ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม บทที่ 427-บทที่ 428

บทที่ 428

เฉียวเจาหน้าแดงก่ำอย่างรวดเร็ว เพราะอะไรในเวลาเช่นนี้เจ้าคนผู้นี้ยังทำสีหน้าจริงจังกล่าวถ้อยคำหน้าไม่อายเฉกนี้ได้

“นั่งลง ข้าใส่ยาให้” เฉียวเจาเฉไฉไม่ตอบ นางชี้เก้าอี้ด้านข้าง

เซ่าหมิงยวนไม่ได้นั่งลง กลับยกมือยึดมือนางไว้ สายตาเปล่งประกายแรงกล้า “ประเดี๋ยวค่อยใส่ยา ข้าจะไปพูดคุยไต่ถามทุกข์สุขกับรองผู้บัญชาการเซียวสักหน่อย”

เขาหมุนกายเดินไปถึงหน้าประตูแล้วหันหน้ามาบอกยิ้มๆ “เจาเจา รอข้านะ”

หลังเขาออกไปในห้องว่างเปล่าเงียบเชียบลงทันใด เฉียวเจานั่งบนเก้าอี้ปล่อยใจล่องลอยไป

ดูเหมือนนางยิ่งมายิ่งไม่รู้ว่าสมควรทำอย่างไรกับเซ่าหมิงยวนดี

นับแต่บุรุษผู้นั้นรู้ตัวตนที่แท้จริงของนาง นับวันจะยิ่งใจกล้ามากขึ้นตามลำดับ ซ้ำยังหน้าหนาขึ้นเรื่อยๆ ท่าทางหมายมั่นปั้นมือของเขาทำให้นางเห็นแล้วอยากทุบเขาเต็มแรงใจจะขาด

เขาถือสิทธิ์อะไร หรือจะบอกว่านางเคยเป็นภรรยาเขา ก็ต้องยึดคติที่ว่ายามอยู่เป็นคนของเขา ยามตายเป็นผีของเขา ต่อให้ยืมศพคืนวิญญาณ นางยังคงต้องเป็นภรรยาเขาด้วยหรือ

ช่างฝันหวานนัก!

ปิงลวี่วิ่งพรวดพราดเข้ามาขัดจังหวะภวังค์ของแม่นางเฉียว

“คุณหนู ชนะแล้วๆ พวกเราชนะแล้ว!” สาวใช้น้อยกระโดดโลดเต้นจนสะบัดเลือดกระเด็นไปเลอะตัวผู้เป็นนาย

เฉียวเจามองอีกฝ่ายนิ่งงัน “…”

ปิงลวี่ชะงักกึก “คุณหนู ข้าไม่ได้ตั้งใจนะเจ้าคะ”

เฉียวเจาถอนใจ “เอาล่ะ เจ้าไม่ต้องตื่นเต้น ค่อยๆ เล่ามาว่าสถานการณ์ข้างนอกเป็นอย่างไรกันแน่”

“มีทหารมาเยอะแยะล้อมพวกเจ้าเมืองหลี่เอาไว้ คนพวกนั้นยังเอาธนูมาด้วยเจ้าค่ะ เจ้าเมืองหลี่กลายเป็นพวกสวะปลายแถวไปทันทีเลย จริงสิ คุณหนู ตอนนี้เจ้าเมืองหลี่ใกล้จะปากฉีกแล้ว ตลกเหลือเกินเจ้าค่ะ”

“เหตุใดหรือ”

ปิงลวี่ทำสีหน้าเลื่อมใส “ก็เพราะท่านแม่ทัพน่ะสิเจ้าคะ ตอนนั้นเจ้าเมืองหลี่พูดว่าใครบั่นศีรษะท่านแม่ทัพได้จะตกรางวัลให้หมื่นตำลึงเงิน ท่านแม่ทัพของพวกเราเลยพูดว่าใครอุดปากเน่าๆ ของเจ้าเมืองหลี่ได้ก็ตกรางวัลให้หมื่นตำลึงเงินโดยไม่เกี่ยงว่าอยู่ฝ่ายใด”

เฉียวเจาเม้มปาก

ท่านแม่ทัพของพวกเรา? ดูทีว่าหลังประสบผ่านเหตุนี้ สาวใช้ของข้าก็ไปสวามิภักดิ์ต่อเซ่าหมิงยวนเสียแล้ว

ประเดี๋ยวนะ อุดปากเจ้าเมืองหลี่ตกรางวัลหมื่นตำลึงเงิน?

เฉียวเจาโคลงศีรษะ

เจ้าคนล้างผลาญ มีเงินจนไม่รู้จะเอาไปใช้ที่ใดหรืออย่างไร

ปิงลวี่ยังกล่าวหน้าระรื่น “คุณหนู ท่านว่าท่านแม่ทัพฉลาดหรือไม่เจ้าคะ เจ้าหน้าที่ทางการพวกนั้นก็ไม่เบาปัญญา รู้ว่าเอาชีวิตของกวนจวินโหวเป็นเรื่องยาก แต่อุดปากเจ้าเมืองหลี่น่ะง่ายกว่าเป็นกอง ตอนหลังทัพหนุนของพวกเรามาถึง เจ้าหน้าที่ทางการพวกนั้นก็ยื้อแย่งกันเข้าไปอุดปากเจ้าเมืองหลี่ ทั้งผ้าเช็ดเหงื่อเอยผ้าเช็ดหน้าเอย ล้วนเอาออกมาจนหมด ยังมีคนไม่น้อยที่ถอดถุงเท้าเสียเลย…”

เฉียวเจานึกภาพเหตุการณ์นั้นแล้วพลันรู้สึกว่าใช้หมื่นตำลึงเงินนี้ได้คุ้มค่ายิ่งนัก