ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 19-บทที่ 21

ก่อนหน้านี้มีองครักษ์ของจวนหย่งชางป๋อมายื่นหนังสือขอเข้าเยี่ยมไว้แล้ว ยามนี้พอฮูหยินผู้เฒ่าเจียงกับเจียงชิงหว่านลงจากรถม้ามา องครักษ์ก็ก้าวไปเคาะประตูและแจ้งนาม บ่าวชายเฝ้าประตูก็รีบเปิดประตูฝั่งตะวันออกแล้วเชิญให้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงกับเจียงชิงหว่านเข้าไป

ด้านในป้อมเฝ้ายามมีหญิงรับใช้สองคนกำลังนั่งคุยกันอยู่บนม้านั่งยาว มองเห็นฮูหยินผู้เฒ่าเจียงกับเจียงชิงหว่านเข้ามา คนทั้งสองก็รีบเดินออกมาค้อมตัวถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ฮูหยินผู้เฒ่าและคุณหนูจากจวนหย่งชางป๋อใช่หรือไม่เจ้าคะ”

เถาเยี่ยตอบไปเสร็จ หญิงรับใช้ในเสื้อกั๊กตัวยาวสีเขียวอมดำก็กล่าวยิ้มๆ “เราสองคนเป็นบ่าวที่ฮูหยินผู้เฒ่าส่งมารอพวกท่านโดยเฉพาะ ทั้งสองท่านโปรดตามพวกบ่าวมาเจ้าค่ะ”

พูดพลางออกเดินนำทางอยู่ข้างหน้า

จวนจิ้งหนิงโหวย่อมจะมีขนาดใหญ่กว่าจวนหย่งชางป๋อ ตลอดทางที่เดินมานี้เจียงชิงหว่านได้ยินหญิงรับใช้ที่ด้านหน้าสองคนนั้นเล่าว่าถนนทั้งเส้นนี้ล้วนเป็นของจวนจิ้งหนิงโหวของพวกนาง แววภาคภูมิใจในน้ำเสียงไม่ว่าใครก็สามารถฟังออก

เจียงชิงหว่านเพียงแต่ก้มหน้าเงียบไม่พูดไม่จา ไม่ได้มองทัศนียภาพข้างทางใดๆ โดยสิ้นเชิง

เพียงแค่คิดว่าทัศนียภาพเหล่านี้ล้วนผ่านตาชุยจี้หลิงมาก่อน ถึงขนาดว่าทางเส้นที่นางเดินในตอนนี้ชุยจี้หลิงก็เคยเดินผ่าน ในใจนางก็มีความรู้สึกอันบรรยายไม่ถูกผุดขึ้นมา ทำได้เพียงพยายามควบคุมตนเองไม่ให้ไปคิดเรื่องเหล่านี้อย่างสุดกำลัง

หลังเดินผ่านระเบียงยาวคดเคี้ยวหลายเส้นก็มาถึงที่พักของฮูหยินผู้เฒ่าชุยแล้ว

เป็นเรือนห้าคั่น ตรงกลางของตอนที่สามเป็นเรือนหลักและลานเรือนใหญ่

หญิงรับใช้ทั้งสองเข้าไปรายงานเสร็จก็มีสาวใช้มาเชิญฮูหยินผู้เฒ่าเจียงและเจียงชิงหว่านเข้าไปนั่งตรงเก้าอี้ในห้องกลาง มีสาวใช้ปักปิ่นเงินลายดอกท้อผู้หนึ่งยิ้มพลางกล่าวว่า “ฮูหยินผู้เฒ่าของเราต้องไปไหว้พระที่หอพระเป็นเวลาหนึ่งชั่วยามทุกเช้า ท่านทั้งสองโปรดรอสักครู่ บ่าวจะไปเชิญฮูหยินผู้เฒ่ามาประเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

สาวใช้พูดพลางยอบตัวคารวะ ก่อนหันหลังเดินออกนอกห้อง

เจียงชิงหว่านจึงคิดในใจอย่างเย็นชาว่าเมื่อก่อนนายหญิงชุย ไม่สิ ยามนี้ต้องเป็นฮูหยินผู้เฒ่าชุย มิใช่เคยพูดต่อหน้านางว่าไม่เชื่อในสิ่งศักดิ์สิทธิ์แล้ว เพราะหากสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริงจะปล่อยให้บุตรชายของตนแต่งภรรยาอย่างนางเข้ามาได้หรือไร ซ้ำยังเคยด่านางด้วยว่าเป็นนางจิ้งจอก กรอกยาเสน่ห์ให้บุตรชายกินเป็นชามใหญ่ มิเช่นนั้นจะล่อลวงให้ในใจบุตรชายมีแต่นางผู้เดียว สามปีแล้วยังไม่มีลูกก็ยังไม่ยอมรับอนุภรรยาได้อย่างไร