ทดลองอ่าน หมอหญิงพลิกธรรมเนียม บทที่ 5-บทที่ 6

รับตัวเจียงเสียนไว้ถึงได้ส่งผลให้เขาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นวันนี้ เป็นเรื่องที่เขาคิดไม่ถึง แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้ สถานการณ์ไม่อาจเปลี่ยนแปลงแก้ไขได้แล้ว ไยต้องปล่อยเสือกลับภูเขาไปอีกเล่า

“เหิงจวินย่อมมีจุดเด่นของเขา เพียงแต่ไม่อาจให้เราใช้ประโยชน์ได้เท่านั้น”

“หลันเอ๋อร์ได้ยินบิดาของนางบอก เจียงเสียนหลงระเริงกำเริบเสิบสาน ถูกปัญญาชนด่ากระทบกระเทียบเปรียบเปรยอยู่เสมอ เหล่าขันทีก็เห็นเป็นเรื่องขบขันเล่าให้ฝ่าบาทฟัง ไปๆ มาๆ ฝ่าบาทจึงได้ห่างเหินจากท่าน” นายหญิงใหญ่มองต่งกั๋วกงอย่างกลัดกลุ้ม “หรือว่านายท่านมองไม่ออก…ยังงมงายกับคนผู้นั้นอยู่”

เอ่ยถึงเรื่องที่เขาสูญเสียความโปรดปรานจากฮ่องเต้เพราะเจียงเสียน ต่งกั๋วกงจิตใจว้าวุ่นขึ้นมา พูดด้วยความโมโห

“อิสตรีก็ดีแต่ผมยาวหูตาสั้น เรื่องของบุรุษ พวกเจ้าไม่ต้องมายุ่งเกี่ยว” แล้วบอก “บอกหลันเอ๋อร์ ต่อไปไปจวนอัครเสนาบดีให้น้อยลง!”

นายหญิงใหญ่ขอบตาแดง “จะอย่างไรอวิ๋นชูก็เป็นหลานสาวของข้า ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับนาง ข้าจะชี้แจงกับน้องสาวอย่างไร”

“ก่อนอวิ๋นชูออกเรือน ที่จวนหัวหน้าสำนักศึกษาหลวงก็ไม่ใช่ผู้คนเดินกันขวักไขว่ทุกวันหรอกหรือ” ต่งกั๋วกงย้อนถาม แล้วผ่อนคลายน้ำเสียงลง “สุภาษิตว่าไว้ ตัวตรงไม่ต้องกลัวเงาเอียงขอเพียงอวิ๋นชูไม่หวั่นไหว ยังจะมีอะไรเกิดขึ้นได้”

“นายท่าน…” ในน้ำเสียงของนายหญิงใหญ่เจือการวิงวอนอยู่สามส่วน “ไม่อาจนำอดีตมาเปรียบกับปัจจุบันได้ อวิ๋นชูเป็นผู้ครองพรหมจรรย์ จะทำตัวเหมือนแต่ก่อนได้อย่างไร”

ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีแม่ม่ายบ้านใดออกมาปรากฏตัวในวงสังคม

“นายท่าน ประมุขตระกูลยังคาดหวังให้หลันเอ๋อร์กับอวิ๋นชูช่วงชิงเอา”

“ไม่มีใครบีบบังคับนาง!” นายหญิงใหญ่ยังพูดไม่ทันจบ ต่งกั๋วกงก็สีหน้าเยียบเย็น “ถ้านางทำเรื่องหน้าไม่อายขึ้นจริง ก็หาเรื่องใส่ตนเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับสกุลต่ง เพียงคัดชื่อนางออกจากสกุลไปก็เท่านั้น จะทำให้ชื่อเสียงของสกุลต่งแปดเปื้อนได้อย่างไร” ในน้ำเสียงมีความเข้มงวดน่าเกรงขาม “นับแต่โบราณกาลก็มีทั้งคนดีคนเลว ฝ่าบาทเพียงตรัสว่าถ้าในสกุลมีสตรีม่ายที่ครองพรหมจรรย์ครบหนึ่งร้อยคนก็จะทรงปูนบำเหน็จ ไม่ได้ตรัสว่าไม่อาจมีสตรีที่ไม่อยู่ในกรอบศีลธรรมอันดี!”

“นายท่าน…”

ลมหายใจติดขัดอยู่ที่ลำคอ นายหญิงใหญ่สีหน้าแดงฉาน พูดอะไรไม่ออกอีก

“ฟูเหริน…” เห็นนางมีโทสะ ต่งกั๋วกงเรียกนายหญิงใหญ่อย่างลึกซึ้งจริงใจ “ฝ่าบาทถูกขุนนางประจบสอพลอปิดหูปิดตา อันตรายจากการสิ้นชาติอยู่ตรงหน้าแล้ว ถ้าเสียสละนางเพียงคนเดียว แต่สามารถช่วยแคว้นหลวนให้หลุดพ้นจากหายนะได้ ไยจึงไม่ลองดูเล่า”

“…”

“ฟูเหรินไม่เห็น ถังเซียวบัณฑิตสภาขุนนางก็เพราะได้รับแนวความคิดจากนาง ถึงได้โลหิตสาดในท้องพระโรง…” ส่วนลึกในดวงตามีแววครุ่นคิดอย่างลุ่มลึก ต่งกั๋วกงกล่าวต่อ “นางเป็นสตรีผู้ปราดเปรื่องของเมืองหลวนเฉิง ย่อมต้องมีผลต่อความคิดผู้คนอยู่บ้าง”

นายหญิงใหญ่เปล่งคำพูดที่แฝงความไม่พอใจอยู่ไม่น้อย “บัณฑิตถังถูกถอดจากขุนนาง ลดขั้นเป็นสามัญชน!”