ทดลองอ่าน สุภาพบุรุษ สุดที่ร้าย บทที่ 1

เวลาราวทุ่มเศษในวันศุกร์แห่งชาติเปรียบเสมือนเวลาเครื่องจักรมนุษย์กำลังทำงานในห้างอย่างไรอย่างนั้น ผู้คนเบียดเสียดเต็มลิฟต์และบันไดเลื่อน ร้านอาหารชื่อดัง (แต่รสงั้นๆ) คนรอคิวยาวเลื้อยเป็นงูเพราะโปรโมชั่นมาสี่จ่ายสาม มาสามจ่ายสอง มาคนเดียวไม่ต้องกินเพราะจ่ายเต็มอัตรา

ทั้งแถวรอซื้อตั๋วหนังดังที่เพิ่งเข้าโรง รวมถึงร้านขนมเพิ่มปริมาณผู้ป่วยโรคเบาหวานก็หนาแน่นไปด้วยคนที่ยังยอมต่อแถวซื้อกัน ไหนจะซูเปอร์ด้านล่างที่เธอกำลังรอให้มีรถเข็นสักคันว่างหรือตะกร้าสักใบก็พอ ตอนนี้ไม่อยากเรื่องมาก

บางทีเธอก็รู้สึกคิดผิดที่อาจหาญเข้ามาในห้างสรรพสินค้าเวลานี้ แทนที่จะกลับบ้านแล้วเดินออกมาซื้ออาหารถุงเล็กๆ ที่มินิมาร์ตหน้าหมู่บ้านแทนไปพลางๆ แล้วพรุ่งนี้ค่อยออกมาซื้อมันตอนห้างเพิ่งเปิดเสียเลย จะได้ไม่ต้องไปเบียดกับใคร

แต่ไหนๆ ก็ได้ที่จอดรถแล้วเธอก็ควรจะซื้อของให้คุ้มค่ากลับเข้าบ้านไปเลยทีเดียว จะได้ไม่ต้องออกมาหลายรอบ จึงจัดการเปิดโน้ตในโทรศัพท์ดูรายการที่ต้องซื้อเพิ่มแล้วจัดแจงช็อปปิ้งให้สมกับการที่อดทนเบียดเสียดผู้คนมาถึงขั้นนี้แล้ว

ระหว่างที่กำลังเลือกของสดกลับมีรถเข็นคันหนึ่งชนเข้าที่สีข้างของเธอเข้าอย่างจังจนหน้าเกือบจะทิ่มลงไปในกองปลาแช่แข็งที่เลือกอยู่ ตาเรียวตวัดมองผู้ประทุษร้ายแทบจะทันที แต่กลายเป็นหนุ่มน้อยที่มีแววตาคุ้นเคยเข้ามาประคองเธอเสียก่อน

“ขอโทษครับพี่ ผมไม่ได้ตั้งใจ พอดีคันข้างๆ เขาชนผมมาอีกที” หนุ่มในชุดแอพพลิเคชั่นสั่งอาหารและสินค้าอื่นๆ รีบยกมือไหว้ขอโทษเป็นการใหญ่ เธอมองไปยังรถเข็นคันดังกล่าวที่ถูกสมอ้าง เห็นเด็กราวประถมต้นเป็นคนเข็นแล้วก็พอจะเข้าใจ

“ไม่เป็นไร” ทยาดาเอ่ย คลายความหัวเสียลงไปบ้าง

“เจ็บไหมครับ ผมขอโทษจริงๆ”

“ช่างเถอะ ไม่เป็นอะไรแล้ว ขอบใจนะ” ทยาดาบอกปัดก่อนจะทรุดลงเก็บของที่เลือกไว้ใส่ตะกร้า หลังจากที่โดนชนซะเสียหลักจนข้าวของในตะกร้าบางส่วนกระเด็นออกมาโดยมีพนักงานหนุ่มเป็นคนช่วย มือขาวๆ คว้าเอามือเธอเข้าในตอนที่กำลังหยิบของโดยไม่ตั้งใจ ดวงตาเรียวเล็กเบิกโพลงตกใจจะชักมือกลับ แต่มือนั้นเผลอรั้งไว้ นัยน์ตาคมสีดำขลับมองเธออย่างมีนัย จนเธอต้องกระแอมสองสามทีกว่ามือจะเป็นอิสระ

พอชายหนุ่มรู้สึกตัวจึงปล่อยมือแต่สายตายังมองหวานเชื่อม เวลาปกติเธอคงรู้สึกว่าน่ารักดีสำหรับลักยิ้มเล็กๆ บนแก้มนั้น แต่พอรีบๆ อะไรรอบตัวที่ทำให้เสียเวลาก็มักจะดูเกะกะขึ้นมาทันที

“น้องคะ ช่วยหยิบของชิ้นนั้นให้พี่ทีค่ะ พี่รีบ” หญิงสาวชี้นิ้วไปยังห่อผ้าอนามัยสีหวานที่ตกอยู่ข้างตัวหนุ่มคนนั้น แต่จู่ๆ กลับมีใครไม่รู้หยิบมันขึ้นมาพร้อมตบบ่าผู้ชายตรงหน้าเป็นเชิงล้อเลียน

“เฮ้ย เดี๋ยวนี้รับจ้างซื้อผ้าอนามัยให้สาวด้วยเหรอวะ” ร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับปลายแขนขึ้นมาอย่างลวกๆ ไม่เป็นระเบียบหยิบห่อผ้าอนามัยขึ้นมาพินิจพิจารณา