ทดลองอ่าน สาวกี่เพ้าคนนี้เป็นของคุณ บทที่ 5-7

ทั้งสามคนเดินเล่นอยู่ข้างนอกพักหนึ่ง เฉินซินอวี่กับซย่าหรงเสวี่ยถึงได้กลับไป

จี้ชิงอิ่งยืนตากลม หลังจัดการกับความรู้สึกเรียบร้อยแล้วถึงได้กลับบ้าน

เมื่อกลับถึงบ้านเธอก็ไปโทรศัพท์หาคุณยายที่ระเบียง

“อาอิ่ง”

“ยายคะ” จี้ชิงอิ่งยืนตากลมที่พัดพามาในยามกลางคืน เอ่ยด้วยจิตใจที่เบิกบาน “ยายกำลังทำอะไรอยู่คะ”

ในเนื้อเสียงของคุณยายเต็มไปด้วยความโกรธ “ดูทีวีอยู่”

จี้ชิงอิ่ง “…”

เธอกุมหน้าผาก “ยายควรจะนอนแล้วใช่หรือเปล่า”

ทั้งสองคนพูดคุยกัน ระหว่างที่คุยอยู่นั้นไฟที่ระเบียงของห้องข้างๆ ก็สว่างขึ้น

จี้ชิงอิ่งหันหน้าไป

ฟู่เหยียนจื้อปรากฏตัวที่ระเบียงในชุดนอน ถือโทรศัพท์กำลังคุยโทรศัพท์อยู่เช่นเดียวกัน

ราวกับสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวทางด้านนี้ เขาจึงช้อนตาขึ้นมองมา

ทั้งสองคนสายตาสบประสาน จี้ชิงอิ่งหลุบตาลง จับจ้องอยู่บนบริเวณกระดูกไหปลาร้าของชายหนุ่ม

ไม่กี่วินาทีต่อมามืออีกข้างหนึ่งของฟู่เหยียนจื้อก็ยกขึ้นมา ติดกระดุมสองเม็ดที่ไม่ได้ติดต่อหน้าเธอ ปกปิดส่วนที่อยู่ต่ำกว่าคอลงไปอย่างมิดชิด

จี้ชิงอิ่งเบะปากแล้วบ่นพึมพำ “ขี้งก”

คุณยายได้ยินไม่ชัด “หลานพูดว่าอะไร”

จี้ชิงอิ่งได้สติกลับมา มือกุมโทรศัพท์และเอ่ยว่า “ไม่มีอะไรค่ะ ยาย ยายรีบไปนอนเถอะ หนูวางสายแล้วนะ”

“ดูจบแล้วจะไป”

เธอวางสายโทรศัพท์ จี้ชิงอิ่งมองคนที่วางสายโทรศัพท์แล้วเช่นกันก่อนจะเอ่ยเรียก “หมอฟู่”

ฟู่เหยียนจื้อมองเธอ

จี้ชิงอิ่งมุมปากโค้งขึ้นและกล่าวว่า “เมื่อกี้คุณทำอะไรคะ”

“มีธุระเหรอครับ”

“ไม่ค่า” จี้ชิงอิ่งเอ่ยด้วยอารมณ์สบายอกสบายใจ “แค่อยากคุยกับคุณ”

ฟู่เหยียนจื้อไม่ได้พูดอะไร

จี้ชิงอิ่งเท้าข้อศอกบนราวระเบียง ตากลมและมองดูทิวทัศน์ที่อยู่ห่างไกลออกไป

อาจเป็นเพราะคนข้างบ้านเงียบเกินไป จี้ชิงอิ่งจึงถูกลมทำให้สมองเลอะเลือน จู่ๆ ก็ถามไปหนึ่งประโยค

“หมอฟู่ คุณออกกำลังกายเป็นประจำใช่ไหมคะ”

ฟู่เหยียนจื้อยังไม่ทันได้พูด เธอก็เอ่ยต่อช้าๆ

“รูปร่างดีมากทีเดียว”

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบ E-book ฉบับเต็มเดือน กุมภาพันธ์ 2568)