ทดลองอ่าน สวมรอยรักแม่ทัพหญิง บทที่ 7-8

ซูเจ๋อหลันมองเห็นในที่ว่าการมีคนเดินสวนกันไปมาวิ่งวุ่นไม่หยุดจึงถามขึ้นว่า “นี่พวกเจ้ากำลังยุ่งเรื่องอะไรกันหรือ”

“ใต้เท้าสั่งกำชับมา เมื่อวานตอนกลางคืนพวกเราจึงไปเก็บกวาดรังโจรบนภูเขานั่น ถ้าเป็นตอนกลางวันเกรงว่าจะทำให้ผู้คนตื่นตระหนกน่ะสิ” หลี่เจี่ยนลดเสียงลงเอ่ยตอบ

ซูเจ๋อหลันพยักหน้าบอกให้รู้ว่าเข้าใจดี ขณะกำลังพูดคุยกันพอเขาหันกลับไปก็มองเห็นน้องสาวซึ่งเดิมทีรออยู่ข้างๆ อย่างเชื่อฟังไม่รู้ว่าขยับเข้าไปใกล้เจ้าหน้าที่เหล่านั้นตั้งแต่เมื่อไร ในมือยังหยิบลูกธนูเปื้อนเลือดดอกหนึ่งขึ้นมาลูบเบาๆ เขาตกใจหน้าเปลี่ยนสีไปทันที เห็นหลี่เจี่ยนก็มองตามไปเช่นกันจึงรีบกล่าวอย่างรู้สึกผิด

“น้องสาวข้าไม่รู้ความเอง” กล่าวจบก็เร่งฝีเท้าเดินไปหยุดข้างกายจ้าวฉงอีแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เหตุใดเจ้าถึงหยิบสิ่งนี้ขึ้นมา นี่เป็นหลักฐานสำคัญ จะหยิบขึ้นมาส่งเดชไม่ได้”…อีกอย่างลูกธนูมีคราบเลือดหยดย้อย สาวน้อยอย่างนางถือเอาไว้ไม่กลัวเลยหรือไร!

จ้าวฉงอีสำรวจดูลูกธนูไปหลายดอกแล้ว ลูกธนูเหล่านี้ส่วนใหญ่ค่อนข้างเก่าเก็บ คงเป็นของที่ยึดมาจากในรังโจร ทว่าพวกมันเป็นของธรรมดาที่ไม่อาจถอดชิ้นส่วนได้ แต่…ลูกธนูเปื้อนเลือดในมือนางดอกนี้กลับแตกต่างออกไป ลักษณะเหมือนกับลูกธนูถอดชิ้นส่วนได้ที่นางหยิบขึ้นมาในตอนนั้นทุกประการ และน่าจะมีเพียงไม่กี่ดอก ขณะคิดใคร่ครวญก็เห็นซูเจ๋อหลันเดินปรี่เข้ามาด้วยสีหน้าจริงจัง ต้องการหยิบลูกธนูในมือของนางออกไป นางจึงกำลูกธนูดอกนั้นไว้แน่นไม่ยอมปล่อย…

ซูเจ๋อหลันลองดึงก็ไม่ขยับ ดึงอีกครั้งก็ยังดึงออกมาไม่ได้ จึงถลึงตาใส่ซูเสี่ยวหม่านอย่างอดไม่อยู่ ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย…เสี่ยวหม่านพละกำลังมากมายปานนี้เชียวหรือ

“ไม่เป็นไร รวบรวมลูกธนูเช่นนี้ได้พอสมควร ไม่ใช่หลักฐานสำคัญอะไรหรอก อย่าทำให้แม่นางเสี่ยวหม่านตกใจกลัวสิ” หลี่เจี่ยนที่อยู่ข้างๆ รีบพูดจาไกล่เกลี่ย

ทันทีที่ได้ยินหัวหน้ามือปราบผู้นี้เอ่ยว่าลูกธนู ‘ไม่ใช่หลักฐานสำคัญอะไร’ จ้าวฉงอีก็รู้ว่าพวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นพิรุธจากลูกธนูดอกนี้มาตั้งแต่แรก มือนางออกแรงกดเบาๆ ส่วนก้านและหัวธนูแว่วเสียงดัง ‘กริ๊ก’ ก่อนจะแยกออกจากกัน

ซูเจ๋อหลันไม่คาดคิดว่าอยู่ดีๆ ลูกธนูจะหักได้ ชั่วขณะนั้นไม่ทันเก็บแรงกลับมาจึงถอยหลังไปหลายก้าวติดๆ กัน พอเงยหน้ามองตัวการเริ่มเรื่องอีกครั้งกลับเห็นว่าคนตรงหน้ายืนทรงตัวได้มั่นคงดี…เขาพลันปวดศีรษะขึ้นมาเล็กน้อย ถึงแม้หลี่เจี่ยนจะบอกว่าไม่ใช่หลักฐานสำคัญอะไร แต่ว่าถูกน้องสาวเขาทำหักเช่นนี้…ก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี

เขาเข้าใจว่าเป็นเพราะการยื้อยุดของตนเองกับน้องสาวทำให้ลูกธนูดอกนี้หัก พอกำลังจะกล่าวขออภัยต่อหลี่เจี่ยนกลับเห็นน้องสาวก้มหน้ามองส่วนหัวธนูที่ยังกำอยู่ในมือแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“เอ๊ะ ในลูกธนูยังมีกลไกด้วย”

“อะไรนะ” หลี่เจี่ยนรู้สึกสนใจขึ้นมาจริงดังคาด เขาก้าวมาข้างหน้าก้าวหนึ่ง เตรียมจะหยิบหัวธนูมาดู ปรากฏว่าไม่ทันระวังแตะโดนมือนางเข้า ใบหน้าก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันตา จึงชักมือกลับไปอย่างเก้อเขิน

จ้าวฉงอีกลับไม่ถือสาแม้แต่น้อย และไม่สังเกตเห็นท่าทางผิดปกติของเขาด้วย เพียงแค่ส่งหัวธนูในมือให้เขา “ท่านดูสิ หัวธนูนี้ไม่ได้ถูกดึงยื้อจนหักนะ ตรงนี้มีแกนกดลับอยู่” นางกล่าวพลางเงยหน้ามองซูเจ๋อหลัน “พี่ใหญ่ ท่านส่งลูกธนูที่หักไปให้ข้าดูหน่อย”

ซูเจ๋อหลันหัวคิ้วขมวดโดยพลัน “เจ้าเป็นสาวเป็นนางแท้ๆ จะเข้ามายุ่งวุ่นวายเพื่อการใด”

หลี่เจี่ยนกลับไม่เห็นด้วย ยามนี้เขามองหน้าสหายสนิทด้วยความไม่พอใจ “พี่ซู เจ้าพูดเช่นนี้จะใจแคบไปหน่อยแล้ว แม่ทัพจ้าวผู้เลื่องชื่อระบือไกลของแคว้นซย่าจิ่งเราก็เป็นแม่ทัพหญิงนะ ในสนามรบไม่ด้อยไปกว่าบุรุษเลยสักนิดเดียว”

ซูเจ๋อหลันสำลักเล็กน้อย จู่ๆ ก็รู้สึกว่าวันนี้ท่าทีของหลี่เจี่ยนแปลกๆ ไปสักหน่อย…ดูเหมือนเอาใจใส่ออกหน้าออกตา อีกอย่างเหตุใดเจ้าถึงหน้าแดงเล่า