ทดลองอ่าน สุภาพบุรุษ สุดที่ร้าย บทที่ 3

‘ปากมึงมันหาเรื่องแบบนี้นี่แหละ ถึงได้โดนมือโดนตีนกูบ่อยๆ’ มือที่เตรียมจะจุดไฟเทียนที่ปักบนเค้กลดลง

‘คิดว่ามึงมีมือมีตีนคนเดียวเหรอ ที่มึงมีทุกวันนี้ มีเงินไปเลี้ยงอีเมียน้อย ไม่ใช่เพราะมึงได้เมียอย่างกูหรอกหรือ ถ้ากูไม่ไปลากมึงขึ้นมาทำสวนยางจะเอาปัญญาที่ไหนไปเลี้ยงกะหรี่พวกนั้น แหม ทีกับลูกให้เหมือนขอทาน’ มารดาสวนกลับ

‘อ้อ ลำเลิกบุญคุณ ถ้าแม่มึงไม่ยัดเยียดมึงมาให้ก็ฝันไปเถอะว่าจะมีใครมาเอาคนอย่างมึง ทำห่าอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง ดีแต่ใช้ปากด่าเป็นอย่างเดียว กับข้าวหาให้ลูกให้ผัวยังต้องจ้างเขา ถ้ากูรู้แต่แรกกูไม่เอามึงหรอก!’

ทยาดาเห็นท่าไม่ดีจากอาการที่มารดากำมือแน่น เธอจึงวิ่งเข้าไปกระตุกแขนบิดาเบาๆ

‘พ่อจ๋าแม่จ๋าอย่าทะเลาะกัน หนูอยากเป่าเค้ก’

หยาดน้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มทยาดาในวัยเด็กโดยไม่รู้ตัว แต่เธอยังพยายามฝืนยิ้มเพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลายลง ทั้งที่รู้ว่ามันไม่เป็นผล

‘อีทอย มึงดูไว้นะ โตขึ้นอย่าหาผัวแบบพ่อมึง แม่มึงออกไปทำงานในสวนงกๆ ยังต้องมาปรนนิบัติรับใช้คนงอมืองอตีน!’

เพียงเท่านั้นตุ๊กตาในมือบิดาก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นเข้าฟาดผนังบ้านจนขาหัก พร้อมกับร่างท้วมอุ้ยอ้ายที่ทยาดาในวัยเด็กพยายามยื้อยุดหลุดออกจากการเกาะกุมของเธอปรี่เข้าไปบีบคอร่างที่เล็กกว่าของมารดา ในขณะที่มือของมารดาข้างที่ถือเค้กอยู่ก็พาเอาเค้กก้อนนั้นฟาดลงบนใบหน้าของบิดาพร้อมละเลงจนไม่เหลือเค้าเดิม

สองผัวเมียสู้กันดุเดือดไม่มีใครยอมใคร ในขณะที่ตัวเธอเองพอเข้าไปห้ามก็ถูกผลักกระเด็นจนแขนขึ้นรอยช้ำเพราะผิวขาวๆ ที่มองเห็นรอยได้ง่าย เสียงร้องของเธอตอนนี้ยังไม่สามารถกลบเสียงพ่อแม่ทะเลาะกันได้เลยด้วยซ้ำ จนกระทั่งคนแถวบ้านมาเห็นและช่วยแยกคนทั้งสองออกจากกัน เหลือเพียงเธอที่ยังนั่งร้องไห้อยู่มุมบ้าน ไม่มีใครสนใจสักคน

บิดาหันกลับมามองเธออีกครั้งหลังจากเพื่อนบ้านบอกให้เข้ามาปรามที่เธอร้องไห้อย่างหนัก แต่กลับได้คำตอบที่ฟังแล้วบาดลึกดั่งมีดกรีดใจ

‘ช่างหัวมัน มันก็แหกปากบ้านแตกอย่างนี้มาแต่ไหนแต่ไร ให้อีแม่มันไปดูลูกมันเอง กูรำคาญ!’ ร่างท้วมสะบัดตัวออกเดินหนีขึ้นรถแล้วบึ่งออกไปอย่างรวดเร็วทั้งๆ ที่หน้าตายังเลอะเทอะเปรอะเปื้อน ส่วนมารดาที่ไอโขลกๆ เพราะถูกบีบคอก็รีบค้านขึ้นมาทันที

‘สันดานหน้าตัวเมียเอาไม่เลือกไปทั่วแล้วมาโยนว่าเป็นลูกกูคนเดียว’

คำที่เหมือนว่าเธอไม่ใช่ลูกของใครทั้งสิ้นถูกกรอกหูอยู่เป็นประจำ เกิดเป็นเธอจิตใจต้องเข้มแข็งเพียงไหนถึงมีทุกวันนี้ได้…ด้วยตัวเอง

ทยาดานึกย้อนไปวันที่ขอออกจากบ้านมาเรียนกรุงเทพฯ ขอออกไปขายของหาเงินมาใช้เองแล้วก็ได้แต่สมเพชตัวเองในใจที่รู้ว่าตั้งแต่เด็กจนโตเธอมันก็ตัวคนเดียวมาตลอด เธอจะทำอะไรมันก็ไม่มีใครสนใจแต่แรกอยู่แล้ว จะต้องไปขอทำไม มีแต่คนสนใจเรื่องตัวเองกันทั้งนั้น

ยิ่งได้เห็นภาพถ่ายวันแต่งงานของบิดามารดาสลับกับภาพวันที่ทั้งคู่ทะเลาะกัน เธอก็ยิ่งปลงเรื่องความรักความสัมพันธ์ คนเราอยู่ด้วยกันเพราะผลประโยชน์ล้วนๆ ไม่มีใครเลยที่จะเข้าหาด้วยความจริงใจ หญิงสาวเลยต้องสร้างพื้นที่ไว้ปกป้องตัวเอง ยกเว้นนลินีและนิสราแค่สองคนที่ทำให้รู้จักคำว่าเพื่อนที่ยังมีความหมายอยู่จริง แต่กระนั้นทั้งสองคนก็ยังเคยเปรยว่าเธออ่านใจยากอยู่ดี

ทว่าตอนนี้มีกวินที่ดันอ่านไปถึงความนึกคิดเธอออก

นิ้วเรียวปาดหยดน้ำที่หัวตา ก่อนจะหยิบตุ๊กตาหมาไขลานมาวางทิ้งไว้ให้แมวเล่นพลางเก็บกระเป๋า จัดการตัวเองให้เรียบร้อย แล้วหันมาสนใจเอกสารการประชุมที่จะต้องเตรียมในวันพรุ่งนี้แทน