ทดลองอ่าน สะดุดรักร้อยโล บทที่ 4 – บทที่ 5

ทำไมไม่ชักมือออก ทำไม

ภาพฟ้าใช้สายตาจับจ้องไปยังก้อนมือคนสองคนที่ยังกุมกันเอาไว้แนบแน่น โดยไม่คิดจะมองหน้าอีกฝ่าย จนกระทั่งเขารู้ตัว

“ขอโทษครับ” เทพบุตรกล่าวพร้อมกับปล่อยมือของเธอให้เป็นอิสระทันที “ผมกลัวจนขาดสติไปเลย คุณฟ้าโกรธผมรึเปล่า”

ภาพฟ้ารีบส่ายหน้าพึ่บพั่บ “อย่าคิดมากสิคะ ฟ้าเข้าใจว่าคุณเทพกลัวเจ้าฟักเหลืองมันจริงๆ”

“ขอบคุณนะครับ” พอได้ยินว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกรธอะไรตน คนขี้กังวลก็ยิ้มออกมาได้ทันที “จะว่าไปแล้วตั้งแต่เกิดมาผมก็เพิ่งเคยเจอหมาชื่อนี้เหมือนกันนะครับ ‘ฟักเหลือง’ ตลก”

ภาพฟ้าพยักหน้าเห็นด้วยกับเขา ก่อนจะหัวเราะตามออกมา “ทำไมคุณเทพถึงกลัวหมามากขนาดนั้นคะ คุณเคยถูกหมากัดเหรอ”

“เปล่าครับ มันไม่เคยทำอะไรผมหรอก”

“อ้าว…”

“ช่วงวัยรุ่นผมก็สงสัยเหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงเป็นคนกลัวหมามากจนไม่กล้าเข้าใกล้ ทั้งๆ ที่มันก็ออกจะน่ารักขนาดนั้น คุณแม่เลยยอมเล่าให้ฟังว่าตอนผมเด็กๆ ประมาณสักสามขวบ ผมไปเดินตลาดสดกับคุณแม่ แล้วเห็นหมาตัวหนึ่งกระโจนกัดนิ้วพ่อค้าที่ตั้งใจจะเอาลูกชิ้นไปให้มันกินขาดกระเด็นเต็มสองตา คุณแม่บอกว่าตอนนั้นผมตกใจร้องไห้จ๊ากเลย หลังจากวันนั้นผมก็กลายเป็นคนกลัวหมามาจนถึงทุกวันนี้ ผมไม่ได้เกลียดมันนะครับคุณฟ้า ผมแค่กลัว”

“ฟ้าเข้าใจค่ะ เด็กเพิ่งเกิดมาแค่สามปีเห็นอะไรแบบนั้นก็ต้องรู้สึกหลอนเป็นธรรมดา”

“ขอบคุณคุณฟ้านะครับที่เข้าใจ ความจริงผมก็เคยเล่าเรื่องนี้ให้เรียวเขาฟังเหมือนกัน แต่เธอบอกว่าเวลามันผ่านมานานมากแล้ว ผมไม่ควรจมอยู่กับอดีต พอดีเธอเป็นคนรักหมามากน่ะครับ”

“อันที่จริงคุณเรียวเธอก็พูดถูกอยู่นะคะ คุณเทพไม่ควรจมอยู่กับอดีต”

“ครับ?”

“ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่คุณเทพกลัวหมาหรอกค่ะ เรื่องอื่น”

คำพูดกำกวมมีความนัยซ่อนเร้นทำให้เทพบุตรขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่เข้าใจนัก ทว่าพอเห็นเทรนเนอร์สาวออกตัววิ่งต่อไปไม่รอแล้ว คนเริ่มจะตกตะกอนในสิ่งที่สาวเจ้าใบ้ได้เลยรีบเร่งฝีเท้าตาม

คงจะหมายถึงเรื่องเรียวหนามสินะ