ทดลองอ่าน หยกรัตติกาลแห่งฉางอัน บทที่ 106

“โยนความผิด?” ลิ่นเฉิงโย่วเอ่ยเย้ยหยัน “ทางอี้หนิงฟางคนที่ออกมาซื้อโจ๊กทุกครั้งคือตัวหลูจ้าวอันเอง ทางถนนหย่งอันคนที่ออกมาซื้อโจ๊กทุกครั้งคือสาวใช้คนสนิทข้างกายคุณหนูรองอู่ ไม่มีใครบังคับให้พวกเจ้าไปซื้อสักหน่อย ทุกอย่างเป็นความสมัครใจของพวกเจ้าเอง ที่สำคัญไม่ใช่เพียงครั้งสองครั้ง แล้วก็ไม่ใช่เพียงวันสองวัน หลังข้าทำความเข้าใจว่าเรื่องนี้ไม่มีทางโยนความผิดให้กันได้เด็ดขาด คืนนั้นจึงสั่งการให้คนจับตาดูยายเฒ่าหวัง ส่วนอีกทางหนึ่งก็ส่งคนไปเฝ้าบริเวณใกล้เคียงจวนสกุลอู่ มาถึงเช้าวันนี้ฟ้ายังไม่ทันสางเจี่ยวเอ๋อร์ที่อยู่กับคุณหนูรองอู่ก็ลอบออกจากจวน มาถึงใต้ต้นอู๋ถงนอกกำแพงฝั่งตะวันออกของวัดใกล้ๆ ก็หยิบของห่อหนึ่งยัดเข้าไปในโพรงของต้นไม้ เจี่ยวเอ๋อร์เดินจากไปไม่นานยายเฒ่าหวังก็คลำทางมาในความมืดสลัว ฉวยโอกาสที่รอบๆ ไม่มีคนอยู่หยิบของห่อนั้นออกมาแล้วเดินกลับไป

วันนี้หลูจ้าวอันกับคุณหนูรองอู่ต่างตามเสด็จออกนอกเมือง เพื่อไม่ให้เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น ข้าไม่ได้สั่งคนให้จับกุมเจี่ยวเอ๋อร์ แต่สั่งคนจับกุมยายเฒ่าหวังทันที ยายเฒ่าหวังยังไม่ได้หยิบของที่ซ่อนเอาไว้ห่อนั้นออกมา ข้างในเป็นทองคำก้อนหนึ่ง”

ลิ่นเฉิงโย่วแย้มยิ้มและแจกแจงต่อ

“เจ้าบอกว่าไม่รู้จักยายเฒ่าหวัง กลับให้เจี่ยวเอ๋อร์สาวใช้ของเจ้าเอาทองคำไปให้ยายเฒ่าผู้นี้แต่เช้าตรู่ ตอนนี้ได้มาทั้งคนทั้งของแล้ว ข้าก็อยากฟังเช่นกันว่าเจ้ายังจะเล่นลิ้นว่าอย่างไรอีก”

อู่ฉี่ตกตะลึงอ้าปากค้าง “ข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะ” นางหันขวับไปหาเจี่ยวเอ๋อร์ “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

เจี่ยวเอ๋อร์หน้าซีดดั่งขี้เถ้ามอด นางก้มหน้าคุกเข่าลงโดยไม่พูดอะไรสักคำ

ลิ่นเฉิงโย่วสั่งเจ้าหน้าที่ศาลต้าหลี่ให้ไปนำตัวเจี่ยวเอ๋อร์ออกมา ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าอ่อนโยนเป็นมิตร “เห็นชัดเจนหรือยังว่านายของเจ้าเป็นคนเช่นไร ประเดี๋ยวต่อไปนางจะอ้างว่าเจ้าเป็นคนขโมยทองคำก้อนนั้นมา ส่วนตนเองไม่รู้เรื่องอะไรแม้แต่น้อย บงการให้เจ้าทำเรื่องสกปรกตั้งมากมายเพียงนี้ พอหันหลังกลับก็ผลักไสเจ้าออกไป ไม่รู้สึกใจหายบ้างหรือ เจ้าแน่ใจใช่หรือไม่ว่ายังจะทุ่มเทชีวิตเพื่อนาง”

เจี่ยวเอ๋อร์กัดริมฝีปากแน่น

“ตามกฎหมายของราชวงศ์เรา หากผู้สมรู้ร่วมคิดยอมสารภาพรายละเอียดการก่อคดีออกมาโดยสมัครใจอาจตัดสินลงโทษสถานเบาได้ เจ้าก็รู้ดีว่านางจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต รอจนนางโยนความผิดทั้งหมดมาให้เจ้าผู้เดียว เจ้าคงหนีโทษตายไม่พ้นแล้ว ลองคิดถึงวิชามารเหล่านั้นที่นางเรียนมาสิ ลึกลับน่าพิศวงเพียงใด ไม่ทันไรก็ทำให้คนจิตวิญญาณไม่ครบส่วนได้ เจ้าไม่กลัวว่าตนเองจะมีจุดจบเช่นเดียวกับคุณหนูใหญ่อู่…”

เจี่ยวเอ๋อร์สะดุ้งเฮือกฉับพลัน “พูดแล้วๆ ทองคำ ทองคำก้อนนั้นคุณหนูรองเป็นคนสั่งข้าน้อยมอบให้ยายเฒ่าหวังเจ้าค่ะ”

ภายในงานเลี้ยงเกิดเสียงดังฮือฮาขึ้นทันใด

* เนื่องจากการสอบเตี้ยนซื่อหรือการสอบหน้าพระที่นั่ง ฮ่องเต้เป็นผู้ออกข้อสอบและตัดสินด้วยพระองค์เอง บางครั้งก็ลงมากำกับการสอบด้วย ผู้ที่สอบผ่านระดับนี้จึงเรียกว่า ‘ศิษย์แห่งโอรสสวรรค์’

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 28 ต.ค. 66 เวลา 12.00 น.