ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 145-146

บทที่ 146

กู้เจี้ยนหลีมึนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะกะพริบตาอย่างแช่มช้าแล้วหลุบตาลง ริมฝีปากที่บวมแดงของนางส่งความรู้สึกซาบซ่านที่ต่างออกไปมาเป็นระยะ ปากและลิ้นเปียกชื้นเหนียวหนืด นางอดที่จะเม้มปากไม่ได้ ฟันสวยกัดกลีบปากนุ่มชื้นเบาๆ นางก้มหน้าลงด้วยการตอบสนองที่ค่อนข้างเชื่องช้า หน้าผากสัมผัสกับแผ่นอกจีอู๋จิ้งเบาๆ มือที่กำสาบเสื้อของเขาอยู่ค่อยๆ เลื่อนลงไปถึงบั้นเอว กำเสื้อบริเวณนั้นแล้วมือก็เขยิบอย่างเชื่องช้าจากข้างบั้นเอวไปด้านหลัง กอดเอวเขาไว้เบาๆ แอบอิงอยู่ในอ้อมอกชายหนุ่มทั้งตัวด้วยท่าทางว่านอนสอนง่ายโอนอ่อนผ่อนตาม

จีอู๋จิ้งหลุบตามองนางอย่างใจเย็น พูดอย่างเย็นชา “กู้เจี้ยนหลี เจ้าเล่นลูกไม้อะไรอีก รีบโมโหสิ จะร้องไห้ขี้มูกโป่งทุบตีคนก็ดี จะเชิดคางปะทะคารมกับข้าก็ได้เช่นกัน”

“ไม่…” กู้เจี้ยนหลีพูดเสียงอู้อี้ ตัวอ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมอกเขา

“ยืดตัวขึ้นมา อย่าบังคับให้ข้าผลักเจ้า” จีอู๋จิ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงคล้ายจะหมดความอดทน

“ไม่เอา…” นางกระชับมือที่กอดอยู่หลังบั้นเอวเขา สองมือกุมกัน โอบรัดไว้แน่น

จีอู๋จิ้งเงียบไปก่อนจะขู่ว่า “หากยังไม่หยุดทำตัวอ่อนปวกเปียกแนบติดกับตัวอา อาจะตีก้นแล้วนะ”

กู้เจี้ยนหลียังคงไม่ไหวติง

จีอู๋จิ้งจึงเอ่ยว่า “ยืดตัวขึ้นมา มีคนมาแล้ว”

ได้ยินดังนี้กู้เจี้ยนหลีก็มีการตอบสนองในที่สุด จีอู๋จิ้งรู้สึกได้ชัดเจนว่าร่างกายนางแข็งทื่ออยู่ชั่วขณะ ทว่าเพียงไม่นานกู้เจี้ยนหลีก็จับได้ว่าเขาหลอกนาง

จีอู๋จิ้งหน้าบึ้งตึง กล่าวว่า “กู้เจี้ยนหลี อย่าทำบิดพลิ้ว ได้ยินที่ข้าเพิ่งพูดไปหรือไม่”

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจกับท่าทีนี้ของนางอย่างยิ่ง นางควรต้องโมโหต้องตื่นตระหนก ทะเลาะกับเขาถึงจะสนุก

กู้เจี้ยนหลีไม่ตอบคำ กลับเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ข้าเคยนึกว่าการเป็นคู่รักเทพเซียน คือการชมบุปผาหน้าวสันต์ ชมจันทร์หน้าสารท ต่อบทกลอนท่องบทกวี กินดื่มเที่ยวชมภูผานทีไปทั่วสารทิศด้วยกัน”

จีอู๋จิ้งหลุบตามองนางพลางเอ่ยถามว่า “ต่อจากนั้นเล่า”

“ต่อจากนั้นเวลานี้ถึงเพิ่งรู้ว่าไม่ค่อยเหมือนกับที่เคยคิดไว้สักเท่าไร”

จีอู๋จิ้งเก็บความเกียจคร้านลง ในดวงตาจิ้งจอกที่หรี่น้อยๆ กลับมีแววจริงจังซ่อนอยู่ เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงไม่อินังขังขอบว่า “ไม่ชอบหรือ”

กู้เจี้ยนหลีส่ายหน้าเบาๆ เสียงก็เบาเช่นกัน “ชอบ ชอบมาก”

นางคลายมือที่โอบรอบเอวเขาออกช้าๆ ก่อนจะถอยหลังก้าวหนึ่ง ผละออกจากอ้อมกอดของเขา จากนั้นก็เงยหน้ามองดวงตาจิ้งจอกคู่นั้นแล้วค่อยๆ เผยรอยยิ้ม ก่อนจะพูดด้วยท่าทางจริงจังยิ่งยวด

“หากท่านอาไม่คิดเอาของอะไรก็ไม่รู้มายัดใส่ปากข้าอยู่ทุกวันก็จะชอบยิ่งกว่าเดิม” พูดจบนางก็หันหลัง ยกชายกระโปรงวิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว ทั้งยังทิ้งคำพูดไว้อีกประโยคว่า “เสียเวลาอยู่ตรงนี้นานเกินไป ต้องลงไปแล้ว!”

จีอู๋จิ้งกัดฟันกรอด

ของอะไรก็ไม่รู้?

เฮอะ ไม่ช้าก็เร็วจะทำให้เจ้าต้องขอร้องข้าให้เอาของอะไรก็ไม่รู้ยัดใส่ปากเจ้าให้จงได้!