ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทที่ 5-บทที่ 6

หยางเอ้อร์พยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วเข้าไปสำรวจดู

ผ่านไปครู่หนึ่งเขาย้อนกลับมาบอกด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “เป็นเพลิงไหม้ ดูท่าว่าจะเกิดเรื่องขึ้นไม่นาน”

คนทั้งสามมองหน้ากันไปมา พลันก็กระจ่างแจ้งถึงความผิดปกติของชาวบ้านเหล่านั้น

ด้วยชื่อเสียงและคุณงามความดีของสกุลเฉียวในที่แห่งนี้ เมื่อเกิดเหตุร้ายกับคนในตระกูลนี้อย่างไม่คาดฝัน ชาวบ้านจะสวมชุดสีขาวเพื่อพวกเขาก็มิใช่เรื่องแปลก

สายลมพัดมา ดอกซิ่งร่วงพรูประหนึ่งเกล็ดหิมะสีขาวโปรยปรายลงมาชวนให้วังเวงหนาวเหน็บใจ

ไม่มีผู้ใดเอื้อนเอ่ยวาจา

หัวใจของเฉียวเจาเจ็บปวดยิ่งกว่าโดนลูกธนูดอกนั้นเสียบทะลุอกบนกำแพงเมืองเยี่ยน

ไม่สิ นี่มิอาจยกมาเปรียบเทียบกันได้เลย

ตอนนั้นลูกธนูเสียบทะลุอก นางเจ็บแค่ชั่วประเดี๋ยวเดียว ถึงขั้นไม่ทันได้ลิ้มรสชาติของมันให้ดีๆ ก็จมลงสู่ความมืดมิด ลืมตาขึ้นอีกทีก็กลายเป็นแม่นางน้อยหลีเจาไปแล้ว

ทว่าเสี้ยวเวลานี้ ความเจ็บปวดนี้ยังต่อเนื่องไม่หยุดหย่อนและคงไม่มีวันจบสิ้นตลอดไป

นางกระทำผิดอันใดเล่า ถึงต้องตายแล้วเกิดใหม่มาเผชิญกับเหตุการณ์น่าเศร้าสลดเยี่ยงนี้

เฉียวเจากำมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“เจ้าทำข้าเจ็บแล้วนะ” ฉือชั่นกล่าวเสียงเรียบ

หยางเอ้อร์กับจูเยี่ยนสบตากัน

คนอื่นอาจไม่รู้ แต่พวกเขาในฐานะสหายรักกลับแจ่มแจ้งดีว่าขณะนี้ฉือชั่นกำลังอารมณ์เสียอย่างมาก

ดั้นด้นเดินทางมานับพันลี้กลับลงเอยเช่นนี้ ไม่ว่าเป็นใครคงไม่มีทางอารมณ์ดีได้ ยิ่งกว่านั้นนอกจากเป้าหมายล้มเหลวแล้ว ได้เห็นสกุลเฉียวประสบเคราะห์กรรมต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ คงไม่มีผู้ใดที่รู้สึกสบายใจได้

เฉียวเจาดึงสติคืนมา เมื่อสายตาปะทะเข้ากับดวงหน้าเฉยเมยเย็นชาของบุรุษรูปงามหาที่เปรียบมิได้ผู้นั้นก็คลายมือออกช้าๆ

ท่านปู่สอนสั่งให้นางทะนงตนไม่พึ่งพาผู้ใด ย่อมจะรบกวนให้ผู้อื่นมาปลอบประโลมจิตใจนางไม่ได้

“ไปกันเถอะ ไปถามชาวบ้านพวกนั้นดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ฉือชั่นหมุนกายย่างเท้าไปทางสวนซิ่งจื่อ

เฉียวเจาเดินโผเผตามไป สองเท้าหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยกระสอบทรายจนค่อยๆ รั้งท้ายในที่สุด

จูเยี่ยนหันหลังกลับหยุดฝีเท้าแล้วรอคอยนาง แม้ว่าแม่นางน้อยมิได้ร่ำไห้ แต่เขารู้สึกได้ว่านางโศกเศร้าอย่างสุดแสน

เหตุใดนางถึงเป็นเช่นนี้

“เจ้ายังสบายดีกระมัง”

เฉียวเจามองเขาพลางเหยียดมุมปากออก “คงเห็นได้ชัดสินะเจ้าคะว่าข้าไม่สบายมาก”

จูเยี่ยนชั่งใจเล็กน้อยก่อนล้วงผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดที่พับทบกันอย่างเรียบร้อยจากแขนเสื้อยื่นส่งให้ “หากทุกข์ใจ ร้องไห้ออกมาจะดีกว่า”

แม้เขาไม่รู้ว่าแม่นางน้อยเสียใจถึงเพียงนี้เพราะอะไร ในใจกลับบังเกิดความรู้สึกสงสารอยู่หลายส่วน

ที่แท้บางครั้งสตรีไม่ร้องไห้น่าปวดใจยิ่งกว่าร้องไห้เสียอีก

น้ำใจในช่วงเวลาที่ไม่ปกติเฉกนี้ เฉียวเจาไม่อาจปฏิเสธได้ ทั้งไม่คิดจะปฏิเสธด้วย

นางยื่นมือรับผ้าเช็ดหน้ามาซับๆ ดวงตาแล้วก็เช็ดจมูก จากนั้นจึงกล่าวขอบคุณจากใจจริง “พี่จู^* ท่านช่างแสนดีจริงๆ เจ้าค่ะ”

‘พี่จูผู้แสนดี’ ถึงกับพูดอะไรไม่ออก “…”

ชั่วครู่ใหญ่ เขาถึงกล่าวตอบคำหนึ่ง “เจ้าสบายขึ้นแล้วก็ดี”

เมื่อเดินทะลุสวนซิ่งจื่อออกมา จูเยี่ยนมองดูฉือชั่นที่มีท่าทางห่อเหี่ยวอย่างชัดเจน เขาลังเลใจครู่หนึ่งถึงไต่ถามเฉียวเจา “หรือไม่เจ้ามานั่งซ้อนกับข้า”

เฉียวเจาชะงักไป

ฉือชั่นตวัดมองตาขุ่น พูดอย่างหงุดหงิด “มัวยืดยาดอะไรอยู่ ยังไม่ขึ้นม้าอีก”

เขายื่นมือดึงเฉียวเจาขึ้นมาบนหลังม้าแล้วควบตะบึงไปข้างหน้า