ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 9-11

บทที่ 11

ผู้คนในจวนต่างจากไปแล้ว เรือนเล็กกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

ลี่จื่อยกยาที่เพิ่งต้มเสร็จมาส่งให้กู้เจี้ยนหลี พูดอย่างมีความสุขว่า “ต้มเสร็จแล้วเจ้าค่ะ”

กู้เจี้ยนหลีลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามขึ้น “ลี่จื่อ เจ้าเป็นคนป้อนยาได้หรือไม่”

ลี่จื่อสั่นศีรษะรัวๆ ราวกับกลองป๋องแป๋งเป็นคำตอบ นางหดคอ ชี้ไปที่ธรณีประตูทางด้านในอย่างหวาดกลัวอยู่บ้าง จากนั้นโบกไม้โบกมือไปมา “เข้าไม่ได้เจ้าค่ะ”

จีอู๋จิ้งไม่ให้ลี่จื่อเข้าห้องชั้นในหรือ

“เช่นนั้นไปเรียกหลินหมัวมัวมาเถิด”

ลี่จื่อยังคงสั่นศีรษะ “เข้าไม่ได้เหมือนกันเจ้าค่ะ”

กู้เจี้ยนหลีพลันมุ่นคิ้ว ลี่จื่อทึ่มทื่ออยู่บ้างไม่ให้เข้าไปปรนนิบัติก็พอเข้าใจได้ แต่เหตุใดกระทั่งหลินหมัวมัวก็ยังถูกห้ามด้วยเล่า นางรู้สึกจนปัญญา จึงทำได้เพียงฝืนยกยาเข้าไปในห้องด้วยตนเอง

จีอู๋จิ้งยังคงใบหน้าขาวซีดเช่นคราวได้พบครั้งแรก ราวกับที่ฟื้นขึ้นมาก่อนหน้านี้เป็นเรื่องหลอกลวง

“ท่านคงไม่ได้ฟื้นขึ้นมาด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้ายจริงๆ กระมัง” กู้เจี้ยนหลีพึมพำกับตนเองเสียงเบา “รู้อย่างนี้ไม่สู้รีบขอหนังสือหย่าจากท่านเสียตั้งแต่ตอนท่านยังฟื้น…”

กู้เจี้ยนหลีกล่าวถึงตรงนี้ก็พลันเบือนหน้าหนีและไอออกมาอย่างอดไม่อยู่

นางวางชามยาที่ว่างเปล่าลง ลองแตะมือที่หน้าผากตนเอง ปรากฏว่าร้อนจริงดังคาด

เช้าวันนี้นางเผลอหลับอยู่ในห้องข้างทางตะวันตกที่เต็มไปด้วยไอน้ำ พอตื่นขึ้นมาก็เปิดหน้าต่างออกจนโดนลมเย็นพัดเข้าโดยตรง ตอนนี้มีอาการหวัดนิดหน่อยแล้ว

ตกกลางคืน กู้เจี้ยนหลีนอนห่มผ้าห่มมงคลลายนกยวนยางอยู่บนเตียงหลัวฮั่นเช่นเคย เพราะไม่สบายจึงรู้สึกมึนศีรษะ มิหนำซ้ำตัวยังเย็นมากเป็นพิเศษ กระถางไฟให้ความอบอุ่นตั้งอยู่ตรงหัวเตียงใหญ่ ไกลจากที่นอนของนางมาก กู้เจี้ยนหลีไม่อาจแย่งกระถางไฟกับคนป่วยผู้หนึ่งได้ จึงทำเพียงขดตัวซุกหาความอบอุ่นจากผ้าห่มแทน

ปกติหากเกิดเสียงดังขึ้นกู้เจี้ยนหลีมักจะตื่นในทันที ทว่าอาจเพราะคืนนี้เกิดรู้สึกมึนศีรษะจากอาการหวัด รอจนจ้าวเฟิ่งเสียนเดินเข้ามากระชากผ้าห่มถึงเตียง ไอเย็นเข้าปะทะร่างโดยตรง กู้เจี้ยนหลีจึงค่อยรู้สึกตัว

“จ้าว…”

จ้าวเฟิ่งเสียนรีบปิดปากนางไว้ไม่ให้นางโวยวาย

ในความมืดมิดกู้เจี้ยนหลีเบิกตากว้างจ้องมองอีกฝ่าย เห็นความแน่วแน่ในดวงตาของเขาอย่างชัดเจน…คนผู้นี้ไม่ได้ดื่มจนเมา เขามีสติครบถ้วนและเตรียมการมาเป็นอย่างดี!

กู้เจี้ยนหลีดิ้นรนไม่คิดชีวิต ระหว่างนั้นทั้งถีบลงบนตัวจ้าวเฟิ่งเสียน ทั้งกัดมือเขาอย่างแรง

จ้าวเฟิ่งเสียนร้องออกมาด้วยความเจ็บจนต้องปล่อยมือ

กู้เจี้ยนหลีถอยกรูดไปด้านหลัง ทว่ายังไม่ทันร้องให้คนช่วยมีดสั้นวาววับเล่มหนึ่งก็เข้ามาจ่อลำคอเรียวงามของนางเสียก่อน

“ร้องสิ หากเจ้าร้องล่ะก็ ข้าจะแทงคอเจ้าเสีย!” จ้าวเฟิ่งเสียนขู่เสียงต่ำ

หน้าอกกู้เจี้ยนหลีกระเพื่อมจากการหอบหายใจ ถามเสียงกรุ่นโกรธว่า “จ้าวเฟิ่งเสียน เหตุใดยังกล้ามาอีก ลืมสภาพน่าอนาถเมื่อคืนวานไปแล้วหรือ!”

จ้าวเฟิ่งเสียนหัวเราะ ในน้ำเสียงแฝงแววเยาะหยัน “เมื่อคืนวานเป็นข้าโดนเจ้าเศษสวะจีเจาวางท่าหลอกลวงแล้ว! หมอหลวงบอกเองไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งว่าเขามีชีวิตรอดไม่ถึงปีใหม่ เมื่อคืนก็เพียงฟื้นขึ้นมาด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้ายเท่านั้น หึ เมื่อคืนข้าไม่ควรจากไปตั้งแต่แรก! เขาฟื้นขึ้นมาแล้วอย่างไร ก็แค่คนใกล้ตายผู้หนึ่ง! ต่อให้ข้า ‘กิน’ เจ้าต่อหน้าเขา เขาจะทำอะไรข้าได้!”

จ้าวเฟิ่งเสียนกล่าวจบก็รีบเปลี่ยนสีหน้าจากโหดเหี้ยมเป็นกะลิ้มกะเหลี่ย เขาไล่สายตาจากทรวงอกอวบอิ่มไปยังเอวบางคอด มีดสั้นในมือเลื่อนเข้าไปใกล้มากขึ้นจนแนบติดลำคอของหญิงสาวพลางข่มขู่ “ภรรยาตัวน้อยของข้า ลองคิดดูให้ดีสิ ทั้งจวนไม่มีใครสนใจความเป็นความตายของเจ้า ต่อให้มีคนได้ยินเจ้าร้องขอความช่วยเหลือก็คงไม่คิดเข้ามายุ่งอยู่ดี ไม่แน่ว่าจะช่วยซ้ำเติมเจ้าด้วยซ้ำ เชื่อฟังข้าเถอะ ถอดเสื้อผ้าออกเสีย ให้ข้าเอ็นดูเจ้า…”

กู้เจี้ยนหลียกมือขึ้นวางลงตรงสายรัดบนเสื้อตนเองอย่างช้าๆ