ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 3-บทที่ 4

คำพูดนี้น้ำเสียงไม่ต่างจากนายหญิงใหญ่ นึกถึงตุ๊กตาหยกเหลืองสมบัติล้ำค่าของชาติที่เพิ่งเห็นมา หลวนอวิ๋นชูก็จิตใจสั่นไหว มือเติบเพียงนี้เห็นชัดว่าไม่ขาดแคลนเงินทอง เจียงเสียนผู้นี้เพราะเหตุใดจึงสมัครใจหลบซ่อนตัวอยู่ในจวนกั๋วกง เป็นเพียงที่ปรึกษาที่ไม่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง

“สะใภ้สี่ต้องอยู่ห่างจากเขาให้มาก” เห็นหลวนอวิ๋นชูให้ความสนใจเจียงเสียน สี่จวี๋ก็ร้อนใจขึ้นมา “คุณชายเจียงผู้นี้อยู่ในเมืองหลวนเฉิงขึ้นชื่อว่าเป็นคนเสเพล ติดสุราเที่ยวหญิงนางโลม ไม่มีความชั่วแบบไหนที่ไม่ทำ คุณชายสามก็เพราะคลุกคลีกับเขา เรือนชิ่นย่วนถึงได้วุ่นวายโกลาหลกันจนไก่บินสุนัขกระโดดไม่เว้นแต่ละวัน”

ภายใต้แสงอาทิตย์ เสียงพูดเจื้อยแจ้วน่ารำคาญของสี่จวี๋คล้ายนางยักษ์ตนหนึ่ง ทำให้หลวนอวิ๋นชูรู้สึกขัดตาเป็นพิเศษ นางเอาอาหารนกในมือป้อนให้นกฮว่าเหมย ก่อนรับผ้าเช็ดหน้าที่ฝูหรงยื่นส่งมาให้ เช็ดๆ มือแล้วยิ้มน้อยๆ

“ข้ารู้แล้ว”

เดินเรื่อยเปื่อยมาถึงกลางลาน หลวนอวิ๋นชูตลอดเวลาคิดแต่จะกลับบ้านเดิม ยังไม่เคยพิจารณาดูเรือนแห่งนี้อย่างละเอียด

จากหน้าประตูใหญ่เข้ามา เลี้ยวผ่านห้องเล็กของคนเฝ้าประตู ก็จะเป็นห้องหนังสือส่วนตัวของต่งอ้ายสมัยยังมีชีวิตอยู่ ตัวเรือนหันหน้าไปทางทิศเหนือหันหลังไปทางทิศใต้ มองจากที่ไกลดูสอดประสานกลมกลืนกับเรือนกลางทั้งห้าห้องที่อยู่ด้านหน้าอย่างเหมาะเจาะ ไม่เหมือนเรือนสี่ประสานที่สืบทอดมาแต่โบราณของทางภาคเหนือซึ่งมีห้องข้างด้านตะวันตกห้องข้างด้านตะวันออก ที่เข้ามาแทนที่คือระเบียงทางเดินด้านข้างเส้นหนึ่งที่คดเคี้ยวเชื่อมต่อระหว่างเรือน เวลาฝนตกสามารถเดินไปมาระหว่างห้องหนังสือกับเรือนกลางผ่านระเบียงทางเดินได้

เรือนสองแถวโอบล้อมลานเรือนกว้างใหญ่ ตรงกลางใช้หินศิลาเขียวสร้างเป็นสระน้ำรูปวงรีขนาดเล็กสระหนึ่ง กลางสระมีภูเขาจำลองลูกหนึ่ง ไม่รู้มีสายน้ำไหลตลอดเวลามาจากที่ใด น้ำใสกระจ่างมองเห็นก้นสระ

“หืม…”

หลวนอวิ๋นชูยืนอยู่ข้างสระน้ำ อุทานเบาๆ ออกมาคำหนึ่ง นางเพิ่งสังเกตเห็นว่าในสระน้ำมีหินก้อนเล็กที่ประณีตงดงามดุจหยกปูอยู่ที่พื้นอย่างสม่ำเสมอชั้นหนึ่ง หินเหล่านั้นบ้างก็มีสีขาวบ้างก็มีสีเหลือง มีกระทั่งสีแดงสด คล้ายดังคำกล่าวที่ว่าเชิงเขาตู๋ซานมีหินงาม

หลวนอวิ๋นชูมองก้อนหินที่มีสีสวยสดงดงาม สองตาเปล่งประกายเจิดจ้า ถ้าไม่ใช่ติดที่มีสาวใช้และหญิงรับใช้สูงวัยเดินตามมาด้วยกลุ่มหนึ่ง ถ้าไม่ใช่ติดที่ฐานะและกฎระเบียบอันเข้มงวดของจวนกั๋วกง นางก็อยากกระโดดลงไปเก็บขึ้นมาตรวจสอบดูยิ่งนัก จะใช่หินเลือดไก่ที่เล่าขานกันหรือไม่ เอาไปแลกเป็นเงินกลับมาได้หรือไม่

“ตอนคุณชายสี่ยังเล็ก หมอดูบอกดวงชะตาของเขาขาดน้ำ นายท่านจึงสร้างสระน้ำภูเขาจำลองแห่งนี้ขึ้น”

ในแคว้นหลวนภูเขาจำลองหรือสระน้ำโดยทั่วไปจะสร้างไว้ในสวนดอกไม้ที่ลานด้านหลัง ส่วนลานกลางมักจะตั้งพวกอ่างเลี้ยงปลากระถางดอกไม้ เห็นหลวนอวิ๋นชูมองสระน้ำเหม่อลอย สี่จวี๋ก็เข้าใจว่านางคงแปลกใจว่าเหตุใดจึงสร้างสระน้ำไว้ที่ลานกลาง

ฝูหรงกล่าวเสริมขึ้น

“สะใภ้สี่ตั้งแต่เล็กก็มาเที่ยวเล่นที่จวนกั๋วกงบ่อยๆ เรื่องเหล่านี้เดิมท่านรู้อยู่แล้ว…ท่านดู แม้แต่ชื่อของเรือนนี้ก็มีน้ำอยู่ด้วย”

มองตามนิ้วมือของฝูหรงไป หลวนอวิ๋นชูสังเกตเห็นด้านบนของเรือนกลางตรงบริเวณใต้ชายคาบังฝนระหว่างโคมไฟดวงใหญ่สองดวงมีแผ่นป้ายพื้นสีน้ำเงินขอบแกะลายค้างคาวอยู่แผ่นหนึ่ง บนแผ่นป้ายมีตัวอักษรเสี่ยวจ้วนสีทองเจิดจ้าติดอยู่สองตัว