ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 3-บทที่ 4

คิดไม่ถึงว่ามาบัดนี้คุณชายสี่จากไปแล้ว นางกลับจะให้เก็บพิณ ฝูหรงพูดออกได้ครึ่งเดียวก็กลืนคำพูดที่เหลือกลับลงไป เก็บก็ดีแล้ว สตรีที่ครองพรหมจรรย์ไม่สมควรพบเห็นสิ่งนี้มากที่สุด เรื่องพวกนั้นสมควรลืมไปให้หมดนานแล้ว

“พรุ่งนี้ท่านน้าหลวนจะกลับแล้ว สะใภ้สี่ไปดูหน่อยเถิดเจ้าค่ะ” ฝูหรงเก็บพิณแล้ว ก็ประคองเลี่ยวจิ้งชูมานั่งที่หน้าคันฉ่อง “นางกลับไปครั้งนี้ ต่อไปกว่าจะได้พบกันอีกก็ไม่รู้เมื่อไรแล้ว”

“เหตุใดจึงเงียบเชียบเช่นนี้” เลี่ยวจิ้งชูมองฝูหรงที่กำลังหวีผมแต่งตัวให้นางจากในคันฉ่องแล้วเอ่ยถาม “เช้าตรู่เช่นนี้ ไปไหนกันหมด”

“ตั้งแต่หลิ่วเอ๋อร์เป็นลมวันนั้น นายหญิงใหญ่ก็เรียกตัวไป จนป่านนี้ก็ยังไม่ได้กลับมาเลยเจ้าค่ะ วันนี้ที่ห้องโถงตั้งศพจะรื้อฉากผ้าม่าน อิงเอ๋อร์ไปช่วยตั้งแต่เช้าแล้ว”

“อ้อ…” เลี่ยวจิ้งชูพยักหน้า “เจ้า…รู้หรือไม่ว่าหมู่ตันตายได้อย่างไร”

“นายหญิงใหญ่บอกนางฆ่าตัวตายตามนาย” เอ่ยถึงหมู่ตัน ฝูหรงก็ขอบตาแดงเรื่อขึ้นมา “บ่าวกลับได้ยินหงกูที่อยู่ทะเลสาบลั่วเยี่ยนบอก นางมองจากที่ไกลเห็นท่านกับคุณชายสามพูดคุยกันอยู่ จากนั้นไม่รู้เพราะเหตุใด ท่านก็ตกลงไปในน้ำแล้ว ได้ยินหมู่ตันร้องให้คนช่วย พอนางเงยหน้าขึ้นมองไปก็เห็นหมู่ตันถูกคุณชายสามผลักตกน้ำไป”

คุณชายสาม!

ชายหนุ่มรูปงามที่ห้องโถงตั้งศพผู้นั้น

นึกไม่ถึงว่าหมู่ตันจะถูกเขาทำให้ตาย ไยจึงโหดเหี้ยมเพียงนี้ เพราะอะไรเขาต้องทำร้ายนางกับหมู่ตันด้วย

นึกถึงแววเปิดเผยชัดแจ้งที่เห็นในห้องโถงตั้งศพ เลี่ยวจิ้งชูก็ใจสั่นสะท้าน คล้ายคว้าจับอะไรได้ คำตอบแค่เรียกก็จะออกมา แต่กลับไม่กล้าคิดต่อไป

“หงกูไม่ได้ยินว่าข้ากับคุณชายสามพูดเรื่องอะไรกันหรือ” เห็นฝูหรงสั่นศีรษะ เลี่ยวจิ้งชูหันไปสั่งกำชับ “ตอนค่ำเจ้าเอาเงินติดตัวไปสักหน่อย หาวิธีเรียกนางมา จำไว้ อย่าให้ใครเห็นเป็นอันขาด”

ฝูหรงสีหน้าหม่นขรึม “บ่าวในใจนึกสงสัย หลายวันก่อนจึงไปหานาง จึงพบว่าคนที่ทะเลสาบลั่วเยี่ยนถูกเปลี่ยนไปหมดแล้ว”

“เปลี่ยนแล้ว?!” เลี่ยวจิ้งชูตะลึงงัน “เจ้าไม่ได้ถามดูหรือว่าพวกนางไปที่ใดกัน”

“บ่าวถามแล้วเจ้าค่ะ คนที่ทะเลสาบลั่วเยี่ยนล้วนมาใหม่ ถามอะไรก็ไม่รู้สักเรื่อง คนอื่นๆ พอได้ยินชื่อหงกู สีหน้าก็แปรเปลี่ยนทันที ไม่พูดไม่จาก็หมุนตัวเดินหนีไปเลย” ฝูหรงชายตามองไปที่ประตู แล้วลดเสียงเบาลง “บ่าวสงสัยว่าวันนั้นท่านหาได้ฆ่าตัวตายไม่”

“ถ้าเป็นเช่นนี้ นอกจากคุณชายสามแล้ว ในจวนก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้แล้ว?”

“บางที…”

พูดมาได้ครึ่งหนึ่ง จู่ๆ ฝูหรงก็ปิดปากเงียบ

“บางทีอะไร”

เลี่ยวจิ้งชูแววตาเย็นยะเยือก ฝูหรงตัวสั่นสะท้าน มือชะงักการเคลื่อนไหว

“บางทีคุณชายเจียงน่าจะรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงเจ้าค่ะ” จู่ๆ ฝูหรงก็เงยหน้า น้ำเสียงร้อนรนขึ้นมา “คนผู้นี้หน้าซื่อใจเหี้ยม ทั้งยังเจ้าเล่ห์ ท่านอย่าได้ไปยุ่งวุ่นวายกับเขาเด็ดขาด”

“คุณชายเจียง?” เลี่ยวจิ้งชูหมุนตัวมามองฝูหรง “ได้ยินว่าเขาเป็นคนช่วยข้าไว้”

“นายท่านกับนายหญิงใหญ่มอบรางวัลให้แล้ว ก็แค่ที่ปรึกษาคนหนึ่ง ท่านไม่ต้องไปขอบคุณเป็นการพิเศษหรอกเจ้าค่ะ”

“ที่ปรึกษา?”

“ดูความจำของบ่าวสิ ลืมไปอีกแล้วว่าท่านสูญเสียความทรงจำ” ฝูหรงเอามือตบหน้าผาก “คุณชายเจียงผู้นี้นามว่าเจียงเสียน เดิมเป็นท่านโหวแห่งแคว้นหลี สองปีก่อนหลบออกจากแคว้นหลี ถูกกองทหารรักษาพระองค์ไล่ล่าสังหาร ตอนจนตรอกหมดทางไปก็ได้นายท่านช่วยไว้”

แคว้นหลี?