ทดลองอ่าน หยกเร้นชะตา บทที่ 2.1-2.2

แต่ฉู่จิ่นเหยาค้นพบอีกว่าฉู่จิ่นเสียนเองก็มิได้สนิทชิดเชื้อกับจ้าวซื่อสักเท่าไร อย่างน้อยก็ไม่มีทางเข้าไปออดอ้อนจ้าวซื่อเหมือนฉู่จิ่นเมี่ยว แน่นอนว่าฉู่จิ่นเสียนคงจะทำเรื่องอย่างการออดอ้อนไม่ได้ ทว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องอย่างมากกับการที่ฉู่จิ่นเสียนเติบโตมาข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าฉู่

มีฉู่จิ่นเสียนอยู่เป็นเพื่อน ฉู่จิ่นเหยาก็ไม่ได้รู้สึกทรมานกับเวลาที่ผ่านไปอย่างช้าๆ อีก พอบรรดาบุตรสาวอนุต่างมาถึง ทุกคนยืนอยู่ด้านข้างอย่างเงียบสงบ รอจ้าวซื่อจัดการตนเอง ในห้องได้ยินเพียงเสียงฉู่จิ่นเมี่ยวหัวเราะพูดคุยกับจ้าวซื่อ กว่าจ้าวซื่อจะแต่งตัวเสร็จ บ่าวหญิงสูงวัยก็นำอาหารเช้ามาจัดวางแล้ว ฉางซิงโหวไม่มากินอาหารที่เรือนจ้าวซื่อ คุณชายรองร่างกายอ่อนแอ หลายปีมานี้กินอาหารที่เรือนตนเองมาโดยตลอด ดังนั้นผู้ที่มากินอาหารด้วยกันจึงมีเพียงสตรีเหล่านี้ บรรดาอนุของฉางซิงโหวคีบอาหารให้จ้าวซื่อ จ้าวซื่อปล่อยให้พวกนางคีบอาหารให้ไม่กี่ครั้งก็กล่าวขึ้น

“พอแล้ว พวกเจ้าล้วนมีบุตรชายบุตรสาวกันแล้ว ไม่ต้องมาปรนนิบัติข้า ไปกินข้าวกันเถิด”

คราวนี้อี๋เหนียง ทั้งหลายถึงได้กล่าวขอตัว อนุไม่มีสิทธิ์นั่งกินอาหารร่วมโต๊ะ ถึงแม้พวกนางจะให้กำเนิดบุตรชายบุตรสาวแล้วก็ตาม อันที่จริงอี๋เหนียงไม่กี่คนนี้ยังนับว่าดี มีบุตรชายบุตรสาวอยู่ข้างกาย จ้าวซื่อถึงได้ไว้หน้าพวกนาง ส่วนสาวใช้อุ่นเตียงคนอื่นๆ ที่ไม่มีบุตรล้วนต้องยืนรอรับใช้อยู่ด้านหลังภรรยาเอก รอจ้าวซื่อกับเหล่าคุณหนูกินอาหารเสร็จแล้วถึงจะไปได้

ฉู่จิ่นเหยาเหลือบมองเหล่าอี๋เหนียงที่มีความงามและข้อดีแตกต่างกันไป รู้สึกทอดถอนใจว่าตระกูลใหญ่ช่างต่างไปอย่างที่คิดจริงๆ

หลังกินอาหารเสร็จ จ้าวซื่อพาเหล่าบุตรสาวไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าฉู่ ฮูหยินผู้เฒ่าฉู่เป็นคนน่าเกรงขามอย่างยิ่ง คางเป็นสี่เหลี่ยม มุมปากมีริ้วรอยลึก แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นคนร้ายกาจยิ่ง นี่ไม่เหมือนกับเหล่าไท่ไท่ ในหมู่บ้านที่ฉู่จิ่นเหยาเคยพบสักนิด นางจึงไม่กล้าเผอเรอ เพียงยืนอยู่ในกลุ่มคุณหนูคารวะฮูหยินผู้เฒ่าฉู่ด้วยท่าทางเคารพนบนอบ

บนศีรษะฮูหยินผู้เฒ่าฉู่คาดแถบคาดหน้าผากไว้ ดูไม่กระปรี้กระเปร่านัก ไม่มีกะจิตกะใจจะรับมือกับหลานสาวเหล่านี้ เพียงกล่าวขึ้น

