ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 71-73

ตอนที่กู้เจี้ยนหลีตื่นนอน มองไปทางจีอู๋จิ้งแล้วก็รู้สึกเก้อกระดากขึ้นมา ทว่าเขากลับทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ไม่เอ่ยถึงเรื่องเมื่อยามรุ่งสางแม้แต่น้อย กู้เจี้ยนหลีก้มหน้าคลึงดวงตาเล็กน้อย เพราะร้องไห้หนักสองตาของนางจึงบวมอยู่บ้าง

หลังจากนั้นจีอู๋จิ้งไม่ได้หยอกเย้าอะไรกู้เจี้ยนหลีมากนัก กล่าวให้ถูกต้องคือไม่ได้สนใจนางสักเท่าไร เขายังคงพักอยู่ที่นี่ ทว่ามักจะหายไปไม่เห็นเงาคน หากนางคุยกับเขาเขาก็จะตอบ บางครั้งยังล้อนางเล่นสักประโยคสองประโยค

กู้เจี้ยนหลีรู้สึกว่าจีอู๋จิ้งกำลังโกรธ ทว่าบางครั้งเขายังคงกล่าวเหลวไหลล้อเล่นด้วยท่าทีเกียจคร้าน นางจึงรู้สึกว่าเขาไม่ได้โกรธ เพียงแต่อารมณ์ไม่ดีเท่านั้น

อารมณ์ของกู้เจี้ยนหลีหม่นหมองลงจึงอดทนต่อความเจ็บปวดจากบาดแผลที่ไม่เคยบรรเทาในทุกคืนวันออกไปนั่งเฝ้ารอต้นหลิวผลิหน่อที่ลานเรือนด้านหลังอยู่บ่อยๆ เพราะความเจ็บปวดที่ขา เวลาจึงผ่านไปเชื่องช้ายิ่ง รอจนวันที่ต้นหลิวผลิหน่ออ่อนออกมาในที่สุดเวลาก็ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว

ระหว่างนั้นคนจากจวนก่วงผิงป๋อมาเยือนสามสี่ครั้ง ล้วนแล้วแต่แสดงออกว่าอยากรับกู้เจี้ยนหลีกลับจวนด้วยท่าทีสนิทสนม ทั้งยังเตรียมของบำรุงล้ำค่ามามอบให้นางบำรุงร่างกายมากมาย ในฐานะตระกูลเชื้อพระวงศ์ตกอับ จวนก่วงผิงป๋อไม่นับว่ามากอำนาจร่ำรวยทรัพย์สิน ของที่มอบให้หากคำนวณราคาดูแล้วนับว่าแสดงความจริงใจอย่างเต็มที่

หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้จวนอ๋องก็บูรณะซ่อมแซมจนเสร็จสมบูรณ์แล้ว ครอบครัวสกุลกู้จึงพากันเก็บของเพื่อย้ายกลับไป

แรกเริ่มเมื่อครั้งกู้จิ้งหยวนเกิดเรื่อง บ่าวในจวนล้วนแต่กระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง คนส่วนใหญ่ต้องการหลบหนีหายนะ แต่ก็มีส่วนน้อยที่ไม่อาจติดตามรับใช้ต่อจึงจากไปอย่างไม่เต็มใจ ยามนี้ต่างพากันกลับมาทีละคนสองคน ร่ำไห้ร้องตะโกนแสดงความภักดี ป่าวร้องถึงความจนใจ

เถาซื่อรวบรวมสติแยกแยะโดยละเอียดแล้วรับกลับมาเพียงบ่าวเก่าไม่กี่คนและซื้อบ่าวใหม่มาอีกจำนวนหนึ่ง ทั้งยังเลือกคนมาคอยอบรมสอนกฎระเบียบให้บ่าวใหม่ ทุกอย่างเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด นางไม่กลัวบ่าวใหม่งุ่มง่ามโง่งม ขอเพียงภักดีก็พอ

เดิมทีกู้เจี้ยนหลีตั้งใจจะตามครอบครัวกลับไปพำนักที่จวนอ๋องสักระยะ ทว่าวันหนึ่งก่อนจะเตรียมตัวกลับจวนอ๋องนั้นเองจวนก่วงผิงป๋อกลับส่งคนมาแจ้งนางว่าจีซิงหลันล้มป่วยแล้ว

กู้เจี้ยนหลีพลันรู้ตัวว่าตนเองไม่อาจอยู่ที่บ้านเดิมได้ต่อไปแล้ว จึงทำใจแข็งตัดสินใจกลับจวนก่วงผิงป๋อก่อน รอจนจีซิงหลันหายป่วยแล้วนางค่อยกลับจวนอ๋องไปดูสักหน่อย วันเวลายังอีกยาวไกล โอกาสยังมีมากมาย ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน นางจึงไปถามความเห็นจีอู๋จิ้ง

เขาเพียงแค่ตอบอย่างเกียจคร้านว่า “แล้วแต่สิ”