ทดลองอ่าน สาวใช้ประพันธ์รัก

บทที่ 6

ราตรีเย็นดุจธารา แสงจันทราหลบเร้น สายลมพัดโชยเย็น เส้นทางยากให้เดิน…

‘หายไปแล้ว? นางหายไปได้อย่างไร นางเด็กสมควรตาย!’ ยามนี้ในคฤหาสน์กำลังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ ที่ด้านนอกมีเพียงแสงตะเกียงสว่างไสวอยู่บางจุดเท่านั้น ในดงไม้จึงยิ่งมืดสลัว

นางหอบหายใจเฮือกเล็กๆ หลบหลังลำต้นมืดๆ ราตรีราวกับมีเวทมนตร์ ช่วยบดบังเงาร่างบอบบางของนาง และก็ช่วยปิดบังเรื่องที่อัปลักษณ์ชั่วร้ายที่สุดในโลก

‘นางรู้ตัวว่าถึงทางตันแล้วกระมัง’ เสียงชายฉกรรจ์แทบจะดังอยู่ข้างนาง ใจนางเต้นแรงจนพอจะทำป่าไผ่ทั้งผืนสั่นสะเทือนได้ ‘ถ้าทำได้ก็อยากจะเรียกรวมพลมาค้นป่าไผ่จริงๆ’ เขาพูดอย่างหงุดหงิด

‘เรียกรวมพลหรือ เจ้าอยากเรียกใคร อยากให้เรื่องคบชู้ของพวกเราแดงขึ้นมาหรือไร’ เสียงหัวเราะแห้งๆ ของสตรีดังมาจากรอบทิศทาง ฟังดูเหมือนกำลังเบิกตากว้างมองซ้ายแลขวา กลัวจะตกหล่นจุดใดไป ‘ข้ารำคาญนางในเรื่องที่ไม่ชอบพูดชอบจา ชอบแต่ใช้ตาคู่นั้นมองคนนี่แหละ มองจนข้าขนลุกในใจ…’

‘ท่านยังกลัวอะไรอีก’ ชายฉกรรจ์บีบสะโพกของสตรี เสียงหัวเราะหื่นกามอยู่บ้าง ‘รอข้าจัดการนางแล้ว จะเงินหรือจะคน อยากได้อะไรก็ได้ทั้งนั้น ท่านจะสุขสำราญใจยังแทบไม่ทัน มีหรือจะยังขนลุกอีก’

รอแค่จัดการนาง…

“ฉินเสวียนจี! สาวใช้สมควรตาย!” เสียงคำรามด้วยความโมโหจัดติดตามมาด้วยเสียงของหนักหล่นลงพื้น ทำให้นางผวาตื่น

นางลืมตาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะร้องโอดโอยเบาๆ อากาศในปอดแทบจะถูกสูบออกไปจนหมด

“พยุงข้าลุกขึ้น!”

“ว้าย…” หลังจากปรับสายตาที่พร่าเลือน แสงจันทร์ที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างก็ทำให้นางมองเห็นเนี่ยเฟิงอวิ๋นฟุบคว่ำอยู่บนตัวนางในสภาพทุลักทุเลได้รางๆ “ท่าน…ท่านคิดจะทำอะไร”

“ข้าคิดจะทำอะไร เจ้าคิดว่าข้าหิวจนหน้ามืดคิดจะล่วงเกินเจ้าหรือไร” เขาพูดด้วยความโกรธกรุ่น สองมือยันตัวขึ้น

“ข้า…” ร่างเขาพาดหน้าอกนาง ดูจากท่าทางของเขาแล้วเหมือนจะล่วงเกินนางจริงๆ แต่สมองที่อยู่กับความจริงบอกนางว่าความสนใจที่เขามีต่อนางนั้นน้อยกว่าที่มีต่อมดเสียอีก

“เจ้าอะไร พยุงข้าลุกขึ้น!”

“เจ้าค่ะ” นางผละจากตัวเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น “ข้าให้ผู้อารักขาหยวนเข้ามาพยุงท่านจะดีกว่า”

“ถ้าเขาอยู่ข้างนอก ข้ายังจำเป็นต้องใช้เจ้าอีกหรือ!” เสียงคำรามของเขาแทบจะดังก้องฟ้าแล้ว

นี่ช่างหาได้ยากนัก หาได้ยากที่จะเห็นหยวนเจาเซิงไม่ได้เฝ้าอยู่นอกประตู

ความคิดนี้วาบผ่านในสมอง แต่นางก็ยังคงประคองแขนเขาไว้ หมายจะดึงตัวเขาลุกขึ้น

“เตียงตั้งใหญ่ ไฉนจึงตกลงมาได้” นางพึมพำ

“เจ้าคิดว่าสาเหตุที่ข้าตกลงมาคืออะไรเล่า ฉินเสวียนจี” เรี่ยวแรงนางมีน้อยนิดเหมือนกระต่าย สาวใช้สมควรตายนางนี้ลองอยู่หลายครั้งก็ยังพยุงเขาลุกขึ้นไม่ได้