ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 147-148

มารดาของเขาร้องอุทานก่อนจะกระโจนตัวไปหาทั้งน้ำตา

ในดวงตาเฉินเหอปรากฏแววรังเกียจขณะกล่าวว่า “อู๋ฮูหยินไม่ต้องเป็นห่วง คุณชายน้อยยังไม่ตาย” เขาถอยไปด้านข้างหนึ่งก้าวแล้วยกมือขึ้น “ทุกท่านเชิญไปได้แล้ว”

กู้เจี้ยนหลีนั่งลงข้างจีอู๋จิ้ง นางลอบจับมือเขามาวางหงายบนตักตนเองข้างใต้โต๊ะแล้วใช้นิ้วเขียนเป็นตัวอักษรว่า ‘สวรรคต?’ เขียนเสร็จนางก็วางมือตนเองบนฝ่ามือจีอู๋จิ้ง รอเขาตอบกลับ

จีอู๋จิ้งยกยิ้มอย่างแทบไม่สังเกตเห็น พลิกฝ่ามือ เลื่อนนิ้วไปด้านในต้นขาของกู้เจี้ยนหลีแล้วเขียนคำว่า ‘ไม่’ อย่างอ้อยอิ่ง

กู้เจี้ยนหลีตกใจแล้ว

นางมองสำรวจคนโดยรอบอย่างรวดเร็ว เห็นว่าทุกคนมีสีหน้าตึงเครียด ไม่มีใครให้ความสนใจทางด้านนี้โดยสิ้นเชิง ถึงค่อยวางใจลงได้เล็กน้อย นางตวัดตามองจีอู๋จิ้งอย่างเข่นเขี้ยว ไม่สนแล้วเช่นกันว่าจีหลันยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ จับมือจีอู๋จิ้งไว้แน่น ไม่ให้เขารุ่มร่ามอีก

ฝ่ามือจีอู๋จิ้งถูกมือสองข้างของกู้เจี้ยนหลีกอบกุมไว้แน่น รู้สึกเพียงว่ามือของนางทั้งนุ่มทั้งลื่น กุมมือเขาอยู่ด้วยแรงกำลังที่พอดี สบายเหลือเกิน

ผ่านไปอีกไม่ถึงครึ่งชั่วยามกู้ไจ้หลีก็พาบ่าวรับใช้ของจวนอ๋องรีบรุดมา บนหน้านางประดับด้วยรอยยิ้ม คอยดูแลพาแขกเหรื่อเข้าประจำที่นั่งด้วยท่าทีรู้สึกผิด

“ท่านหญิงเซิ่งอัน ฝ่าบาท…” ชายาก่วงเสียนอ๋องเอ่ยปากหยั่งเชิง

“ทางฝ่าบาทเผชิญหน้ากับมือสังหารสองสามคน ทว่ามือสังหารถูกจับกุมตัวแล้ว ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วง”

แขกเหรื่อเข้าประจำที่นั่ง งานเลี้ยงเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ แต่ครั้นมองเห็นอาหารชั้นเลิศเต็มโต๊ะ คนทั้งหมดล้วนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอยู่บ้าง เป็นเพราะว่า…เหล่าคนที่ถูกเฉินเหอพาตัวไปยังไม่ได้กลับมา ผู้ที่สายข่าวไวหน่อยก็มีบ่าวรับใช้นำข่าวจากเรือนหน้ากลับมารายงานแล้ว

มือสังหารบ้างถูกสำเร็จโทษคาที่ บ้างถูกจับเป็น เฉินเหอใช้ลูกไม้บีบให้สารภาพจนมือสังหารหลุดซัดทอดถึงพรรคพวกของจีเหยียน ด้วยเหตุนี้ถึงได้มีเหตุการณ์ที่เฉินเหอพาคนมาเรือนหลังเพื่อ ‘เชิญตัว’ สมาชิกครอบครัวของกลุ่มกบฏ

เป็นตามนี้จริงหรือ กู้เจี้ยนหลีกังขาในใจ เหตุใดนางจึงรู้สึกว่านี่เป็นเพียงหลุมพรางที่จีหลันวางไว้ กู้จิ้งหยวนจัดงานเลี้ยงครั้งใหญ่ ผู้ทรงอำนาจในเมืองหลวงล้วนมาร่วมงาน มีวันใดจะกำจัดให้หมดสิ้นในคราวเดียวได้ดีไปกว่าวันนี้เล่า

ทว่ากู้เจี้ยนหลีมีเรื่องที่คิดไม่ตกอยู่เช่นกัน ต่อให้จีหลันต้องการกวาดล้างในคราวเดียว ก็ไม่น่าจะสั่งให้คนป่าวร้องประจานความผิดที่เขากระทำปิตุฆาตสังหารพี่น้องและแก้พระราชโองการ

เว้นเสียแต่ว่า…วันนี้จีเหยียนมีแผนลอบสังหารจีหลันจริงๆ ทว่าจีหลันมีแผนที่เหนือชั้นกว่า ใช้แผนซ้อนแผน หากจีเหยียนวางแผนลอบสังหารจีหลันจริง เช่นนั้น…

กู้เจี้ยนหลีหันหน้าไปมองจีอู๋จิ้งที่กำลังกินปลาแล้วเอ่ยถามว่า “อยากเติมเกลือหน่อยหรือไม่”

จีอู๋จิ้งเปิดเปลือกตามองนางปราดหนึ่งอย่างลึกซึ้ง พลันคลี่ยิ้มตอบว่า “คร้านจะเติม”

กู้เจี้ยนหลีคิดเล็กน้อยก่อนส่งเสียง “อ้อ”