ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 147-148

บทที่ 148

คนที่อยู่ในสวนแห่งนี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นสตรี แต่ละคนตกใจจนใบหน้างามถอดสี อุทานไม่ขาดเสียง ที่ไกลๆ ยังได้ยินเสียงฝีเท้ารีบเร่งแต่เป็นระเบียบเรียบร้อยขององครักษ์ด้วย

กู้เจี้ยนหลีมุ่นคิ้วน้อยๆ ด้วยความประหลาดใจก่อนจะคลายออกในชั่วพริบตา นางคาดไว้อยู่ก่อนแล้วว่าวันนี้จะต้องเกิดเรื่องขึ้น จึงไม่ได้แปลกใจมากนัก

นางหันไปมองจีอู๋จิ้งอีกครั้ง กลับเห็นเขาหน้าซีด กำมือขวาป้องปากไอเบาๆ

กู้เจี้ยนหลีตกใจ จีอู๋จิ้งไม่ได้ไอเป็นเลือดมานานมากแล้ว นางเร่งฝีเท้าเดินไปถึงเบื้องหน้าเขาแล้วรีบถามทันที “เกิดอะไรขึ้น!”

จีอู๋จิ้งไออีกสองทีถึงค่อยกล่าวเสียงแหบแห้ง “ประคองข้านั่งลง”

กู้เจี้ยนหลีประคองเขาเดินไม่กี่ก้าวไปนั่งลงบนม้านั่งศิลาที่ด้านข้าง นางกำลังจะยืดตัวขึ้น ข้อมือก็ถูกจีอู๋จิ้งออกแรงบีบเบาๆ ทีหนึ่ง นางช้อนตามองสีหน้าเขา จีอู๋จิ้งส่งสายตาให้นางวางใจ

กู้เจี้ยนหลีอึ้งงัน

เขาแกล้งทำ!

องครักษ์ล้อมสวนดอกไม้ในเรือนหลังไว้อย่างแน่นหนาจนแม้แต่น้ำก็ซึมผ่านไม่ได้ ไม่อนุญาตให้คนข้างในออกไป แน่นอนว่าสตรีที่อยู่ในนี้ไม่ได้รับรู้เหตุการณ์ที่ด้านนอก จึงไม่มีใครกล้าออกไป ทว่าบิดา สามี หรือไม่ก็บุตรชายของพวกนางล้วนอยู่กันที่เรือนหน้า พวกนางถูกกักตัวอยู่ในนี้ก็อดที่จะเริ่มเป็นห่วงบุรุษในครอบครัวไม่ได้

แรกๆ ยังมีสองสามคนวิพากษ์วิจารณ์ ผ่านไปไม่นานนักก็ไม่มีใครพูดอะไรแล้ว แต่ละคนนิ่งเงียบ ทั้งๆ ที่มีคนมากถึงเพียงนี้ ทั้งสวนกลับเงียบงันยิ่ง

เวลากลายเป็นยาวนานยากจะทานทนเช่นกัน

ผ่านไปนานเท่าไรก็สุดรู้ จู่ๆ ก็ได้ยินคนร้องขึ้นเสียงดังที่เรือนหน้า “จีหลันปิตุฆาตสังหารพี่น้อง ลอบแก้พระราชโองการชิงบัลลังก์! องค์ชายรองยังทรงมีพระชนม์ชีพ รอองค์ชายรอง…อ๊าก!”

สิ้นเสียงหวีดร้อง เสียงป่าวร้องของบุรุษก็ขาดไปอย่างเฉียบพลัน

เหล่าสตรีในสวนดอกไม้ยิ่งจิตใจตึงเครียด

ผ่านไปเนิ่นนาน เลยยามอู่ที่ต้องเริ่มงานเลี้ยงอาหารกลางวันไปนานแล้ว เฉินเหอได้พาคนมายังเรือนหลังด้วยตนเอง คนในสวนไม่รู้ว่าข้างนอกเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น พากันมองมายังเฉินเหอ

“มีพระราชโองการให้ฮูหยินและคุณชายน้อยสองสามท่านไปที่เรือนหน้า” เฉินเหอกล่าวเรียบๆ

ขันทีน้อยผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ด้านข้างเขากางคำสั่งลายพระหัตถ์ บีบเสียงอ่านรายนามที่เขียนอยู่บนนั้นออกมา ผู้ที่ถูกเรียกชื่อหวาดหวั่นพรั่นใจขึ้นมาทันที ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเรื่องอะไรกันแน่

“ผู้บัญชาการเฉิน ไม่ทราบว่าฝ่าบาททรงเป็นอย่างไรบ้าง ทรงเรียกหาพวกข้าด้วยกิจอันใด”

เฉินเหอเพียงกล่าวว่า “ท่านไปถึงเรือนหน้าก็จะทราบเอง”

ท่าทีไม่ยอมปริปากบอกอะไรทั้งสิ้นเช่นนี้ของเฉินเหอยิ่งทำให้คนใจระส่ำระสาย

ขันทีน้อยอ่านรายนามจบ บรรดาเด็กและคนชราเดินออกไปด้านนอกด้วยใจกระวนกระวาย ทันใดนั้นก็มีเด็กชายอายุราวสิบเอ็ดสิบสองคนหนึ่งร้องไห้ลั่นออกมา ชักขาวิ่งไปทางด้านหลัง วิ่งไปพลางโวยวายไปพลาง

“พวกเจ้าจะฆ่าข้า! ข้าไม่ตามพวกเจ้าไปหรอก! เมื่อวานข้าได้ยินท่านพ่อข้าบอกแล้วว่า…”

อาวุธลับในมือเฉินเหอลอยผ่านฝูงชน กระแทกเข้าที่ท้ายทอยของเด็กชาย ร่างของเด็กชายแข็งทื่อ รูม่านตาทั้งสองข้างขยายตัวอย่างรวดเร็ว