ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทที่ 3-บทที่ 4

บทที่ 3

เฉียวเจาคิดไว้แต่แรกแล้วว่าบุรุษเฉกเช่นฉือชั่นนี้ ปกติต้องมีหญิงสาวแอบทอดสะพานให้เขาเป็นจำนวนไม่น้อย ถ้านางเรียกเขาไว้โดยไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดี อาจถูกมองเป็นสตรีที่ไม่บริสุทธิ์ใจก็เป็นได้

อืม…เรียก ‘ท่านอา’ น่าจะทำให้เขาวางใจได้กระมัง

เฉียวเจาซึ่งทึกทักเอาเองว่าตนนึกถึงใจผู้อื่นเริ่มบอกเล่าที่มาที่ไปของเรื่องราวอย่างรัวเร็ว “ข้าเป็นบุตรสาวของท่านอาลักษณ์หลีในเมืองหลวง ตอนงานเทศกาลกำเนิดบุปผาถูกลักพาตัวมาที่นี่ ท่านอาได้โปรดช่วยข้าด้วย…”

ท่านอา…

สองคำนี้ทำให้มุมปากของฉือชั่นกระตุกไม่หยุด เสียงหลุดหัวเราะดังพรืดหลายทีลอยแว่วมา ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นของสองสหายรัก

เขาอายุมากกว่าแม่นางน้อยผู้นี้ไม่กี่ปีแท้ๆ ไฉนกลายเป็นท่านอาไปเสียแล้ว ต้องเรียกว่า ‘พี่ชาย’ จึงจะถูก

แต่ว่า…ถ้ามีหญิงสาวโผล่มาเรียกเขาว่า ‘พี่ชาย’ ตอนกลางวันแสกๆ เกรงว่าท่าทีแรกของเขาก็คือไล่ตะเพิดนางไปกระมัง

เมื่อใคร่ครวญถึงจุดนี้ ดวงตาของฉือชั่นก็ทอแววลึกล้ำ เวลานี้เขาถึงกับเพ่งมองเฉียวเจาอย่างจริงจัง

เด็กสาวมีเรือนร่างผอมเล็ก ลักษณะท่าทางอ่อนแอผิวบางละม้ายดอกอวี้หลัน^* แรกแย้มที่ต้านทานลมฝนไม่ไหว ชวนให้เอ็นดูทะนุถนอมเป็นพิเศษ หากแต่ไฝแดงตรงหว่างคิ้วกลับทำให้ดอกอวี้หลันดอกนี้ดูงามยวนใจขึ้นมา

นี่เป็นเด็กสาวที่ฉลาดเฉลียวนางหนึ่ง… ฉือชั่นคิดคำนึง

“นีนี^** กลับมาเร็วเข้า อย่าชนถูกผู้สูงศักดิ์นะ” โจรค้าทาสสลัดเสี่ยวเอ้อร์หลุดไปได้ในที่สุดวิ่งตะบึงมาถึงแล้วยื่นมือมาจะฉุดเฉียวเจา

นางผลุบไปหลบหลังฉือชั่นเหมือนมัจฉาลื่นไหลปราดเปรียว

เขาคว้าได้แต่ลมก็ทั้งร้อนใจทั้งโมโห เอ่ยอธิบายขึ้น “คุณชาย นี่เป็นบุตรสาวข้า นางมีเรื่องขัดใจกับข้าเพราะไม่ยอมเชื่อฟัง ท่านอย่าเชื่อคำพูดเหลวไหลของเด็ก…”

“นี่ เจ้าเป็นบุตรสาวของเขาหรือ” ฉือชั่นเอี้ยวกายไปมองเฉียวเจายิ้มๆ

“ไม่ใช่” น้ำเสียงของเด็กสาวหนักแน่นเป็นพิเศษยามเปล่งวาจาออกมาสองคำอย่างเยือกเย็น ผิดแผกจากรูปโฉมภายนอกที่บอบบางอ่อนแอ

“พี่ชาย นางบอกว่าไม่ใช่นะ” ฉือชั่นมองไปทางโจรค้าทาส

เขาเห็นว่าสถานการณ์ชักไม่เข้าที จึงรีบปั้นหน้าซื่อๆ อย่างเจียมตนทันที พลางกล่าวทอดถอนใจ “มีบางอย่างที่คุณชายไม่ทราบ สองวันก่อน บุตรสาวข้าผู้นี้ถูกเจ้าหนุ่มตัวเหม็นผู้หนึ่งหลอกให้หนีตามกัน กว่าข้าจะตามกลับมาได้มิใช่ง่ายๆ ใครจะรู้ว่านางจะโกรธเคืองข้า ไม่เห็นข้าเป็นบิดาแล้ว บอกกับคนอื่นว่าข้าเป็นโจรค้าทาส เพื่อจะได้ไปหาเจ้าหนุ่มตัวเหม็นนั่น”

เขามั่นใจว่าแค่กล่าวคำนี้ออกมา คนอื่นก็จะเลิกยุ่งไม่เข้าเรื่อง คราวก่อนแม่นางน้อยตัวดีผู้นี้หนีไป เขาก็ใช้เหตุผลนี้เหมือนกัน

เขาอดมองเฉียวเจาด้วยสายตาแฝงคำเตือนปราดหนึ่งไม่ได้

นางเด็กตัวดี อีกประเดี๋ยวค่อยสั่งสอนเจ้า!