ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

บทที่ 8

เด็กสาวกัดริมฝีปากเผยให้เห็นฟันขาวราวไข่มุกบนดวงหน้าซีดขาว มีเพียงแต้มสีแดงเข้มตรงหว่างคิ้วนั่นที่เด่นชัดยิ่งขึ้น ละม้ายดอกซิ่งปลิวลอยละลิ่วในป่าต้นซิ่งหล่นลงบนพื้นแล้วถูกกลบทับด้วยหิมะเห็นกลีบสีแดงสดยามแรกแย้มบานได้เลือนราง ดูน่าสงสารและน่าทะนุถนอมอย่างปราศจากเหตุผล

เผอิญว่าสิ่งที่คนอย่างฉือชั่นขาดมากที่สุดก็คืออารมณ์อ่อนโยนอยากทะนุถนอมสตรี เขาเหล่ตามองเฉียวเจา พูดอย่างไม่พึงใจว่า “ตอนนี้ถามเรื่องนี้ยังมีประโยชน์อันใด”

“พี่ฉือไม่สะดวกใจจะบอกหรือ” เฉียวเจาเหยียดมุมปากไปตามอารมณ์

คนผู้นี้จะมาเยี่ยมคารวะท่านพ่อ หากพินิจจากศักดิ์ฐานะและอายุของเขาต้องมิใช่เรื่องงานเป็นแน่ เช่นนั้นเป็นไปได้เก้าในสิบส่วนว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับจุดประสงค์ที่เขามาเยือนเมื่อสามปีก่อน

ถ้าเป็นเช่นนั้นบางทีนางอาจช่วยให้ความปรารถนาของเขาลุล่วงได้ มิใช่นางจะอวดตน ก็แค่อยากตอบแทนบุญคุณที่อีกฝ่ายช่วยเอาไว้

ส่วนนิสัยเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของคนผู้นี้…อืม นางจะถือสาหาความอะไรกับพวกสติไม่ดีคนหนึ่ง

ที่เฉียวเจาว่าฉือชั่นเป็นคนสติไม่ดี ไม่นับเป็นการด่าคนจริงๆ

นางรู้จักภูมิหลังของผู้คนในเมืองหลวงน้อยนิด แต่ฉือชั่นเป็นข้อยกเว้น ทางหนึ่งเพราะเขาเคยมาเยี่ยมคารวะท่านปู่ กระนั้นเหตุผลที่สำคัญกว่าคือเรื่องราวเล่าขานของบิดามารดาเขานั้นลือลั่นเหลือเกิน

องค์หญิงใหญ่ฉางหรงเป็นพระขนิษฐาสายพระโลหิตเดียวกับฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน เมื่อครั้งเยาว์วัยนางได้รับความโปรดปรานจากไทเฮาและฮ่องเต้มากพอดู พอถึงวัยอันควรแต่งงานออกเรือน องค์หญิงใหญ่เฟ้นหาคู่ครองอย่างพิถีพิถัน สุดท้ายเลือกบัณฑิตยากจนทว่ารูปงามไม่เป็นสองรองใครด้วยตนเอง

ตามคำกล่าวในยามนั้นขององค์หญิงใหญ่ บัณฑิตยากจนมักถือดีจองหองน้อยกว่าบุตรหลานขุนนางผู้มีอำนาจราชศักดิ์หลายส่วน อีกทั้งใจคอหนักแน่นพึ่งพาได้

บางทีอาจจะเป็นการพิสูจน์ยืนยันถ้อยคำขององค์หญิงใหญ่ หลังแต่งงานกันแล้วทั้งสองเคารพให้เกียรติกันและกัน พริบตาเดียวผ่านไปสิบกว่าปี อย่าว่าแต่ทะเลาะเบาะแว้ง แม้กระทั่งมีปากเสียงกันก็น้อยมาก องค์หญิงใหญ่มีฐานะสูงศักดิ์ ฉะนั้นเรื่องนี้ต้องมีเหตุผลมาจากการรู้จักให้อภัยและอดกลั้นผ่อนปรนของท่านราชบุตรเขยอย่างขาดเสียไม่ได้

ชั่วขณะเดียว คู่สามีภรรยาดั่งสวรรค์สรรค์สร้างคู่นี้กลายเป็นที่อิจฉาตาร้อนของคนมากมายเท่าใดก็สุดรู้ บรรดาองค์หญิงที่ไม่เข้าใจทางเลือกขององค์หญิงใหญ่ในตอนแรกยิ่งพากันเลื่อมใสในความเฉียบแหลมของนางมิใช่แค่ครั้งเดียว

ใครจะรู้ว่าชีวิตจริงตื่นเต้นมีสีสันกว่าบทละครเสมอ ท่านราชบุตรเขยลาจากโลกนี้ไปอย่างไม่คาดคิด ในช่วงที่องค์หญิงใหญ่กำลังทุกข์ระทมใจอย่างแสนสาหัส มีสตรีนางหนึ่งพาบุตรชายบุตรสาวคู่หนึ่งมาหาถึงที่ เป็นอนุที่ท่านราชบุตรเขยเลี้ยงดูไว้ข้างนอก

หากสิ่งที่องค์หญิงใหญ่ทำใจยอมรับไม่ได้มากกว่าคือบุตรชายบุตรสาวของอนุคู่นั้นอ่อนวัยกว่าฉือชั่นบุตรชายโทนของตนไม่มากนัก

หากความสุขและความภาคภูมิใจตลอดสิบปีที่ผ่านมายิ่งหวานชื่นน่าอิจฉา เสียงฝ่ามือตบหน้าองค์หญิงใหญ่ฉางหรงฉาดใหญ่ก็ยิ่งดังกังวาน ใบหน้านางเห่อชาจนกระทั่งความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่ไม่มากเท่าไร เผอิญว่าคนผู้นั้นตายไปแล้วทำให้นางไม่มีแม้แต่ที่ที่จะระบายความโกรธ

ต่อมาไม่นาน องค์หญิงใหญ่ฉางหรงเริ่มเลี้ยงดูชายบำเรออย่างเปิดเผย ได้ยินเสียงร้องรำทำเพลงในวังองค์หญิงทุกค่ำคืน