ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 16-บทที่ 18

บทที่ 16 น้ำนิ่งไหลลึก

 ฝูหรงได้ยินคำถามก็มีสีหน้าหวาดหวั่นอยู่บ้าง “บ่าวมิทราบเจ้าค่ะ” นางรีบอธิบายเพิ่มเติมท่ามกลางสายตาไม่ชอบใจของเมิ่งอี๋เหนียง “ขณะฮูหยินผู้เฒ่ากับนายท่านสนทนากันอยู่ได้ไล่สาวใช้ทั้งหมดออกจากห้อง ซ้ำยังปิดประตู ข้างกายเหลือเถาเยี่ยไว้คอยรับใช้เพียงผู้เดียว เดิมทีบ่าวอยากจะเอาหูแนบประตูเพื่อแอบฟัง แต่หน้าประตูห้องคุณหนูสามมีสาวใช้ยืนอยู่ บ่าวเกรงว่าถ้านางเห็นเข้าจะนำไปบอกให้คุณหนูสามกับฮูหยินผู้เฒ่าทราบ จึงไม่กล้าอยู่ใกล้ประตูมากเกินไปเจ้าค่ะ”

เสียงของฝูหรงค่อยๆ แผ่วลง

เมิ่งอี๋เหนียงรู้ว่าเถาเยี่ยเป็นสาวใช้ที่ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงพามาจากกานโจว และการที่ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงทำเช่นนี้ก็เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อใจสาวใช้ในเรือนซงเฮ่อ

เป็นนางจิ้งจอกเฒ่าจริงๆ

เมิ่งอี๋เหนียงแค่นเสียงเย็น จากนั้นก็บอกให้รุ่ยเซียงมอบเงินสามร้อยเฉียนให้ฝูหรง ก่อนสั่งฝ่ายหลังว่า “วันหน้าทางฮูหยินผู้เฒ่ามีเรื่องใดอีกจะต้องมาบอกข้าในทันที เจ้าวางใจได้ ข้าจะไม่ปฏิบัติต่อเจ้ารวมถึงคนในครอบครัวเจ้าอย่างไม่เป็นธรรมแน่นอน”

บิดาของฝูหรงตายไปเมื่อสองปีก่อน เหลือเพียงมารดาและพี่ชายหนึ่งคน เดิมทีมารดานางเป็นบ่าวใช้แรงงานในจวนป๋อแห่งนี้ ส่วนพี่ชายทำงานในคอกม้า ในตอนที่เมิ่งอี๋เหนียงเลือกสาวใช้ให้เรือนซงเฮ่อได้ถูกใจฝูหรงเข้า อยากให้นางช่วยตนจับตามองทุกความเคลื่อนไหวของฮูหยินผู้เฒ่าเจียง จึงให้มารดานางไปทำงานเฝ้าประตูหลังของจวนป๋อ ส่วนพี่ชายนางก็ให้ดูแลงานจัดซื้อของโรงครัว ล้วนเป็นงานเงินดี ซ้ำยังไม่เหนื่อย ฝูหรงย่อมจะยินดีทำงานให้ตน

ฝูหรงรับเงินไปแล้วคุกเข่าโขกศีรษะให้เมิ่งอี๋เหนียง จากนั้นก็หันหลังเดินจากไปทันที

แม่นมอุ้มเจียงฉางหนิงไปกล่อมนอนที่เรือนปีกตะวันออกนานแล้ว แต่ยามนี้ไม่รู้อย่างไรจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของเจียงฉางหนิงดังขึ้น เสียงแหลมยิ่ง ได้ยินในค่ำคืนอันเงียบสงัดก็สุดจะบาดแก้วหู

เมิ่งอี๋เหนียงหงุดหงิดในใจ จึงร้องเรียกฮุ่ยเซียง “เจ้าไปต่อว่าแม่นมที บอกให้นางกล่อมคุณชายนอน ไฉนนานเพียงนี้แล้วคุณชายยังไม่หลับอีก ถามนางว่าเกิดอะไรขึ้น ยังอยากทำงานอยู่ที่นี่ต่อหรือไม่”

ฮุ่ยเซียงรู้ว่าตอนนี้นายของตนไม่สบอารมณ์ จึงรับคำด้วยเสียงนุ่มนวลแผ่วเบา ก่อนหมุนตัวเดินไปเรือนปีกตะวันออกด้วยฝีเท้าแผ่วเบา ครั้นได้พบแม่นมก็ทวนคำพูดเมื่อครู่นี้ของเมิ่งอี๋เหนียงให้นางฟัง

แม่นมได้ยินแล้วก็ไม่พอใจ

หนิงเกอผู้นี้นอนดึกประมาณนี้เป็นประจำ มิใช่วันแรกที่เป็นเช่นนี้เสียหน่อย เมิ่งอี๋เหนียงใช่ว่าจะไม่รู้ ทุกคืนข้าต้องกล่อมเขาเข้านอนนานเป็นชั่วยามสองชั่วยาม คิดว่าข้าไม่เหนื่อยหรือไร ไม่เห็นใจข้าก็ช่างเถอะ ยังจะมาต่อว่าข้าอีก

ในใจคิดอย่างขุ่นเคืองอีกว่า…อย่างมากก็เลิกทำงานที่นี่ไปก็ได้ มีที่ใดที่ไปเป็นแม่นมไม่ได้บ้างเล่า จะได้ไม่ต้องมารองรับอารมณ์เยี่ยงนี้