ทดลองอ่าน หมอของฉันเหมือนจะชอบฉันนะ บทที่ 2-บทที่ 3

ลู่จยารู้สึกโมโหขึ้นมาทันทีหลังได้ยินคำพูดดูถูกเฉิงอี้เหิง ทว่าพอเธอคิดจะลุกยืนก็ได้ยินเสียงคนที่เริ่มบทสนทนาถามจือฮวาดังขึ้นอีก “งั้นแปลว่าเธอไม่ได้ชอบคุณหมอเฉิงคนนั้นงั้นเหรอ แต่จะว่าไปเขาก็ดูหยิ่งๆ นะ ผู้ชายคนอื่นปกติเจอเธอเป็นต้องยอมอ่อนข้อให้ตลอด แต่นี่เขากลับทำท่าเหมือนไม่เต็มใจจะคุยกับเธอ แล้วยังพา ‘ยายง่อย’ มาร่วมงานเลี้ยงสำคัญแบบนี้อีก ไม่รู้ว่าเขาคิดได้ยังไง”

จือฮวาหัวเราะพรืดออกมาก่อนจะย้อนกลับไป “ฮ่าๆ ยายง่อย เธอไม่รู้หรือไงว่า ‘ยายง่อย’ ที่ยืนอยู่ข้างเขาน่ะไม่ธรรมดานะ”

ได้ยินประโยคนั้นลู่จยาก็กังวลขึ้นมาทันที เธอได้แต่คิดในใจว่า หรือจือฮวาจะรู้ว่าฉันเป็นใคร ไม่แน่ต่อไปพวกเธออาจจะพูดเรื่องไม่ดีของฉันขึ้นมา ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงขอให้พวกเธอช่วยพยุงออกไปไม่ได้แน่…

ชีวิตคนเรานั้นเต็มไปด้วยอุปสรรค ลู่จยาไม่รู้เลยว่าจะเดินไปทางไหนจึงจะรักษาชีวิตตัวเองเอาไว้ได้

แต่ถึงอย่างนั้นลู่จยาก็ยังอยากรู้ว่าจือฮวาจะพูดถึงเธอว่าอย่างไร

“…ไม่ธรรมดายังไง” คนคนนั้นถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแสดงความอยากรู้อยากเห็น

“ก็เธอคือ…”

จือฮวากำลังจะพูดแต่กลับโดนเสียงจากด้านนอกขัดจังหวะเสียก่อน “ขอโทษนะครับ คุณจือฮวาอยู่ด้านในหรือเปล่า”

“อยู่ค่ะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” จือฮวาขานรับ

บริกรคนหนึ่งเดินมาที่หน้าประตูแล้วพูดเสียงดัง “คุณจือฮวาครับ คือว่าบริกรหญิงของเราทั้งหมดถูกเรียกรวมตัวเพราะดูเหมือนคุณผู้หญิงที่มากับคุณเฉิงจะหายตัวไป ผมเลยต้องขอรบกวนให้คุณช่วยดูสักหน่อยครับว่ามีสุภาพสตรีที่ถือไม้ค้ำอยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า”

“อ้อ” จือฮวาหันกลับมากวาดตาดูภายในห้องน้ำ “ได้ ฉันจะดูให้เดี๋ยวนี้” จากนั้นเธอก็พูดกับเพื่อนของตัวเอง “ไล่เคาะประตูทุกห้องแล้วเปิดเข้าไปดู”

ลู่จยาได้แต่คิดในใจว่าเสร็จแน่ งานนี้เธอต้องถูกจับได้ตอนนี้แน่ๆ นักแข่งรถสาวกัดฟันใช้ไม้ค้ำปลดล็อกประตูห้องน้ำแล้วผลักมันออกก่อนจะส่งเสียงหัวเราะดังแหะๆ เมื่อหัวเราะเสร็จลู่จยาก็นึกอยากจะตบหน้าตัวเองสักที ทำไมเธอต้องรู้สึกผิดด้วย คนที่ต้องรู้สึกผิดจริงๆ ก็คือคนที่พูดจาลับหลังคนอื่นต่างหาก

ทว่าคนที่พูดถึงเรื่องของคนอื่นลับหลังอย่างจือฮวากลับไม่มีท่าทางรู้สึกผิดแม้แต่น้อย จือฮวายังคงวางมาดส่งรอยยิ้มตามมารยาทในแบบของตัวเองให้ต่อไป ดวงตาของจือฮวาโค้งลง เธอพูดยิ้มๆ กับลู่จยา “คุณลู่ มีอะไรจะให้ฉันช่วยไหมคะ”

“ฉัน…ฉันลุกไม่ขึ้นค่ะ รบกวนคุณช่วยพยุงฉันหน่อยนะคะ พาไปที่หน้าประตูก็ได้”

“ดูเหมือนคุณหมอเฉิงน่าจะรออยู่ด้านนอกนะ” จือฮวาเดินเข้ามาใกล้จนลู่จยาได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวของหล่อน เป็นเพราะช่วงนี้เธอว่างมากพอไม่มีอะไรจะทำจึงไปศึกษาเกี่ยวกับน้ำหอมชนิดต่างๆ มาหลายตัว ทำให้พอได้กลิ่นจึงรู้ทันทีว่านี่คือกลิ่นยามรุ่งอรุณของยี่ห้อโลเอเว่