ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 16-บทที่ 18

ทว่าภายนอกแม่นมกลับตอบรับอย่างนอบน้อม ครั้นฮุ่ยเซียงหันหลังเดินออกไปแล้วนางก็ยื่นมือไปหยิกต้นขาบอบบางของเจียงฉางหนิงอย่างแรงหนึ่งที ซ้ำปากก็ด่าพึมพำเบาๆ “ดึกดื่นแล้วไม่หลับไม่นอน ยังจะมาแหกปากร้องไห้อยู่ได้ แม่เจ้าเสียหรือไร ยังไม่รีบนอนอีก?”

เจียงฉางหนิงเจ็บก็ยิ่งร้องไห้ดังขึ้นกว่าเดิม

เมิ่งอี๋เหนียงที่อยู่ในห้องใหญ่ได้ยิน ในใจก็ยิ่งหงุดหงิด ยังดีที่เสียงร้องไห้ของเจียงฉางหนิงค่อยๆ เบาลงจนเงียบหายไป คิดว่าคงจะร้องไห้จนเหนื่อยแล้วเลยหลับไปในที่สุด เมิ่งอี๋เหนียงถึงได้รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นบ้าง

คนในห้องมองออกว่าตอนนี้เมิ่งอี๋เหนียงอารมณ์ไม่ดีอย่างยิ่ง จึงไม่กล้ายั่วโทสะนาง แม้แต่หายใจแรงๆ ยังไม่กล้า

ในใจเจียงชิงอวี้เองก็รู้สึกกลัว กังวลว่าเมิ่งอี๋เหนียงจะทำโทษ จึงอยากจะกลับไปเรือนจิ่นอวิ๋นของตน แต่นางเพิ่งจะลุกขึ้นจากตั่งหลัวฮั่น ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ได้ยินเมิ่งอี๋เหนียงเรียกนางเสียงเย็น “เจ้าหยุดก่อน”

เจียงชิงอวี้ได้แต่หยุดยืนกับที่ด้วยความอกสั่นขวัญแขวน เห็นเมิ่งอี๋เหนียงมองนางครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถอนหายใจหนักๆ ออกมา ท่าทางดูเหมือนอ่อนอกอ่อนใจยิ่ง จากนั้นนางก็เรียกรุ่ยเซียง “รุ่ยเซียง”

รุ่ยเซียงรีบก้าวมาสองก้าว ก้มหน้าเอ่ยถามด้วยเสียงเคารพนบนอบ กลัวว่าจะเผลอทำให้เมิ่งอี๋เหนียงไม่พอใจ “อี๋เหนียงมีงานใดจะสั่งหรือเจ้าคะ”

พึงต้องรู้ว่าเวลาคนผู้นี้โหดเหี้ยมขึ้นมาสามารถสั่งให้คนคุกเข่าแบกหินไว้เหนือหัวเป็นเวลาหนึ่งชั่วยามภายใต้แสงอาทิตย์ร้อนระอุในช่วงวันที่อากาศร้อนที่สุดของปีได้เลยทีเดียว จำได้ว่าตอนนั้นสาวใช้ผู้นั้นคุกเข่าเสร็จ ทั้งร่างก็ถูกเหงื่อทำให้เปียกโชกราวกับถูกช้อนขึ้นมาจากน้ำอย่างไรอย่างนั้น นอนซมอยู่บนเตียงหนึ่งเดือนเต็มๆ กว่าจะลุกขึ้นมาได้

รุ่ยเซียงได้ยินเมิ่งอี๋เหนียงพูดว่า “ต่อไปเจ้าไปติดตามปรนนิบัติข้างกายคุณหนูรอง หากนางพูดอะไรไม่เหมาะสม ทำอะไรไม่ถูกกฎระเบียบก็มาบอกข้า”

สมควรจะดูแลสั่งสอนเจียงชิงอวี้ให้ดีแล้ว มิเช่นนั้นไม่ช้าก็เร็วคงได้ก่อเรื่องให้นางแน่นอน

เจียงชิงอวี้ตกใจ

นี่อี๋เหนียงต้องการวางคนไว้ข้างกายข้า…เพื่อจับตามองข้า?

นางแสดงความไม่ยินยอมออกมาทันควัน “ข้าไม่ต้องการให้รุ่ยเซียงคอยติดตามข้างกายข้า”

เจียงชิงอวี้พูดได้ไม่อ้อมค้อมสักนิด ทำเอาเมิ่งอี๋เหนียงได้ยินแล้วในใจยิ่งเดือดดาล มองนางพลางพูดอย่างเย็นเยียบ “เจ้าไม่มีสิทธิ์บอกข้าว่าต้องการหรือไม่ ต่อไปข้าจะไม่ตามใจเจ้าอีก หากเจ้ายังพูดคำหยาบคายอย่างเมื่อครู่ ทำเรื่องโง่ๆ อะไรออกมาอีก ถ้าข้ารู้ ข้าจะไม่ละเว้นเจ้าแน่”