ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 141-142

กู้เจี้ยนหลีนั่งลงบนไม้กระดาน รวบเก็บชายกระโปรงอย่างระมัดระวัง เสียดายกระโปรงตัวใหม่ที่ตั้งใจตระเตรียมไว้เป็นพิเศษอยู่บ้าง โชคดีที่ช่วงนี้อากาศหนาว นางกังวลว่าหิมะจะตก จึงได้เตรียมชุดสำรองไว้บนรถม้าด้วยอีกชุด

นางหันหน้ามองไปยังจีอู๋จิ้งที่ยืนอยู่ริมลำธารแล้วกวักมือเรียกเขาอย่างระมัดระวังยิ่ง ก่อนชี้ไม้กระดานอีกแผ่นที่ข้างกายแล้วพูดด้วยท่าทางจริงจัง

“ข้าเห็นเด็กไม่กี่คนนั้นเล่นกันจนหัวเราะไม่ขาดเสียง คิดว่าน่าจะสนุกดี พวกเราก็มาลองกันเถอะ”

“เจ้าไม่กลัวไปสายแล้ว?” จีอู๋จิ้งพูดพลางก้าวลงไปบนแผ่นน้ำแข็ง ขึ้นเหยียบบนไม้กระดาน

เทียบกับไปสาย ข้ากลัวว่าหน้าดำทะมึนของท่านจะไปทำให้บิดาเป็นกังวลมากกว่า ทว่ากู้เจี้ยนหลีไม่ได้บอกไปตามตรง นางจับกิ่งไม้แห้งยันกับแผ่นน้ำแข็ง พยายามไถลไปข้างหน้า

นางยังไม่ลืมพูดกับจีอู๋จิ้งว่า “ท่านไม่เห็นหรือว่าเด็กพวกนั้นเล่นกันอย่างไร ต้องนั่งลง จับกิ่งไม้ดันแผ่นน้ำแข็งเหมือนกับถ่อเรือ มิใช่ให้ท่านยืนอยู่ด้านบนเช่นนี้”

กู้เจี้ยนหลีใช้กิ่งไม้ดันตัวเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ไม้กระดานกระแทกถูกหินก้อนหนึ่ง ตัวนางก็กระเทือนตาม จากนั้นไม้กระดานก็เบี่ยงทิศทางไถลไปถึงขอบน้ำแข็ง ติดอยู่ในโคลนแข็งไปที่ใดไม่ได้

นางนิ่วหน้า มือที่กำกิ่งไม้ออกแรงมากขึ้น หมายจะเบนกลับทิศทางที่ถูกต้อง แต่กลับไม่มีทักษะ กระเสือกกระสนอยู่เป็นนาน ไม้กระดานก็ยังคงติดอยู่ในโคลนแข็งเช่นเดิม

กู้เจี้ยนหลีขมวดคิ้วด้วยอารามท้อใจ คิดจะยืนขึ้นก็พลันได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นหลังหู “โง่งมสิ้นดี”

นางยังไม่ทันหันหน้าไป แขนก็ถูกจีอู๋จิ้งจับไว้ เขาดึงเบาๆ คว้าตัวหญิงสาวที่นั่งอยู่บนไม้กระดานมายืนอยู่เบื้องหน้าตนเอง

กู้เจี้ยนหลีก้มหน้ามองไม้กระดานที่เหยียบอยู่กับจีอู๋จิ้งข้างใต้เท้าแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดอย่างลุกลี้ลุกลน “ไม่ใช่ยืน ยืนจะหกล้มได้ง่าย ต้องนั่ง…อ๊ะ!”

ลมพัดสวนมาปะทะหน้า เสื้อผ้าปะทะลมจนเกิดเสียงเป็นระลอก ความเร็วที่ไวเกินไปทำให้ต้นไม้แห้งสองข้างลำธารเล็กเคลื่อนถอยหลังไม่หยุด กู้เจี้ยนหลีหวาดกลัวจนตัวเกร็งใจเกร็ง แต่จีอู๋จิ้งดันอยู่ข้างหลังนาง นางมองไม่เห็นจึงคว้าจับข้อมือเขาอย่างสะเปะสะปะ กุมไว้แน่นไม่กล้าปล่อย

