ทดลองอ่าน สามีข้ากลายเป็นท่านอาเสียแล้ว บทที่ 7-บทที่ 9

เมื่อก่อนนางอาศัยอยู่ชนบท จะเข้าเขตเมืองของกานโจวครั้งหนึ่งก็นานทีปีหน ยามนี้ได้เห็นเมืองหลวงก็รู้สึกว่าข้างทางมีแต่ร้านรวงเรียงรายแน่นขนัด ผู้คนบนถนนก็เดินอกผายไหล่ผึ่งกว่าคนในชนบท

เหยาซื่อเห็นว่าน่าอัศจรรย์ดียิ่ง จึงเรียกเจียงชิงหว่านมาดูด้วย แต่ฝ่ายหลังก็ไม่ได้มาดู

ชาติก่อนเจียงชิงหว่านก็เดินทางมาเมืองหลวงโดยนั่งรถม้าเยี่ยงนี้ ทว่ามาด้วยฐานะของสตรีบรรณาการ ด้านนอกมีคนขี่ม้าตามประกบอยู่หลายคนเพราะกลัวว่านางจะหนี

ยามนั้นนางถูกพวกเขาบังคับให้ดื่มยาขับเลือด ร่างกายนางยังไม่หายดี ในใจก็เสียใจอย่างมาก จึงอ่อนเปลี้ยเพลียแรงทั้งวันตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ไม่มีกำลังจะสนใจต่อสิ่งใดทั้งสิ้น สตรีบรรณาการอีกคนที่ร่วมทางมาแง้มม่านหน้าต่างมองออกไปข้างนอก รู้สึกว่าคึกคักยิ่งจึงเรียกให้นางดู แต่นางก็มิได้ดูแม้แต่แวบเดียวเช่นกัน

คิดไม่ถึงว่าตอนนี้นางจะได้มาเมืองหลวงอีกครั้ง ยังดีที่เรื่องในชาติก่อนได้ผ่านไปแล้ว นางตายไปแล้วได้กลับมาเกิดใหม่ บัดนี้นางคือบุตรสาวสายตรงของจวนหย่งชางป๋อ เรื่องและคนในอดีตเหล่านั้นก็ถือเสียว่าเป็นความฝัน ไม่มีความเกี่ยวข้องกับนางอีกต่อไป

เจียงเทียนโย่วนำทางอยู่ข้างหน้า ผ่านถนนใหญ่ปูพื้นด้วยศิลาเขียว เมื่อเลี้ยวเข้าในตรอกหนึ่งก็มองเห็นประตูบานใหญ่สีแดงชาดประดับห่วงประตูหัวสัตว์ หน้าประตูมีสิงโตหินตัวใหญ่อยู่สองตัว ด้านบนมีแผ่นป้ายขนาดใหญ่พื้นน้ำเงินขอบทองอยู่แผ่นหนึ่ง บนนั้นเขียนอักษรสีทองตัวใหญ่ไว้ว่า ‘จวนหย่งชางป๋อ’

ดูโอ่อ่าภูมิฐานยิ่งนัก

เจียงเทียนโย่วบอกให้สารถีหยุดรถ เขาพลิกตัวลงจากม้าก่อนมาประคองฮูหยินผู้เฒ่าเจียงลงรถม้าด้วยตนเอง พวกเจียงชิงหว่านกับเหยาซื่อเองก็ลงจากรถม้าแล้วเดินเข้าประตูใหญ่เช่นกัน

มีคนเข้าไปรายงานก่อนแล้ว ด้วยเหตุนี้พอก้าวพ้นประตูรองไปก็มองเห็นสตรีกลุ่มหนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้ากำแพงกั้นเรือนส่วนหน้าและเรือนส่วนใน

เมิ่งอี๋เหนียงพาบรรดาอี๋เหนียงและบุตรสาวสายรองรวมถึงหญิงรับใช้มาต้อนรับพวกนาง