ทดลองอ่าน หยกเร้นชะตา บทที่ 2.1-2.2

บทที่ 2.2 นกเขายึดรังนกสาลิกา

อันที่จริงสองสามวันมานี้ฉู่จิ่นเหยาหาได้มีความสุขไม่ แม้สภาพแวดล้อมความเป็นอยู่จะต่างจากเดิมราวพลิกฟ้าพลิกดิน นางได้เห็นสิ่งที่แต่เดิมแค่คิดก็ยังไม่กล้าคิดมากมาย แต่ฉู่จิ่นเหยากลับไม่ได้ดีใจ นางรู้สึกได้ว่าคนในจวนฉางซิงโหวตั้งแต่จ้าวซื่อ ฉู่จิ่นเมี่ยว อาสะใภ้ และพี่สาวน้องสาวสายอื่นๆ รวมไปถึงบ่าวหญิงทั้งวัยสาวและสูงวัยล้วนกีดกันนางอย่างยิ่ง นางไม่มีอะไรที่เข้ากับจวนฉางซิงโหวอันมั่งคั่งมีเกียรติได้เลยจริงๆ

ทุกวันยามฉู่จิ่นเหยาเข้านอน พอสาวใช้ที่เฝ้ายามในช่วงดึกอยู่ด้านนอกหลับไปแล้ว นางก็จะคลุมโปงร้องไห้เงียบๆ คุณหนูในตระกูลใหญ่มีคนคอยรับใช้แม้แต่ยามนอน ฉู่จิ่นเหยาไม่อยากร้องไห้ต่อหน้าผู้อื่น ทำเช่นนี้จะไม่ดี นางจึงทำได้เพียงน้อยใจอยู่คนเดียว ยามนางจากมาซูฮุ่ยผู้เป็นพี่สาวไล่ตามมาแล้วยัดห่อผ้าห่อหนึ่งให้นาง ฉู่จิ่นเหยารู้ว่านี่เป็นเพราะพี่สาวกลัวว่านางไปอยู่บ้านคนอื่นแล้วจะลำบาก จึงพยายามสุดกำลังที่จะนำของดีๆ มามอบให้นาง ทว่าครั้นมาถึงจวนฉางซิงโหว ฉู่จิ่นเหยาก็ค้นพบว่าแม้แต่บ่าวหญิงสูงวัยที่ทำงานกวาดพื้นในจวนโหวยังไม่สวมชุดผ้าฝ้ายที่ซอมซ่อเช่นนี้ แต่เสื้อและกระโปรงเหล่านี้เป็นเสื้อผ้าชั้นดีที่คนในหมู่บ้านจะตัดใจสวมใส่ลงก็ต่อเมื่อถึงช่วงเทศกาลหรือปีใหม่เท่านั้น

พอฉู่จิ่นเหยามาถึงก็มีคนช่วยเปลี่ยนชุดให้นาง ชุดผ้าฝ้ายจากพี่สาวย่อมไม่อาจนำออกมาได้ ยิ่งไปกว่านั้นหลังซานฉาเห็นยังเกือบจะโยนทิ้งอีกด้วย ฉู่จิ่นเหยารีบแย่งคืนมาแล้วนำไปซ่อนไว้บนเตียง ทุกคืนเมื่อถึงยามดึกสงัด ฉู่จิ่นเหยาจะนำออกมากอดไว้พลางร้องไห้

บัดนี้ฉู่จิ่นเหยาได้รู้ในที่สุดว่าเพราะอะไรท่านพ่อซูกับท่านแม่ซูจึงมักไม่มีสีหน้าดีๆ ให้นาง ดูจากการแสดงออกของซูฮุ่ยผู้เป็นพี่สาว เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายก็รู้เรื่องเช่นกัน เพียงแต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว เกิดใจอ่อนลอบช่วยเหลือนางลับหลังท่านพ่อซูกับท่านแม่ซูเป็นประจำ

ฉู่จิ่นเหยาร้องไห้ตอนกลางคืนเสร็จ วันรุ่งขึ้นตื่นนอนก็กลับมามีท่าทางมีชีวิตชีวา แม้ยามนี้ทุกคนจะไม่ชอบนาง แต่ถ้าสกุลซูมีญาติมาขออาศัยด้วย พวกนางพี่น้องก็ลอบบ่นลับหลังเช่นกัน ดังนั้นเรื่องนี้จึงเป็นเรื่องปกติ ฉู่จิ่นเหยาบอกตนเองระหว่างทางที่มาว่าขอเพียงนางคอยสังเกตและเรียนรู้ให้ดี อยู่ร่วมกับจ้าวซื่อและฉู่จิ่นเมี่ยวอย่างจริงใจ ทั้งสองคนย่อมเห็นความดีของนางสักวัน