ลำธารเล็กคดเคี้ยว ด้านหน้ามีโค้งอยู่โค้งหนึ่ง อีกด้านของโค้งเป็นหินภูเขาขนาดมหึมา

“จะชนแล้ว! จะชนแล้ว!” ขณะเลี้ยวกู้เจี้ยนหลีก็โหวกเหวกโวยวายลั่น หากมิใช่เพราะหวาดกลัวตัวเกร็งจนการตอบสนองช้าไปบ้าง นางคงได้กระโดดลงจากไม้กระดานนี้เป็นแน่

ครั้นเห็นว่ากำลังจะชนกับหินภูเขาอยู่รอมร่อ นางก็หลับตาลงอย่างความรู้สึกช้า สายลมที่ปะทะหน้าทำให้นางรู้สึกได้ถึงการเลี้ยวโค้ง ไม้กระดานยังไถลไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง ความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ กู้เจี้ยนหลีหน้าซีด เม้มปากแน่น หักห้ามตนเองไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา

อดทนไว้

จีอู๋จิ้งเอี้ยวศีรษะมองขนตาที่สั่นน้อยๆ ของนางจากด้านหลัง เขากระตุกมุมปากข้างหนึ่งขึ้นเบาๆ เอ่ยปากด้วยท่าทางเรื่อยเฉื่อย “แย่ล่ะ หยุดไม่อยู่แล้ว จะชนเดี๋ยวนี้แล้ว”

กู้เจี้ยนหลีพลันลืมตา

ต้นไม้เก่าแก่ต้นหนึ่งที่ยิ่งโตก็ยิ่งเอียง งอกขวางอยู่บนลำธารสูงขึ้นไปครึ่งตัวคน พวกเขากำลังจะชนเข้ากับลำต้นหนาๆ นั้นอยู่รอมร่อแล้ว

“ไม่เอา!” กู้เจี้ยนหลีร้องขึ้นมา ทันใดนั้นก็ไม่รู้ว่านางเอาแรงและความไวมาจากที่ใด หันตัวกลับทั้งที่อยู่บนไม้กระดานแคบๆ ซุกหน้าลงกับอ้อมอกจีอู๋จิ้งแล้วกอดเอวเขาไว้แน่น

จีอู๋จิ้งตะลึงงันไปชั่วครู่ จากนั้นถึงตอบสนองอย่างว่องไว

ไม้กระดานไถลลงไปตามแผ่นน้ำแข็งด้วยความเร็วอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่จีอู๋จิ้งพากู้เจี้ยนหลีกระโดดขึ้นเพียงทีเดียวก็ไปนั่งอยู่บนลำต้นไม้ที่พาดเอียงแล้ว

กู้เจี้ยนหลีมองไม้กระดานที่ไถลลงไปต่อแล้วพลันนึกเสียวสันหลัง นางผลักจีอู๋จิ้งทีหนึ่งด้วยอารามคับข้องใจ เอ่ยปากต่อว่า “ท่านน่ารำคาญนัก จงใจทำให้ข้าตกใจอีกแล้ว!”

จีอู๋จิ้งพูดด้วยท่าทางไขสือ “กู้เจี้ยนหลี เจ้ามีเหตุผลหน่อยได้หรือไม่ ข้าอยู่ของข้าสบายๆ บนรถม้า เป็นเจ้าลากข้าลงมาเล่นอะไรเป็นเด็กสามขวบ ผลคือตนเองตกใจแทบตายไม่พอ ยังจะฝืนไว้ไม่ยอมร้อง จิ ไม่ว่าเมื่อไรก็ไม่ลืมวางท่าเสียจริงๆ”

เดิมกู้เจี้ยนหลีก็ตกใจอยู่แล้ว นางไม่อยากได้ยินคำเหน็บแนมจากจีอู๋จิ้งอีก จึงใช้สองมือออกแรงปิดหูตนเอง ไม่ฟังที่เขาพูด

ด้วยเพราะคับข้องใจและเสียวสันหลังอยู่เล็กน้อย กู้เจี้ยนหลีมองแผ่นน้ำแข็งที่เบื้องล่าง อยากร้องไห้อยู่ครามครันทว่าร้องไม่ได้ มิเช่นนั้นเครื่องประทินโฉมที่วันนี้บรรจงแต่งแต้มมาคงได้เลือนหายพอดี