ทดลองอ่าน สุภาพบุรุษ สุดที่ร้าย บทที่ 1

น้ำเสียงแซวอย่างเป็นกันเองกับหนุ่มชุดยูนิฟอร์มนั่นไม่ได้ทำให้ทยาดารู้สึกขบขันไปด้วยเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวหน้าขึ้นสีก่อนจะลุกขึ้นไปแย่งออกมาจากมือชายปริศนาสำหรับเธอทันที ดวงตาเรียวเล็กมองหรี่ลงเป็นเชิงตำหนิ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้บุคคลผู้ไร้มารยาทตั้งแต่แรกเจอรู้สึกสลดแต่อย่างใด

“แฟนแกเหรอไอ้วัน สวยนะรอบนี้ ตาถึงว่ะ” ร่างสูงไม่แพ้หนุ่มชุดยูนิฟอร์ม อีกทั้งใบหน้ายังละม้ายคล้ายคลึงกันยืนกระซิบกระซาบให้รู้กันสองคน แต่ทยาดาเองได้ยินเต็มสองรูหูประหนึ่งว่าเขาไม่ได้กระซิบอะไรเลยด้วยซ้ำ

“ขอบคุณนะคะที่ชมว่าสวย แต่ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเพื่อนคุณ” ร่างบางบอกด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ก่อนจะหยิบตะกร้าเดินออกห่างจากทั้งสองคนทั้งที่หงุดหงิดจนอยากจะฟาดงวงฟาดงามันเสียตรงนั้น แต่เธอไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้

“พี่ เห็นไหม เขาหนีไปเลย”

“เออ เห็น” กวินตอบน้องชายหน้าตาเฉย

“เห็นจับมือจ้องตากันอยู่ก็นึกว่าแฟน ใครจะไปรู้ล่ะวะ” กวินเกาศีรษะพลางกอดคอตะวัน น้องชายแท้ๆ ที่ชอบแอบมารับจ็อบหลังเลิกเรียนทั้งๆ ที่เขาก็บอกแล้วว่าจะเป็นคนจัดการเรื่องเงินที่ตะวันต้องใช้กินอยู่ในมหาวิทยาลัยให้ทั้งหมด ถึงแม้เขาเองจะไปอยู่ถึงเมืองนอกก็ยังรับผิดชอบให้

“แต่สวยนะ สเป็ก” กวินบอกน้องชายด้วยสายตาที่เหม่อมองตามร่างเพรียวนั้นไป ตะวันได้ยินดังนั้นก็หันขวับร้องห้ามเสียงหลง

“เฮ้ย! ผมเจอก่อนนะ ตั้งแต่ลานจอดรถแล้ว นี่พรหมลิขิตของผม”

กวินหันกลับมามองน้องชายด้วยสายตาประเมินตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วก็หัวเราะออกมา เล่นเอาตะวันหน้าแดงซ่านที่พี่ชายยังมองว่าเขาเป็นเด็กชายตะวันตัวจ้อยอยู่เหมือนเดิม

“พี่นี่มันนอกจากจะปากร้าย ปากจังหวะนรก แล้วยังชอบกันซีนอีก ไม่ต้องมามองแบบนั้นเลย”

“ท่าทางพรหมลิขิตแกจะมีคนจองแล้วหรือเปล่าวะ เห็นเดินตามกันต้อยๆ” ไม่บอกเปล่า ยังชี้ไปที่หญิงสาวที่ยังคงต่อแถวรอจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์เพื่อยืนยันคำพูดของตนเอง

ตะวันมองตามปลายนิ้วพี่ชายแล้วก็ได้แต่หันกลับมองหน้าคนเป็นพี่นิ่งๆ ผิวหน้าที่ขาวอยู่แล้วของตะวันกลับขาวจนซีดอย่างเห็นได้ชัด เพราะแถวที่สาวคนนั้นต่อมีแต่ผู้หญิง ไม่มีผู้ชายเลยสักคน

“พี่…อีกแล้วเหรอวะ” เสียงสั่นเล็กน้อยของตะวันสะกิดให้กวินเอะใจ ทันทีที่กวินได้ยินคำถามนั้น ชายหนุ่มถึงกับต้องหันไปมองอีกรอบ

“ชัดเลย…”

กวินพูดโดยไม่ได้ละสายตาไปจากร่างเพรียวระหงนั้นเลยแม้แต่น้อย และสิ่งที่ไม่ใช่คนก็ยังตามต้อยๆ ไม่ไปไหนราวกับเป็นเงาของผู้หญิงคนนั้น

สิบกว่าปีที่แล้วเขาเคยเห็นอะไร ทุกวันนี้ก็ยังเห็นเหมือนเดิม