แต่บัดนี้ฉู่จิ่นเหยาเห็นจ้าวซื่อกับฉู่จิ่นเมี่ยวเลือกเครื่องประดับกันอย่างสนิทสนมอบอุ่น ในขณะที่ตนเองยืนอยู่อีกด้าน เป็นส่วนเกินยิ่งกว่าอะไร ฉู่จิ่นเหยาก็พลันนึกสงสัยว่าตนเองเอาความมั่นใจมาจากที่ใด

นางจะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของแม่ลูกคู่นี้ได้จริงๆ หรือ

ขณะที่ฉู่จิ่นเหยากำลังกระอักกระอ่วน เสียงปานระฆังเงินของสาวใช้น้อยที่อยู่นอกประตูก็ดังขึ้น กล่าวทักทายผู้มาเยือนไม่ขาดปาก

“คุณหนูใหญ่มาแล้ว ขอให้คุณหนูใหญ่พรั่งพร้อมด้วยความสุขทั้งปวงเจ้าค่ะ”

เสียงแผ่วเบาแช่มช้ารื่นหูราวกับสายน้ำไหลเอื่อยๆ ผ่านก้อนกรวดดังขึ้น “ท่านแม่อยู่ข้างในหรือไม่”

“อยู่เจ้าค่ะ คุณหนูสี่กับคุณหนูห้าก็อยู่ด้วยเจ้าค่ะ”

ผู้มาเยือนนอกห้องชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นเสียงฝีเท้าแผ่วเบาแช่มช้าอ่อนโยนก็ก้าวเข้าไป สาวใช้ในห้องรองทางทิศตะวันตกเปิดม่านออกนานแล้ว แสงสว่างวาบขึ้นครู่หนึ่ง สตรีที่มีรูปโฉมงดงามละมุนละไมและมีท่วงท่าเรียบร้อยสง่างามนางหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าคนทั้งหลาย

“คุณหนูใหญ่”

คุณหนูใหญ่ฉู่จิ่นเสียนพยักหน้า กล่าวทักทายจ้าวซื่อเสร็จก็มายืนอยู่ด้านข้างรอจ้าวซื่อแต่งตัว ฉู่จิ่นเหยาเองก็กล่าวทักทายฉู่จิ่นเสียนเลียนแบบคนทั้งหลายเช่นกัน

“พี่หญิงใหญ่สบายดีนะเจ้าคะ”

ฉู่จิ่นเสียนเพียงพยักหน้าเบาๆ แล้วเก็บสายตากลับไป นางยืนอยู่กับฉู่จิ่นเหยา ฉู่จิ่นเหยาเห็นฉู่จิ่นเสียนแล้วถึงได้รู้ว่าบุตรสาวตระกูลใหญ่ที่กล่าวถึงในบทละครนั้นมีท่าทางเช่นไร ไม่ว่าฉู่จิ่นเสียนจะทำอะไรก็ล้วนนุ่มนวล กล่าววาจาก็แผ่วเบาเหมือนสตรีโฉมงามในคำกล่าวที่ว่าบุรุษปราดเปรื่องกับสตรีโฉมงาม แม้ฉู่จิ่นเสียนจะเฉยชากับฉู่จิ่นเหยาเช่นกัน แต่ฉู่จิ่นเหยากลับไม่ใส่ใจ เพราะฉู่จิ่นเสียนเป็นเช่นนี้กับทุกคน อีกทั้งฉู่จิ่นเสียนเข้ามาก็ยืนอยู่กับตน ฉู่จิ่นเหยาไม่ต้องยืนโดดเดี่ยวอยู่คนเดียว ทำให้โล่งใจอย่างมาก ฉู่จิ่นเหยาคิดในใจว่ามิน่าเล่านางถึงเป็นคุณหนูใหญ่ที่ทุกคนในจวนล้วนชื่นชม นิสัยและการวางตัวของนางมีลักษณะของพี่สาวคนโตจริงๆ แค่ฉู่จิ่นเสียนช่วยรักษาหน้าให้ฉู่จิ่นเหยาโดยไม่รู้ตัว ฉู่จิ่นเหยาที่ไม่เคยได้รับการปฏิบัติที่ดีจากผู้ใดก็ซาบซึ้งมากแล้ว