ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 25-บทที่ 26

เวลานี้เหยาซื่อได้รับคำรายงานจากบ่าวรับใช้ รู้ว่าที่เรือนซงเฮ่อเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น จึงรีบพาจิ่นผิงมาถึงแล้วเช่นกัน ครั้นเข้ามาก็มองเห็นเมิ่งอี๋เหนียงตบหน้าเจียงชิงอวี้เข้าพอดี นางจึงตะลึงงันอยู่กับที่ ลืมว่าต้องเดินต่อไปชั่วขณะ

เมิ่งอี๋เหนียงโมโหเจียงชิงอวี้แทบตายแล้วจริงๆ

โง่เง่าเพียงนี้! ถึงกับมองไม่ออกว่าที่ข้าพูดไปเมื่อครู่คือการถอยเพื่อรุก กลับยังมาเติมเชื้อไฟเข้าไปอีก ถ้าข้าไม่ตบฉาดนี้ลงไป ใครจะรู้ว่าอวี้เจี่ยยังคิดพูดอะไรออกมาอีก

เจียงชิงอวี้เห็นตนเองเป็นบุตรสาวสายตรงมาตลอดมิผิด นางเองก็เห็นตนเองเป็นภรรยาเอกมาตลอดเช่นกัน หากความคิดนี้ปรากฏชัดออกมา ฮูหยินผู้เฒ่าเจียงจะต้องไม่ละเว้นพวกนางสองแม่ลูกแน่นอน

หางตาเหลือบเห็นว่าเหยาซื่อก็มาถึงแล้ว กำลังถามเถาเยี่ยอยู่ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น เถาเยี่ยมีท่าทีเคารพนบนอบต่ออีกฝ่ายยิ่ง บอกเล่าเรื่องราวให้ฟังเสียงเบา

ในใจเมิ่งอี๋เหนียงอดจะมีความขุ่นเคืองขึ้นมาหลายส่วนไม่ได้

หากพวกฮูหยินผู้เฒ่าเจียงกับเหยาซื่ออยู่ที่กานโจวโดยตลอดไม่ได้มาที่นี่ ไหนเลยจะมีเรื่องมากมายอย่างในตอนนี้ นางกับเจียงชิงอวี้ก็ยังใช้ชีวิตสูงศักดิ์อย่างเมื่อก่อนต่อไปได้ ทว่าบัดนี้นางต้องทำความเคารพต่อฮูหยินผู้เฒ่าเจียง ทั้งยังต้องทำความเคารพต่อเหยาซื่อ แม้แต่เวลาเห็นเจียงชิงหว่านนางก็ยังต้องแสดงท่าทีเคารพนบนอบเนื่องจากอีกฝ่ายเป็นคุณหนูที่เกิดจากภรรยาเอก

หากพวกนางไม่ได้มาที่นี่ก็คงดี ตนเองจะเป็นภรรยาเอกก็ยังได้ ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าเจียงนั้น…

เมิ่งอี๋เหนียงเงยหน้ามองฮูหยินผู้เฒ่าเจียงปราดหนึ่ง เห็นจอนผมอีกฝ่ายเป็นสีขาวโพลน บนใบหน้าก็มีรอยกระสีน้ำตาลอยู่หลายดวง ในใจก็คิดอย่างเย็นชาว่า…คนอายุหกสิบกว่าแล้ว จะยังมีชีวิตอยู่ได้อีกนานเท่าไรเชียว ขอเพียงข้าได้เป็นนายหญิง พอฮูหยินผู้เฒ่าตาย ในจวนหย่งชางป๋อแห่งนี้ก็มิใช่ข้าพูดคำใดคำนั้นแล้วหรือไร

ในกระโจมแม่ทัพใหญ่ที่เมืองต้าถงในซานซี ชุยจี้หลิงพลันลืมสองตาขึ้น

เมื่อครู่เขารู้สึกง่วงอยู่บ้างจึงอยากจะงีบสักครู่หนึ่ง แต่เพิ่งจะหลับไปก็เริ่มฝัน

ในฝัน…คนผู้นั้นยืนอยู่ท่ามกลางดงดอกเสาเย่าแปลงใหญ่ มองเขาพร้อมกับแย้มยิ้มอย่างงดงาม เรียกเขาว่า ‘ชุยจี้หลิง’ ด้วยเสียงเสนาะใสไพเราะ

เขามองผ้าขนแกะที่อยู่เหนือศีรษะ บนใบหน้าคมคายไม่มีอารมณ์ใดๆ แม้แต่กระผีกเดียว มีเพียงริมฝีปากทั้งสองที่เม้มเป็นเส้นตรง แววตาก็อึมครึม

เขาพยายามลืมเรื่องเกี่ยวกับนางอย่างสุดชีวิตแล้ว และไม่อนุญาตให้ใครคนใดพูดถึงเรื่องนางต่อหน้าเขาด้วย ถึงขั้นว่าแม้แต่นามของนางเขาก็ไม่อนุญาตให้ผู้ใดเอ่ยถึง ไม่กี่ปีมานี้เขานึกถึงนางน้อยครั้งมากจริงๆ แต่ก็ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ตั้งแต่ช่วงก่อนหน้านี้ พอเขาเข้านอนก็มักจะฝันถึงนาง