ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 147-148

ครั้นโจรกบฏถูกพาตัวไป จีหลันก็จัดขบวนเสด็จกลับวังตามไปติดๆ ซุนอิ่นจู๋นั่งบนราชรถ เหลียวหน้ากลับมามองด้วยท่าทางติดจะผิดหวัง

จีหลันมองนางปราดหนึ่งก่อนกล่าวว่า “ฮองเฮาดูเหมือนมีเรื่องในใจ ไม่อยากจะจากไป”

ซุนอิ่นจู๋ตะลึงงัน ทำหน้าหงอยเหงาห่อเหี่ยวทันควัน “ในวังน่าเบื่อเหลือเกิน หม่อมฉันไม่ได้เห็นภาพที่ครึกครื้นปานนี้มาพักใหญ่แล้ว ฝ่าบาท พวกเราอยู่ต่ออีกสักครู่ไม่ได้จริงๆ หรือเพคะ”

นางกำแขนเสื้อจีหลัน ท่าทางน่าสงสารราวกับเด็กน้อย

จีหลันดันมือนางออกด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

จวบจนมองไม่เห็นราชรถแล้ว หลินเซ่าถังถึงได้กลับเข้าจวนอ๋องด้วยอารามผิดหวัง วันนี้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น จีหลันเพิ่งจากไป แขกที่มาร่วมงานก็ทยอยกันขอตัวกลับอย่างเร่งรีบ หลินเซ่าถังอาศัยจังหวะชุลมุนไปยังเรือนหลัง ตามหาตัวจีอู๋จิ้งพบในมุมลับตาคนมุมหนึ่ง แขกเหรื่อเยอะเกินไป กู้เจี้ยนหลีช่วยส่งแขกอยู่ จีอู๋จิ้งนั่งอยู่ในศาลารับลมริมทะเลสาบคนเดียว เขาเท้าแก้มด้วยมือข้างหนึ่ง หลับตาพักเอาแรง

หลินเซ่าถังเอ่ยถาม “เหตุใดท่านหัวหน้าจึงไม่ยื่นมือเข้าช่วย”

จีอู๋จิ้งไม่แม้แต่จะเหลือบตาขึ้นมอง ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “ก็ยามนี้ข้าสู้เฉินเหอไม่ได้นี่”

“ท่าน!” หลินเซ่าถังรู้สึกแน่นหน้าอก น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “ความจริงใจของท่านหัวหน้ามีเพียงเท่านี้เองหรือ”

จีอู๋จิ้งหาวหวอดแล้วถึงกล่าวอีกว่า “เฮ้อ ตอนนี้ข้ามีชีวิตอยู่ได้ด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้าย จะเอาชีวิตเข้าสู้กับเฉินเหอได้อย่างไร ความสามารถของเขาล้วนมาจากการสั่งสอนของข้า จุดอ่อนของกระบวนท่าของข้า เขาก็กระจ่างแจ้งดียิ่งเช่นกัน”

หลินเซ่าถังเอ่ยถาม “หากครั้งหน้าเฉินเหอไม่ได้อยู่ข้างกายจีหลัน ท่านจะลงมือหรือไม่ ท่านหัวหน้าอย่าได้ลืมเชียวว่าจีหลันเป็นศัตรูร่วมกันของพวกเรา ท่านเองก็คงไม่อยากอดทนต่อความแค้นที่ถูกแย่งภรรยาเช่นกันกระมัง ขอเพียงท่านพยักหน้า ครั้งหน้าข้าจะวางแผนกันเฉินเหอออกไป”

“กันเฉินเหอ?” จีอู๋จิ้งเหยียดยิ้ม

“เฉินเหอก็มีจุดอ่อน ซ้ำยังร้ายแรงถึงตาย” แววตาหลินเซ่าถังค่อยๆ เป็นสีเข้มขึ้น

แมวตัวนั้น

จีอู๋จิ้งหุบยิ้มแล้ว คราวนี้ถึงได้เหลือบตาขึ้นมองหลินเซ่าถัง ผ่านไปครู่ใหญ่เขาก็พลันยกมุมปากข้างหนึ่งขึ้นเป็นรอยยิ้มพิกลอีกครั้ง

“เจ้ากับเฉินเหอเหมือนกันมากทีเดียว หากฆ่าจีหลันไม่ได้จริงๆ เจ้าลองเข้าวังไปอยู่เป็นเพื่อนคนงามตามอย่างเฉินเหอดูสิ”

หลินเซ่าถังถูกการพูดแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยของจีอู๋จิ้งทำเอาหงุดหงิด เขากำลังจะเอ่ยต่อ จีอู๋จิ้งกลับชิงเอ่ยปากตัดหน้า

“ให้เวลาข้าสองสามวัน ข้าจะลองโน้มน้าวเฉินเหอดู”

หลินเซ่าถังตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวด้วยความลังเล “หากโน้มน้าวจนเฉินเหอยอมให้พวกเราใช้ประโยชน์ได้ย่อมเป็นการดีที่สุด”

มีบ่าวรับใช้เดินมาจากไกลๆ หลินเซ่าถังไม่ควรอยู่นาน จึงรีบร้อนจากไปโดยไม่พูดอะไรให้มากความอีก หลังเขาไปแล้วจีอู๋จิ้งถึงค่อยเก็บสีหน้าเกียจคร้านลง เขาหรี่ตา วางหัวแม่มือลงบนเส้นชีพจรตนเอง

ยังขาดอีกสิบสองวัน