ทดลองอ่าน สาวใช้ประพันธ์รัก

เสวียนจีก้มหน้าวาดดอกเหมยลงบนกระดาษ หรูหมิ่นถือโอกาสขณะพ่อบ้านหยวนยังไม่มาตรวจดูห้องนอนรวมช่วยฝนหมึกอย่างเบิกบานใจ ครั้นพลันเห็นถังน้ำที่เคยใช้ยังวางอยู่ข้างๆ นางก็พูดขึ้นยิ้มๆ “พี่เสวียนจี ข้าจะยกถังน้ำออกไปก่อน เดี๋ยวข้ากลับมาฝนต่อ” ตัวนางค่อนข้างเล็กเป็นทุนเดิม ขณะกระโดดข้ามธรณีประตูได้เกิดสะดุด ร้องออกมาเสียงหนึ่งด้วยความเจ็บ ก่อนจะล้มคะมำไปข้างหน้า

“อ๊า!” ชนเข้ากับกำแพงเนื้อ น้ำตาเกือบร่วง “ขอบ…คุณ…อ๊า พ่อ…พ่อบ้านหยวน!” เงยหน้าขึ้นมองแล้วก็ต้องตกใจกลัว “มาตรวจเร็วขนาดนี้เชียวหรือ”

เขามองนางปราดหนึ่งอย่างเย็นเยียบ ดันนางที่ตัวยังแนบอยู่กับอกเขาไปข้างๆ ก่อนเดินเข้าห้องนอนรวม

เสวียนจีเงยหน้าขึ้น คิ้วเรียวมุ่นเข้าด้วยกันอย่างห้ามตนเองไม่ได้ “ผู้อารักขาหยวน นายน้อยสามมีเรื่องเรียกใช้หรือ”

ก้นดวงตาหยวนเจาเซิงมีแววตกตะลึงวิ่งผ่าน แต่ก็ถูกเก็บลงในเวลาเพียงไม่นาน “เจ้าไม่ควรหนีไปไหนส่งเดช”

“ข้าไม่ได้หนี เพียงแต่รับงานมาทำเพิ่ม เรื่องนี้ท่านถามพ่อบ้านหยวนดูก็ทราบแล้ว” นางวางพู่กันลง ก่อนจะเก็บกระดาษเสวียนจีที่เพิ่งทำเสร็จขึ้น

“พี่เสวียนจี…เขา…เขาไม่ใช่พ่อบ้านหยวนหรอกหรือ” หรูหมิ่นเดินมา เหลือบมองเขาอย่างระมัดระวังยิ่ง

เหมือนมาก…เหมือนจริงๆ

“เขาคือพี่ชายฝาแฝดของพ่อบ้านหยวน หน้าตาเหมือนกันทุกกระเบียด นิสัยกลับต่างกันโดยสิ้นเชิง เขาคือผู้อารักขาหยวนผู้คุ้มครองประจำตัวนายน้อยสาม”

“อ้อ…” หรูหมิ่นหน้าแดง ดวงตาหลุบลงเงียบๆ

เสวียนจีหยิบกระดาษแผ่นค่อนข้างใหญ่มาห่อกระดาษบันทึกเอาไว้ “ข้าต้องไปแล้ว มิเช่นนั้นข้าต้องถูกตีแน่”

“ตีหรือ!” หรูหมิ่นอุทาน

“นายน้อยสามไม่เคยตีสตรี” หยวนเจาเซิงพลันโพล่งออกมาพลางมองนางแวบหนึ่งด้วยสายตาไม่เห็นด้วย เหมือนกำลังตำหนิว่านางทำลายชื่อเสียงของเนี่ยเฟิงอวิ๋น

นางถอนใจก่อนพูดยิ้มๆ “ข้าแค่ล้อเล่นเท่านั้น มิได้คิดเป็นจริงเป็นจัง” เพิ่งจะพูดจบก็พลันใจสั่นเล็กน้อย ที่แท้นางก็ยังรู้จักพูดเล่นอยู่ พอเงยหน้าเห็นสองคนที่ด้านข้างดูมิได้มีท่าทางคล้อยตามอารมณ์ขันของนาง แม้ยามนี้อยากหัวเราะแต่ก็กลั้นไว้ได้ทัน ดูท่าอารมณ์ขันของนางยังต้องได้รับการฝึกฝนอีกมากกระมัง

“ข้าเรียบร้อยแล้ว ไปกันเถิด”

นางก้าวเท้าออกเดิน หยวนเจาเซิงตามติดอยู่ด้านหลัง หรูหมิ่นตะลีตะลานก้าวตามไป

“พี่เสวียนจี ถ้าท่านมีเวลาว่างก็มาเยี่ยมหรูหมิ่นด้วย” นางรีบร้องบอก ก่อนต้องร้องโอดโอยออกมาทันที จุดจบของการเดินเร็วเกินไปคือชนเข้ากับแผ่นหลังของบุรุษผู้นั้น

นางหน้าแดง รีบกระโดดผละออกมา เขากลับเดินตามเสวียนจีต่อไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง

หรูหมิ่นตามไม่ทัน ได้แต่ใช้สายตามองส่ง หากแต่พี่ชายฝาแฝดของพ่อบ้านหยวนผู้นั้นตามอยู่ด้านหลังเสวียนจี บังร่างผ่ายผอมอ่อนแอของเสวียนจีเสียมิด นางจึงได้แต่มองส่งเงาหลังของคนแซ่หยวนนั่นเป็นเวลานานแทน