ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 11-บทที่ 12

หลังจากผ่านวันหยุด ลู่เยี่ยนก็ไปเข้างานที่ที่ว่าการนครหลวงตามปกติ

เสียงกลองข้างนอกดังสนั่น สามีภรรยาคู่หนึ่งร้องไห้คร่ำครวญอยู่ข้างนอก ยังมีชายหนุ่มผู้หนึ่งคุกเข่าไม่ยอมลุกขึ้นอยู่นาน ปากก็ตะโกนไม่หยุดว่า “คืนน้องสาวข้า! คืนน้องสาวข้ามา!”

ลู่เยี่ยนถือพู่กันเขียนเอกสาร รองผู้ว่าการซุนเดินวนไปมาในห้อง จากตะวันออกไปตะวันตก วนไปมาหลายรอบ สุดท้ายทนไม่ไหวพูดขึ้น

“เหตุใดใต้เท้าลู่จึงไม่ร้อนใจบ้าง เมืองฉางอันระยะนี้ พูดให้น้อยก็มีหญิงสาวจากหกบ้านหายตัวไปแล้ว นอกจากศพผู้หญิงสองศพที่ไม่มีใครมาแจ้งความที่หาเจอในบ้านของหวังจ้าวแล้ว เรื่องอื่นไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ช้าเร็วเรื่องต้องไปถึงฝ่าบาทแน่นอน”

“ใต้เท้าซุน ต่อให้เดินเป็นร้อยรอบ คดีนี้ก็ยังคลี่คลายไม่ได้อยู่ดี” ลู่เยี่ยนพูดอย่างสงบนิ่ง

ซุนซวี่สะอึกไป ลอบตำหนิอยู่ในใจว่า ใช่ ท่านต้องเรียกฝ่าบาทว่าเสด็จลุง ต่อให้เกิดเรื่องใหญ่โตเพียงใด หมวกแพรโปร่งของท่านก็ไม่หลุดอยู่แล้วนี่*

ทางซุนซวี่เพิ่งจะส่ายหน้าก็มีเจ้าหน้าที่ผู้หนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นกลับมา “ใต้เท้า มีข่าวดีขอรับ!”

“รีบว่ามา” รองผู้ว่าการซุนพูด

“มีคนพบบุตรสาวสกุลซ่งที่หายตัวไปที่เมืองซิงผิง นางถูกท่านหมอผู้หนึ่งช่วยเอาไว้ ยังไม่ตายขอรับ”

ลู่เยี่ยนกับซุนซวี่ประสานสายตากันแล้วลุกขึ้นในทันที

พวกเขาเดิมทีวันนี้คาดว่าจะสามารถสอบสวนได้ แต่พอไปถึงร้านหมอจึงพบว่าบุตรสาวสกุลซ่งผู้นี้บนตัวเต็มไปด้วยบาดแผล นอนหมดสติอยู่ สามีภรรยาสกุลซ่งกอดบุตรสาวน้ำตานองหน้า

จนกระทั่งถึงยามเซินนางก็ยังไม่ฟื้น

รองผู้ว่าการซุนพูดกับลู่เยี่ยนอย่างจนใจว่า “ดูท่าคงต้องมาพรุ่งนี้อีกครั้งแล้ว”

เวลาพลบค่ำ หลังที่ว่าการเลิกงาน

ลู่เยี่ยนสวมเสื้อคลุมเดินออกจากที่ว่าการนครหลวง

เขาก้มหน้าคลึงหัวคิ้ว สั่งให้เตรียมรถม้า หลังจากขึ้นรถม้าแล้วก็เคลื่อนไปทางจวนเจิ้นกั๋วกง

เคลื่อนไปได้ครึ่งทางหยางจงก็พลิกเปิดม่านและพูดเสียงเบาว่า “ซื่อจื่อ สองวันแล้ว คนผู้นั้นยังตามอยู่เหมือนเดิมขอรับ”

ลู่เยี่ยนหน้าเครียด ในใจเกิดความรำคาญเพิ่มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

เริ่มแรก เขายังคิดว่าคนที่ลับๆ ล่อๆ นี้จะเกี่ยวกับคดี แต่ภายหลังได้ยินว่าสาวใช้ข้างกายบุตรสาวสกุลเมิ่งมักจะมาปรากฏตัวที่เรือนพักของเขา ทั้งยังสอบถามว่าเขามีสาวใช้ห้องข้างหรือไม่ จึงรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้ว

เขายังไม่ทันพยักหน้าเห็นด้วย ผู้อื่นก็คิดจะควบคุมเขาแล้ว

แต่มือนี้ยื่นมายาวเกินไปสักหน่อยหรือไม่

เขาเหล่มองไปข้างนอกอย่างช้าๆ จากนั้นพูดเสียงเบาว่า “วันนี้ไปคฤหาสน์เฉิงย่วน แต่ไปวนรอบผิงคังฟางนั่นหนึ่งรอบแล้วค่อยเปลี่ยนรถม้า”

หยางจงพยักหน้ารับคำ ในใจบ่นว่า บุตรสาวสกุลเมิ่งนางนี้เหตุใดจึงทำเป็นฉลาดหนอ ซื่อจื่อกว่าจะคิดตกเรื่องการแต่งงานไม่ง่ายนัก ถูกนางทำแบบนี้เกรงว่านางคงหมดโอกาสได้แต่งให้ซื่อจื่ออย่างสิ้นเชิงแล้ว