ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 1-บทที่ 2

ทุกคนพูดไปต่างๆ นานา ยิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะ สุดท้ายแม้แต่คำว่า ‘อาญาสวรรค์’ ก็มีพูดออกจากปากด้วย

ชิงซีที่อยู่ด้านข้างทนฟังต่อไปไม่ไหว นางมองแผ่นหลังแข็งเกร็งของคุณหนูตนเองแวบหนึ่ง หัวใจทั้งดวงเหมือนถูกคนฉีกกระชาก

คุณหนูสามธิดาสูงศักดิ์สกุลเสิ่นจะเคยได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจเช่นนี้เมื่อใดกัน

ชิงซีหันหน้าไปมองทุกคนด้วยความโกรธ กำลังจะเอ่ยปากก็ถูกเสิ่นเจินคว้าแขนเอาไว้

“ชิงซี พวกเรามาเพื่อขอร้องคนเขา”

เสิ่นเจินพูดแล้ว ชิงซีก็ทำได้เพียงหันหน้ากลับมา

ชิงซีทนแล้วทนอีกจึงทำให้น้ำเสียงผ่อนคลายลง “วันนี้คนเยอะปากมาก ร่างกายของคุณหนูกลัวหนาวมาตลอด เช่นนั้นพวกเราค่อยมากันวันอื่นดีหรือไม่เจ้าคะ”

ค่อยมาวันอื่นหรือ

เสิ่นเจินหลุบตาลง อดถามตนเองไม่ได้ พวกอันธพาลมาทวงหนี้ที่สกุลเสิ่น จะยอมให้นางเปลี่ยนเป็นวันอื่นได้จริงหรือ

นางขยับเสื้อคลุมบนตัว พูดด้วยเสียงที่เบามากว่า “รออีกสักนิดเถอะ”

การรอครั้งนี้ รอจนถึงตะวันคล้อยไปทางตะวันตก แสงสีเพลิงค่อยๆ ย้อมปุยเมฆให้เป็นสีแดง

คนที่มามุงดูความคึกคัก สุดท้ายก็รู้สึกหมดสนุกและทยอยกันจากไป

ในตอนนี้เองประตูใหญ่ที่ปิดสนิทก็เปิดออกช้าๆ หลิวหมัวมัวปรากฏตัวออกมา พูดกับเสิ่นเจินอย่างคุ้นเคยว่า “คุณหนูสามรีบเข้ามาเถิดเจ้าค่ะ”

ประตูปิดลง หลิวหมัวมัวรีบพูดต่อ “ระยะนี้ฮูหยินใหญ่ถูกลมเย็น ร่างกายไม่สู้ดี มึนงงอยากนอนทั้งวัน ไม่ว่าใครมาล้วนปิดประตูไม่รับแขก ในตอนนี้ก็เพิ่งตื่นนอนเจ้าค่ะ”

เสิ่นเจินฟังออกถึงการพูดคลี่คลายสถานการณ์จากคำพูดนั้น แต่ไม่ได้พูดเปิดโปง เพียงแค่พูดว่า “ท่านอาล้มป่วยเมื่อใด รุนแรงหรือไม่”

หลิวหมัวมัวเดินนำเสิ่นเจินไปข้างในพลางพูดทอดถอนใจ “พอได้ยินว่าบิดาของคุณหนูอยู่ในคุกถูกโบยหกสิบไม้ก็ร้องไห้จนหมดสติไป ล้มป่วยลุกไม่ขึ้น”

คำพูดนี้ออกมา มือของเสิ่นเจินที่อยู่ใต้แขนเสื้อก็สั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ สีเลือดเพียงเล็กน้อยบนใบหน้าก็ค่อยๆ จางหายไปเช่นกัน นางหวาดผวาถึงขีดสุด

พวกนางเพิ่งเดินผ่านระเบียงทางเดินก็บังเอิญเจอกับซู่หนิงป๋อเซี่ยเฉิงเดินออกมาจากเรือนด้านข้าง