ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 11-บทที่ 12

บทที่ 11

“เจ้าคิดกระจ่างได้ย่อมดีที่สุด” ลู่เยี่ยนพูดแล้วก็ผลักมือของเสิ่นเจินที่จับชายเสื้อเขาเอาไว้ออกไป

ในตอนนี้เองหยางจงก็เคาะประตูจากข้างนอกพลางเอ่ยเรียก “ซื่อจื่อ”

“เข้ามา” ลู่เยี่ยนพูด

หยางจงเห็นเสิ่นเจินก็หยุดคำพูดเอาไว้ แต่ลู่เยี่ยนกลับไม่ได้คิดจะหลบเลี่ยงแม้แต่น้อย พูดในทันทีว่า “พูดที่นี่ก็ได้”

หยางจงพยักหน้ากล่าว “หลังจากซื่อจื่อให้หลิวอวี๋เอาเงินส่งไปที่ร้านแลกเงิน ตอนแรกไม่มีเรื่องอะไร แต่สองวันนี้ไม่ว่าจะเป็นทางผิงคังฟางหรือว่าโรงเงิน เหลาสุรา โรงน้ำชาล้วนวิจารณ์กันถึงเรื่องนี้ ข้าน้อยคิดว่ามีคนจงใจใช้วิธีสกปรกสืบข่าวอยู่ขอรับ”

“หลิวอวี๋เล่า”

“ทำตามที่ซื่อจื่อสั่งไว้ ไปเมืองฉีโจวที่อยู่ตรงข้ามกับเมืองหยางโจว” เสิ่นหงถูกส่งไปที่หยางโจว ส่วนหลิวอวี๋หลังจากเอาเงินไปคืนก็หลบที่ฉีโจวเพื่อบิดเบือนหูตาของคนอื่น

“นอกจากนี้แล้ว…เมื่อวานฮูหยินสกุลหลี่ยังไปร้านไป่เซียงที่ตลาดตะวันตก และก่อนฟ้ามืดยังไปที่คฤหาสน์ลู่หยวน” เสิ่นหร่านไปหาใครที่ร้านไป่เซียง คนในห้องนี้ย่อมรู้ดีแก่ใจ

พอฟังถึงตรงนี้หัวใจของเสิ่นเจินก็บีบตัวขึ้นมา

มือขาวเนียนของนางจับไปที่ขาโต๊ะและแอบออกแรงบีบ สวรรค์รู้ว่านางอยากถามสภาพการณ์ของหงเอ๋อร์ รวมถึงแจ้งความปลอดภัยให้พี่ใหญ่ได้รู้มากเพียงใด

แต่นางเอ่ยปากพูดไม่ได้

ไม่ใช่เหตุผลอื่นใด หลังจากแยกกับหงเอ๋อร์ในวันนั้นหยางจงอยากให้นางจดจำคำพูดประโยคหนึ่งเอาไว้ ‘นอกจากการรักษาชีวิตคุณชายน้อยสกุลเสิ่นแล้ว วันหน้าห้ามเอ่ยปากขอร้องลู่เยี่ยนเรื่องใดอีก รวมถึงสอบถามเรื่องของสกุลเสิ่น ถ้าทำผิดกฎระเบียบ เช่นนั้นคุณหนูเสิ่นอาจจะต้องเดินออกจากคฤหาสน์เฉิงย่วนไป’

แต่วันนี้นางได้ฟังเรื่องเหล่านี้แล้วจะไม่ถามไม่ไถ่ได้อย่างไร

ปลายจมูกรู้สึกแสบ ภาพตรงหน้าของนางเลือนรางในทันที

ในตอนนี้เองลู่เยี่ยนราวกับรับรู้ถึงอะไรบางอย่างจึงยกมือทาบทรวงอกและขมวดคิ้วมองนางแวบหนึ่ง

เขายกมือขึ้นบีบปลายคางขาวเนียนของเสิ่นเจิน เอ่ยพูดอย่างช้าๆ “ข้าเคยบอกเจ้าว่าอย่างไร”

เสิ่นเจินพ่นลมหายใจออกยาวหนึ่งที พยายามเรียกน้ำตากลับลงไป