“ไม่กี่วันก่อนสำนักกิจการสิ่งทอทางใต้ส่งผ้าแพรอวิ๋นจิ่นมาอีกชุด สีสันสดใส เหมาะกับแม่นางน้อยเช่นพวกเจ้า พวกเจ้าไปเลือกกันคนละพับสำหรับตัดชุดให้ตนเอง รอท่านอาหญิงของพวกเจ้ากลับมา พวกเจ้าจะได้พบแขกได้อย่างไม่ขายหน้า”

ท่านอาหญิงที่ฮูหยินผู้เฒ่าฉู่พูดถึงคือฉู่จู บุตรสาวเพียงคนเดียวที่เกิดจากฮูหยินผู้เฒ่าฉู่ แต่งงานไปเป็นภรรยาเอกสายบ้านรองจวนไหวหลิงจวิ้นอ๋อง พี่สะใภ้ของนางคือชายาจวิ้นอ๋อง จากตระกูลโหวไปจวนจวิ้นอ๋อง นี่นับเป็นการแต่งงานกับตระกูลสูงกว่าที่ดีที่สุด ดังนั้นทุกครั้งที่ฉู่จูกลับมาบ้านเดิมจึงมีหน้ามีตาอย่างยิ่ง บุตรสาวที่ออกเรือนแล้วเปรียบได้กับน้ำที่สาดออกไป นางกลับมาจึงถือว่าเป็นแขก ฉู่จูแต่งงานได้ดี หลานสาวอย่างพวกฉู่จิ่นเหยาจะพบท่านอาหญิงก็ต้องตัดชุดใหม่โดยเฉพาะ

แม่นางน้อยมีใครไม่ชอบเสื้อผ้าชุดใหม่บ้าง ยิ่งไปกว่านั้นยังใช้ผ้าแพรอวิ๋นจิ่นจากทางใต้ซึ่งเป็นเครื่องราชบรรณาการที่แพร่ออกมาถึงข้างนอกน้อยยิ่ง แม้ฉางซิงโหวจะมีบรรดาศักดิ์โหว แต่ในหนึ่งปีก็ยังได้มาไม่กี่พับ ปีก่อนๆ ล้วนตกอยู่ในมือของบ้านใหญ่ เอาไว้ให้คุณหนูใหญ่กับคุณหนูสี่ตัดชุด ส่วนคุณหนูที่เหลือจะได้รับเพียงมุมผ้าส่วนหนึ่ง บัดนี้ผู้เป็นย่าบอกว่าจะให้คนละพับ เหล่าคุณหนูจึงดีใจแทบแย่

เหล่าเด็กสาวที่ได้รับการตามใจไปเลือกผ้ากันในห้องที่กั้นขึ้น แม้ฉู่จิ่นเหยาจะไม่เข้าใจว่าผ้าแพรอวิ๋นจิ่นคืออะไร แต่เห็นสีหน้าของคนอื่นๆ ก็รู้ได้ว่าเป็นของดีที่หายาก นางจึงตามไปด้วย

ในใจฉู่จิ่นเหยารู้สึกเหลือเชื่อ เมื่อก่อนในเรือนทั้งปียังหาผ้าแม้แต่พับเดียวไม่ได้ เสื้อผ้าของนางล้วนเป็นซูฮุ่ยไม่ใส่แล้วส่งให้นางใส่ต่อ นี่ถึงกับบอกให้ตัดชุดใหม่ในช่วงที่ไม่ใช่เทศกาล มิหนำซ้ำยังได้ผ้าแพรกันคนละพับ

ตั้งแต่เล็กจนโตฉู่จิ่นเหยาไม่เคยมีสมบัติส่วนตัวใดๆ นางคิดไว้แล้วว่าผ้าที่เหลือจะใช้ทำสิ่งใด

ถึงอย่างไรฉู่จิ่นเหยาก็เป็นแม่นางน้อย สามารถเลือกผ้าตามที่ตนเองชอบได้ย่อมดีใจเหลือประมาณ ฉู่จิ่นเหยาที่จมจ่อมอยู่ในความยินดีปรีดามิได้สังเกตว่าในจี้หยกพกที่ไม่เคยห่างกายมาตั้งแต่เล็กของนางริ้วแดงได้หายไปหลายเส้นแล้ว

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 27 ม.ค. 68