ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 9-11

ด้านฮูหยินผู้เฒ่าระหว่างฟังหมัวมัวผู้นั้นรายงานเรื่องที่เกิดขึ้น ดวงตาของนางเคลื่อนจากกู้เจี้ยนหลีไปมองจีเยวี่ยหมิง จากนั้นก็กลับมามองกู้เจี้ยนหลีอีกครา ฮูหยินผู้เฒ่าอดนึกถึงเรื่องซุบซิบในหมู่สาวใช้มิได้ พอกู้เจี้ยนหลีตบแต่งเข้ามา จีอู๋จิ้งที่ไม่ได้สติมาครึ่งปีก็ฟื้น วันนี้พอนางออกจากจวนไปหนึ่งวันเพื่อกลับบ้านเดิม อาการจีอู๋จิ้งก็ทรุดลงอีก นี่…ไม่บังเอิญเกินไปกระมัง ต่อให้ฟังดูแปลกพิลึกไปบ้างแต่ก็ล้วนเป็นความจริง

นายท่านทั้งหลายในจวนมิใช่ลูกแท้ๆ ของฮูหยินผู้เฒ่า ความสัมพันธ์ระหว่างนางกับพวกเขาล้วนแต่ไม่สนิทชิดเชื้อ นางจึงเพียงต้องการให้ตนเองได้อยู่อย่างสบาย เรื่องของสกุลกู้นางไม่อยากไปข้องเกี่ยว ส่วนจีอู๋จิ้งหากมีทางรอดก็อย่ารีบร้อนตายจากไปจะดีกว่า อย่างไรเสียนางก็ยังจำได้ดีว่าจีอู๋จิ้งเมื่อตอนที่แข็งแรงดีมีหน้ามีตาเพียงใด

“เจี้ยนหลี เจ้าต้องดูแลอู๋จิ้งให้ดี ใส่ใจเขาให้มากหน่อย” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยขึ้น

“เจ้าค่ะ ลูกสะใภ้จะพยายามสุดความสามารถ” กู้เจี้ยนหลีตอบเสียงนุ่มนวล

จากนั้นฮูหยินผู้เฒ่าจึงหันไปมองจีเยวี่ยหมิงอย่างไม่พอใจ “วันหลังไม่ต้องมารบกวนท่านอาห้าของเจ้าอีก กลับเรือนของเจ้าไปเสีย!”

“ท่านแม่…” ฮูหยินใหญ่คิดจะออกหน้าแทนบุตรสาว กลับถูกสายตาจากฮูหยินผู้เฒ่าปรามเข้าจนต้องเงียบปากไปอีกครั้ง

จีเยวี่ยหมิงจ้องกู้เจี้ยนหลีทีหนึ่งอย่างไม่ยินยอม ก่อนจะหันหลังจากไปด้วยความโกรธ

หากไม่ใช่เพราะกู้เจี้ยนหลี การหมั้นหมายของนางก็คงราบรื่นดีแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรเลยเช่นนี้มันช่างน่าโมโหนัก!

สองมือของจีเยวี่ยหมิงกำผ้าเช็ดหน้าแน่น ลอบด่ากู้เจี้ยนหลีในใจไปเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง

ท้องฟ้าที่ด้านนอกเริ่มอ่อนแสงลงแล้ว จีเยวี่ยหมิงเดินส่งเดชไปตามลำพังด้วยความโกรธจนถึงภูเขาจำลอง ตอนนั้นเองนางพลันเห็นเงาคนลับๆ ล่อๆ ดูจากเงาตะคุ่มๆ นั่นแล้วคล้ายจ้าวเฟิ่งเสียนกับซ่งเป่าอวิ้นลูกชายพ่อบ้านซ่งอยู่บ้าง

จีเยวี่ยหมิงย่องเข้าไปใกล้อย่างเงียบเชียบด้วยความสนใจ

“มีเงินเท่านี้ล่ะ เยอะกว่านี้ไม่ได้แล้ว!” เสียงนี้เป็นเสียงของจ้าวเฟิ่งเสียน

ด้านซ่งเป่าอวิ้นเอ่ยกลั้วหัวเราะ “คุณชาย เรื่องที่ท่านทำลงไปตอนเมาวันนั้นมิใช่เรื่องเล็ก หากแพร่ออกไปเกรงว่าจะไม่น่าฟัง…”

จังหวะนั้นจีเยวี่ยหมิงไม่ทันระวังเหยียบกิ่งไม้แห้งเข้า เสียงที่ดังขึ้นเปิดโปงตัวนางจนหมดเปลือก