ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 77-79

ตอนนี้เองจู่ๆ จีซิงหลันก็หัวเราะเอิ๊กอ๊าก มือน้อยๆ ของนางยกขึ้นเท้าคาง เอียงศีรษะมองไปทางกู้เจี้ยนหลีแล้วเอ่ยยิ้มๆ ด้วยความเบิกบาน

“โอ้โห ท่านแม่ชอบท่านพ่อมากเลยนะนี่!”

“อะไรนะ” กู้เจี้ยนหลีนิ่งอึ้ง มองไปทางแม่หนูน้อยอย่างตะลึงงัน

จีซิงหลันยกยิ้มจนตาโค้ง “ท่านแม่มองท่านพ่อนานมากเลย!”

“เจ้า…เจ้าอย่าพูดเหลวไหล” ชั่วขณะนั้นกู้เจี้ยนหลีไม่รู้จะว่ากล่าวเด็กน้อยที่พูดอะไรไม่คิดอย่างไรดี เพียงหันมองไปทางจีอู๋จิ้งอย่างรวดเร็วแวบหนึ่งแล้วถอนสายตากลับ

จีอู๋จิ้งยกมุมปากเล็กน้อยจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น จากนั้นก็อุ้มจีซิงหลันขึ้นจากเก้าอี้มานั่งตักตนเองพลางถามอย่างเกียจคร้าน

“ซิงหลันอยากกินอะไร”

จีอู๋จิ้งมีท่าทีสนิทสนมกับเด็กน้อยอย่างหาได้ยาก ถูกบิดากอดไว้เช่นนี้ จีซิงหลันรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก นางเอ่ยตอบเสียงอ้อแอ้

“หลันหลันกินเองได้!”

“อืม” จีอู๋จิ้งรับคำ จากนั้นก็ขยับจานชามใบน้อยของเด็กหญิงมาวางตรงหน้าให้นางนั่งกินอาหารบนตักตนเอง

กู้เจี้ยนหลีมองดูจีซิงโล่วที่ถูกเมินแวบหนึ่ง เห็นเขาก้มหน้าก้มตากินด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก

ด้วยเหตุนั้นหลังจากกินอาหารเช้ากู้เจี้ยนหลีที่ต้องการให้พ่อลูกคู่นี้บ่มเพาะสายสัมพันธ์จึงเสนอให้จีซิงโล่วท่องกลอนให้จีอู๋จิ้งฟัง ส่วนตนเองกอดจีซิงหลันนั่งเล่นโส่วจวีอยู่บนพรมขนกระต่ายนุ่มนิ่ม

น้ำแกงในสำรับอาหารเช้ารสชาติเลี่ยนอยู่บ้าง ยามนี้กู้เจี้ยนหลีจึงอยากกินลูกกวาดขึ้นมา นางโยนโส่วจวีขึ้นสูงก่อนรับไว้แล้วเอ่ยถามจีซิงหลัน

“หลันหลันอยากกินลูกกวาดหรือไม่”

“อื้มๆ!”

จีซิงหลันพยักหน้ารับตามที่กู้เจี้ยนหลีหวังไว้ นางจึงสั่งให้จี้ซย่าไปเอาลูกกวาดสองสามกล่องที่เก็บไว้ออกมาวางเรียงลงบนพรมขนกระต่ายตามลำดับ

ตอนที่กู้เจี้ยนหลีได้เอาลูกกวาดใส่ปากสมใจ ไม่รู้นางคิดไปเองหรือไม่ แต่คล้ายจะเห็นจีอู๋จิ้งยกยิ้มอย่างมีเลศนัยเล็กน้อย

“หยุดท่องได้แล้ว ข้าลืมไปแล้ว จำไม่ได้หรอกว่าเจ้าท่องถูกหรือไม่ ไปเล่นกับน้องสาวไป” จีอู๋จิ้งเอ่ย

ประกายผิดหวังพาดผ่านในดวงตาของจีซิงโล่วแวบหนึ่ง ทว่ายังคงขยับไปนั่งกินลูกกวาดกับจีซิงหลันอย่างเชื่อฟัง

“พี่ชายกิน!” จีซิงหลันยัดลูกกวาดเม็ดหนึ่งใส่ปากพี่ชาย

จีอู๋จิ้งมานั่งขัดสมาธิลงอย่างเกียจคร้านพลางค้นดูลูกกวาดแต่ละกล่องอย่างสนอกสนใจ

“ลูกกวาดที่อยู่ในมือท่านอร่อยที่สุดแล้ว” กู้เจี้ยนหลีกล่าวขึ้น

นั่นเป็นลูกกวาดถั่วดำเม็ดสุดท้าย กู้เจี้ยนหลีกำลังจะหยิบ ทว่าถูกจีอู๋จิ้งตัดหน้าไปเสียก่อน

จีอู๋จิ้งเหลือบมองนางแวบหนึ่ง จากนั้นก็ป้อนลูกกวาดเม็ดนั้นใส่ปากนางอย่างเป็นธรรมชาติ

เยี่ยอวิ๋นเยวี่ยที่รีบร้อนมาถึงเห็นฉากนี้เข้าพอดี นางอดไม่ได้ที่จะคิดถึงชาติก่อน จีอู๋จิ้งซื้อร้านลูกกวาดกับผู้มีฝีมือในการทำลูกกวาดทั้งเมืองหย่งอันมาสร้างถนนลูกกวาดสายหนึ่ง ให้ผู้มีฝีมือเหล่านั้นรังสรรค์ลูกกวาดไม่ซ้ำกันในแต่ละวันเพื่อส่งมาให้กู้เจี้ยนหลี

นับจากวันนั้นทั่วทั้งเมืองหลวงก็ไม่มีผู้ใดได้กินลูกกวาดอีก