ทดลองอ่าน สุภาพบุรุษ สุดที่ร้าย บทที่ 3

บทที่ 3 มันเกิดไปแล้ว

ร้อยไม่จริง พันไม่จริง หมื่นไม่จริง แสนไม่ใช่!

ทยาดาแอบจิกปลายเล็บลงบนผิวเนื้อตัวเองอยู่สองสามครั้ง เผยให้เห็นรอยเล็บบุ๋มลงไปในอุ้งมือขาวจนแดงเป็นจ้ำๆ แต่เจ้าตัวยังคงจิกอยู่อย่างนั้นจนชายหนุ่มกระตุกข้อมือเธอเบาๆ ถึงได้รู้สึกตัว

“ตื่นเต้นจนเหงื่อซึมเลย” กวินแซว เพราะดูเหมือนว่าจะเป็นเขาฝ่ายเดียวที่กุมมือเธอไว้ ไม่ใช่การจับมือสอดประสานทักทายกันทั้งสองฝ่าย

ทยาดารีบสะบัดมือออกพร้อมถอยห่างออกจากเขาไปเป็นช่วงตัว ไกลจนเกือบถึงประตูทางออก

“ถอยไปทำไมขนาดนั้นคุณ ผมไม่ใช่ตัวเชื้อโรคนะ อยู่ใกล้ๆ ได้” ชายหนุ่มยืนหัวเราะกับท่าทีตื่นตระหนก แต่ทยาดาไม่ตลกด้วย

เขาเพิ่งหลอกแต๊ะอั๋งเธอไปเมื่อไม่กี่วันก่อน แล้วจู่ๆ ก็เข้ามาเป็นกรรมการบริษัท เสื้อสูทที่เห็นนั่นก็เป็นสูทของจริง ไม่ใช่ชุดแสดงแทนเสื้อคลุมพนักงานแอพพลิเคชั่นขับรถส่งของ และเมื่อครู่เขาก็เพิ่งแนะนำตัวเองไปว่าชื่อกวิน ภูธนากุล ซึ่งตรงตามรายละเอียดที่แจ้งมาในอีเมล

โอ๊ย! โลกกลมอะไรอย่างนี้วะ!

ชายหนุ่มนั่งลงกับที่ ทั้งยังผายมือและพยักหน้าเชื้อเชิญให้เธอกลับไปนั่งที่เดิม ทยาดาจึงค่อยๆ เดินเข้าไปราวกลัวว่าเขาจะแว้งกัดประมาณนั้น

“คุณเริ่มเข้าทำงานหลังจากบริษัทนี้ก่อตั้งมาสามปี ผลงานเด่นๆ คือสามารถดีลงานขายกับสันติบาล สำนักงบประมาณ กรมป่าไม้ กรมบังคับคดีได้ภายในปีแรกที่เข้าทำงาน ในขณะที่พนักงานฝ่ายขายคนอื่นๆ ยังเจาะเข้าภาครัฐไม่ได้” กวินเปิดอ่านแฟ้มประวัติผลงานของเธออีกครั้งด้วยน้ำเสียงเป็นทางการราวกับสลับสวิตช์โหมดได้

“ไม่ทราบว่าคุณมีประสบการณ์การขายมาจากที่ไหนบ้าง” เขาถามในขณะที่หญิงสาวยังคงนั่งเหม่อ

“คุณทยาดา” กวินเรียกจนเธอสะดุ้งเล็กน้อย

“เอ่อ ขายของมาตั้งแต่เด็กๆ มั้ง” หญิงสาวตอบห้วนๆ แล้วก็ตกใจเอง “เอ้ย! ขอโทษค่ะ”

กวินกลั้นขำจนเห็นได้ชัดกับท่าทางตื่นตระหนกไม่เลิกของเธอ แต่ก็พยายามกระแอมปรับลุคให้นิ่งที่สุด สุดท้ายก็ทนไม่ไหวต้องหัวเราะออกมาจนได้

“โถ่คุณ ไม่ต้องระแวงเอาเป็นเอาตายขนาดนั้นหรอก ทำตัวตามสบายเหมือนวันที่คุณด่ามาก็ได้ ผมไม่ถือ” ชายหนุ่มหัวเราะเหมือนมีใครจ้างคณะตลกมาเล่นในห้องประชุมก็ไม่ปาน

ทยาดาพ่นลมหายใจครู่ใหญ่ ก่อนจะเสยผมที่ปรกหน้าแล้วปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นคนเดิม

“เราเริ่มต้นกันไม่ค่อยดีสินะ” กวินกล่าว เธอเองก็ดันพยักหน้ารับไปเสียอีก

“ต้องขอโทษด้วยค่ะ…ท่าน” คำขอโทษเธอพูดคล่องปาก แต่คำว่าท่านที่ตามมาทีหลังเหมือนคนกำลังรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้ายเพื่อสั่งลาประมาณนั้น

“ช่างเถอะ ไม่ต้องถึงกับท่านหรอก คนอื่นพูดคงไม่เท่าไหร่ แต่คุณพูดผมรู้สึกขัดหูแปลกๆ” กวินว่า “จะเรียกคุณหรือบอส หรืออะไรก็แล้วแต่ ได้หมด แค่ไปไม่ถึงขั้นไอ้…ก็พอแล้ว”

ทยาดาหน้าเจื่อนเมื่อถูกเน้นย้ำให้นึกถึงภาพเธอกำลังยืนด่าเขาปาวๆ กลางลานจอดรถและหน้าบ้านตัวเองขึ้นมาเสียถนัด ไม่รู้ว่าเขาจงใจย้ำหรือพูดขึ้นมางั้นๆ

“ก็แปลกนะ ผมเจอคุณทีไรก็มีเรื่องทั้งนั้นเลย วันนี้ถ้าคุณไม่มีเรื่องทะเลาะวิวาทเราก็คงไม่ได้เจอกันเร็วขนาดนี้ เพราะต่อให้พรุ่งนี้ประชุมก็คงจะไม่มีโอกาสได้คุยกันเป็นการส่วนตัวแน่นอน”

“ไม่ได้ย้ำหรือหลอกด่าอะไรกันใช่ไหมคะ” เธอเอ่ยอย่างสงสัย สีหน้าที่ว่าระแวงแล้วกลับยิ่งหนักไปกว่าเดิม จริงๆ ก็เป็นตั้งแต่เขาบอกให้ทำตัวตามสบายเหมือนวันที่ด่าเขาแล้ว

“คิดมากน่ะ แต่ก็ดีนะที่ทำให้ได้เห็นแฟ้มประวัติของคุณ คุณเป็นคนที่ทำงานเก่งมากคนหนึ่ง ซึ่งอาจจะเก่งกว่าผมด้วยซ้ำ” เขากำลังชมจากใจจริง…ล่ะมั้ง ถ้าสายตาของเขามันไม่โกหกเธออยู่