ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 13-บทที่ 15

บทที่ 14 อดีตอันเป็นความลับ

 ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมีสีหน้าดำทะมึน นางมองเจียงเทียนโย่วพลางพูดเสียงเย็นว่า “ต่อให้เจ้าอยากรับความผิดทั้งหมดไว้ที่ตนเอง แต่ต้องมิใช่วิธีเช่นนี้ เจ้าทำงานอยู่ข้างนอก วันๆ ต้องลำบากตรากตรำ การเลี้ยงดูครอบครัวใหญ่เพียงนี้เดิมก็เหนื่อยกายเหนื่อยใจพอแล้ว เรื่องในบ้านก็ยังต้องให้เจ้ามาดูแลอีกหรือ เช่นนั้นจะมีสตรีไว้ทำอันใด”

วาจานี้บริภาษไปถึงเมิ่งอี๋เหนียงด้วย

เจียงเทียนโย่วรีบพูดเรื่องดีๆ “ท่านแม่ก็รู้จักหลันซิน อันที่จริงนางก็เป็นคนทำงานละเอียดเรียบร้อย เรือนซงเฮ่อที่ท่านพักในตอนนี้ก็เป็นนางคอยเฝ้าบ่าวไพร่เก็บกวาดทำความสะอาด ของประดับตกแต่งทั้งหมดในนี้ กระทั่งสีของผ้าม่านก็ล้วนเป็นนางตั้งอกตั้งใจเลือกออกมาทั้งสิ้น ก่อนหน้านี้ยังบอกให้คนตัดเสื้อผ้ามาให้เต็มตู้ รวมถึงให้ทำเครื่องประดับอีกจำนวนมากให้ท่านด้วย เพียงพอจะเห็นได้ถึงความละเอียดในการทำงานของนางแล้ว แต่นางต้องดูแลงานในจวนและต้องดูแลอวี้เจี่ยหนิงเกอ เป็นเรื่องลำบากมากจริงๆ จึงมีเวลาที่ดูแลสั่งสอนได้ไม่ดีอย่างเลี่ยงไม่ได้ อีกอย่างอวี้เจี่ยผู้นี้ก็เอาแต่ใจไม่เชื่อฟังคำสั่งสอนจริงๆ หลันซินว่านางหลายครั้งแล้ว นางก็ยังฟังไม่เข้าหูแม้แต่คำเดียว”

ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงมองเหยาซื่อปราดหนึ่ง

หากเหยาซื่อเป็นคนมีความสามารถ ยามนี้นางจะต้องถือโอกาสทำให้เมิ่งอี๋เหนียงมอบอำนาจดูแลงานในจวนแก่เหยาซื่อแน่นอน แต่น่าเสียดายที่เหยาซื่อเป็นคนไม่เอาไหน ดูบัญชีไม่เป็น ท่าทางก็อ่อนแอ ให้ดูแลจวนป๋อที่ใหญ่ถึงเพียงนี้จะต้องไม่ไหวแน่นอน

ตัวนางเองก็ไม่มีทางไปยุ่ง การดูแลบ้านเป็นงานที่เหน็ดเหนื่อยยิ่ง นางอายุปาไปหกสิบกว่าแล้ว ต้องการหาความสงบมั่นคงปลอดภัย อยากจะแค่กินๆ นอนๆ เวลาว่างก็คุยเล่นกับหลานๆ ไม่อยากมานั่งจัดการงานจุกจิกน่ารำคาญเหล่านั้นทุกวัน

ได้แต่ต้องให้เมิ่งอี๋เหนียงดูแลจวนต่อไป ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็ดูแลมาหลายปีแล้ว อีกอย่างเรือนซงเฮ่อนี้ก็เก็บกวาดทำความสะอาดได้ดียิ่ง เพียงพอจะเห็นได้ว่าอีกฝ่ายทำงานละเอียดรอบคอบและก็มีความสามารถ

แม้ในใจจะตัดสินใจเช่นนี้แล้ว แต่ภายนอกฮูหยินผู้เฒ่าเจียงกลับไม่แสดงออกมา ไม่ได้กล่าวชมเมิ่งอี๋เหนียงแม้แต่ครึ่งคำ กลับยังคงทำหน้าเข้มพลางว่า “ไม่ว่าพูดอย่างไรนางก็สั่งสอนลูกให้ดีไม่ได้ นั่นเท่ากับว่านางทำได้ไม่ดี อวี้เจี่ยตอนนี้อายุสิบห้าแล้ว ใกล้จะต้องหาคู่ครองอยู่แล้ว หากนี่ทำไม่เป็น นั่นก็ทำไม่เป็น ซ้ำนิสัยยังดื้อรั้นไม่เชื่อฟัง จะไปหาคู่ครองที่ดีได้อย่างไร”

บอกว่าเจียงชิงอวี้ไม่ดีตรงนั้นไม่ดีตรงนี้ออกมาต่อหน้าพวกเจียงชิงหว่านและเจียงชิงเซวียนเยี่ยงนี้ ในใจเจียงชิงอวี้ก็รู้สึกทั้งโมโหทั้งอับอาย อยากจะอาละวาดก็เห็นเจียงเทียนโย่วถลึงตาใส่ นางจึงงึมงำไม่กล้าพูดอะไรแล้ว

ในใจรู้สึกไม่เป็นธรรม เมื่อก่อนบิดาโปรดปรานตามใจนางมากมาแต่ไหนแต่ไร แต่พอท่านย่ามาถึง เขาก็ทนให้นางทำตัวเอาแต่ใจต่อหน้าท่านย่าไม่ได้เสียอย่างนั้น