให้กับคนเลว…”

วันนี้นางทำมวยผมทรงโหนอาชา ปักปิ่นหงส์เอียงข้างเอาไว้ ไม่หวีผมหน้าม้าเหมือนหญิงสาวทั่วไปแล้ว แต่รวบขึ้นเปิดหน้าผากขาวสะอาด ทับทิมสีแดงกลางหว่างคิ้วทำเป็นรูปดอกไม้ ดูแล้วงดงามเป็นพิเศษ แต่การแต่งกายแบบผู้ใหญ่นี้กลับประกอบกับแววตาไร้เดียงสา ท่าทางเช่นนี้กลับดึงดูดใจคน ทำให้ชายหนุ่มไม่อาจควบคุมตนเองได้

พอพูดถึงคำว่า ‘คนเลว’ นางก็ถลึงสองตา เชิดปลายคางขึ้น พลางกวาดตามองเขาแวบหนึ่ง

ฉู่จิ้งเฟิงถูกแววตาของนางทำให้ใจลอย ไม่สนใจว่าเมื่อครู่ถูกด่า โน้มเข้าไปอยากจะจุมพิตริมฝีปากแต้มสีชาดของนาง แต่หลี่รั่วอวี๋แยกแยะได้ วันนี้เขาตีนางทำโทษนาง แล้วคิดจะมากินปากนาง นางไม่ให้เด็ดขาดจึงตั้งใจจะหลบเลี่ยง

น่าเสียดายที่ไฟราคะของฉู่จิ้งเฟิงปะทุขึ้นแล้ว ไม่ได้ลิ้มรสหวานบ้างมีหรือจะยอมถอย

เดิมทีการเดินทางกลับบ้านเจ้าสาวครั้งนี้วางแผนไว้อย่างดีเยี่ยม ในตัวรถม้าเล็กๆ นี้ตกแต่งได้เหมาะสมยิ่ง เดินทางโคลงเคลงไปถึงเมืองเหลียวเฉิง ขังนางเอาไว้แต่ในตัวรถ สะดวกแก่การลงมือ เป็นการเปิดโลกบางอย่างให้แก่นาง และนับว่าเป็นการปลอบใจให้กับความ ’คิดถึง’ ของตนเอง

แต่การตีสามทีนั้นทำให้แผนการอันงดงามสลายไปหมดสิ้น หญิงสาวที่เดิมทียังยอมให้เขาจูบ ตอนนี้กลับมีท่าทีตื่นตระหนกเหมือนสัตว์ป่าวิ่งหนีน้ำ ทำให้เขารู้สึกโมโหมาก… คิดถึงที่นางพูดเมื่อครู่ว่าจะไปจากเขา เขาจึงทำการรุนแรง ยึดลิ้นเล็กของนางไว้ไม่ยอมปล่อย หลอกล่อให้ลิ้นหวานนั้นสอดเข้ามาในปากของเขา จากนั้นตวัดดูดดึง จนกระทั่งร่างเล็กแข็งเกร็งในอ้อมกอดค่อยๆ อ่อนลง กลายเป็นน่ากินยิ่งขึ้น

หลี่รั่วอวี๋ถูกชายหนุ่มจุมพิตจนไร้เรี่ยวแรง ทำได้เพียงอ่อนพับอยู่ในอ้อมกอดของเขา ในจมูกล้วนมีแต่กลิ่นน่าดมจากตัวเขา นางไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด พอชายหนุ่มกินปากของนาง ตัวนางจะไร้เรี่ยวแรง หรือเขาจะเป็นปีศาจในหนังสือภาพของน้องชายที่มาดูดปราณของคนโดยเฉพาะ

ฉู่จิ้งเฟิงไม่รู้ว่าในใจหญิงงามคิดไปส่งเดชเช่นนั้น รู้สึกเพียงว่าจุมพิตจนไฟราคะลุกโชน แต่เพราะเดินทางไกล ใต้กระโปรงของหลี่รั่วอวี๋จึงสวมกางเกงขาสอบเพื่อสะดวกในการเดินทางผ่านป่า จะได้ไม่มียุงหรือแมลงบินเข้ามา แต่กางเกงแบบนี้ลวนลามได้ไม่ค่อยสะดวก มือของฉู่จิ้งเฟิงที่บีบคลึงทรวงอกสาวงามจึงค่อยๆ เลื่อนลงต่ำ สอดเข้าไปในกระโปรงซ้อนหลายชั้น ลูบไปตามเรียวขาผ่านกางเกงกั้น ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสูงขึ้น…