ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 19-บทที่ 21

เจียงชิงหว่านไม่อยากพบคนพวกนั้น นึกอยากจะกลับเสียเดี๋ยวนี้

เพียงแต่ยังไม่ทันที่นางจะคิดข้ออ้างมาปฏิเสธไม่ไปสกุลชุยออก รถม้าก็หยุดลงแล้ว เสียงของสารถีดังผ่านม่านไหมสีน้ำเงินเข้ามา “ฮูหยินผู้เฒ่า คุณหนูสาม ถึงจวนจิ้งหนิงโหวแล้วขอรับ”

เถาเยี่ยเดินมาเปิดม่านรถม้าออก ประคองฮูหยินผู้เฒ่าเจียงลงจากรถ ถัดจากนั้นลวี่หลัวก็เดินมาทำท่าจะประคองเจียงชิงหว่านลงรถเช่นกัน

กลับเห็นแต่เจียงชิงหว่านมีใบหน้าซีดขาว ไม่ยื่นมือมาเสียที

ลวี่หลัวนึกฉงน จึงเอ่ยเรียก “คุณหนูเจ้าคะ?”

เวลานี้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงก็หันหน้ามามองเช่นกัน ครั้นเห็นสีหน้าของเจียงชิงหว่าน หัวคิ้วก็ขมวดขึ้นมา “เจ้าเป็นอะไรไป”

เมื่อครู่ยังดีๆ อยู่แท้ๆ หรือว่าพอได้ยินว่าจะมาจวนจิ้งหนิงโหวก็ตกใจเสียแล้ว ถึงขนาดว่ายื่นมือไม่ออกเยี่ยงนี้?

ในใจฮูหยินผู้เฒ่าเจียงอดจะไม่พอใจอยู่บ้างไม่ได้

เจียงชิงหว่านเห็นปราดเดียวก็เดาได้ จึงลอบถอนหายใจในใจ

วันหน้าอย่างไรนางก็ต้องใช้ชีวิตในจวนหย่งชางป๋อ ไม่อาจทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงไม่ชอบนางได้เด็ดขาด

ช่วงเวลาสามปีในโรงซักล้างเมื่อชาติก่อนนางมีชีวิตลำบากยากเข็ญมาพอแล้ว ชาตินี้ไม่อยากจะมีชีวิตเช่นนั้นอีก

เจียงชิงหว่านจึงสูดหายใจลึกคำรบหนึ่ง จากนั้นก็ยื่นมือไปจับมือลวี่หลัว ประคองตัวเดินลงจากรถม้า

กลัวอันใดเล่า หน้าตาในตอนนี้ของนางแตกต่างจากชาติก่อนโดยสิ้นเชิง ใครจะรู้ว่านางคือเจียงชิงหว่านผู้นั้น ล้วนแต่จะคิดว่านางเป็นคุณหนูสายตรงของจวนหย่งชางป๋อทั้งนั้น

อันที่จริงนางเองก็อยากรู้ยิ่งว่าบรรดาคนในชาติก่อนเหล่านั้นตอนนี้มีชีวิตเป็นอย่างไร หากคนพวกนั้นมีชีวิตไม่ดี เช่นนั้นในใจนางก็จะมีความสุข แต่ถ้าอีกฝ่ายมีชีวิตที่ดียิ่ง…

เจียงชิงหว่านก้มหน้ายิ้มบางๆ นางยังคงเชื่อคำกล่าวนั้นเสมอมา ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว คนพวกนั้นมิใช่ไม่ต้องรับกรรม เพียงแต่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเอง