ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 10 บทที่ 753-754

องค์หญิงใหญ่ฉางหรงชายตามองอย่างเฉยเมย ไม่ลดตัวเอ่ยปากพูดอะไรกับนางอีก

หยางไทเฮาซึ่งมองดูอยู่ด้านข้างกลับสะดุดใจวูบหนึ่ง

นับแต่แรกเจอแม่เด็กน้อยผู้นี้ หยางไทเฮาก็พบว่านางแตกต่างจากใครๆ ต่อมานางรักษาใบหน้าของเจินเจินจนหายดีได้ยิ่งเป็นเรื่องเหนือความคาดหมายมากขึ้น

ได้ยินว่าหมอเทวดาหลี่เป็นผู้ถ่ายทอดวิชาแพทย์ให้หลีซื่อด้วยตนเอง…

หากเป็นเช่นนี้ หรือว่าสายตาที่นางมองฉางหรงแวบนั้นมีความหมายอื่นซ่อนอยู่

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นในใจหยางไทเฮา นางเผยรอยยิ้มเมตตาส่งให้เฉียวเจา “หลีฮูหยิน ข้าอยากพบเจ้ามานานแล้ว”

นางพูดพลางกวักมือเรียก “มานั่งลงข้างๆ ข้าสิ”

เฉียวเจาสืบเท้าขึ้นหน้า “ไทเฮาทรงพระเมตตา หม่อมฉันมิอาจเอื้อมเพคะ”

หยางไทเฮาจับมือของเฉียวเจามาตบเบาๆ “ข้าต้องขอบใจเจ้าด้วยนะ ได้ยินว่าเจ้าเป็นคนตรวจพบว่าอนุในวังรุ่ยอ๋องตั้งครรภ์สามคน”

“หม่อมฉันมิบังอาจเพคะ สตรีตั้งครรภ์ช้าเร็วก็ต้องล่วงรู้ เปลี่ยนเป็นหมอคนอื่นก็สามารถตรวจพบได้ดุจเดียวกัน”

หยางไทเฮาแย้มยิ้ม “ถึงกระนั้นก็ตามตรวจพบได้แต่เนิ่นๆ ถึงเป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่ง สำหรับสตรีเรานี้สามเดือนแรกที่มีครรภ์เป็นช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุด จะประมาทมิได้แม้สักนิด”

เฉียวเจาคลายยิ้มตาม ไม่เอื้อนเอ่ยคำใดอีก นางไม่จำเป็นต้องประจบเอาใจไทเฮา เพียงระวังตัวไม่ให้ทำผิดพลาดเท่านั้นเป็นพอ

“หลีฮูหยินได้ตรวจให้นางหรือไม่” หยางไทเฮาชี้ไปทางอนุของรุ่ยอ๋อง “นางเป็นคนเจ้าระเบียบ หลายปีมานี้ดูแลวังรุ่ยอ๋องได้อย่างเรียบร้อย เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะมีข่าวดีเรื่องบุตรเมื่อไร”

สำหรับพี่สาวจอมมารยาของหลีซานผู้นั้น ต่อให้เป็นผู้ให้กำเนิดบุตรสาวเพียงผู้เดียวในวังอ๋องนางก็ยังคงไม่เห็นอยู่ในสายตา

เมื่อหยางไทเฮากล่าวเช่นนี้แล้ว เฉียวเจาจะบอกปัดก็ไม่เป็นการดี นางจับชีพจรให้อนุของรุ่ยอ๋องแล้วเอ่ยยิ้มๆ “ร่างกายของอี๋เหนียงแข็งแรงดี ดูทีว่าไม่ช้าก็เร็วคงได้สมดังใจหวังเจ้าค่ะ”

ในดวงตาอนุของรุ่ยอ๋องเปี่ยมไปด้วยความหวัง นางฝืนยิ้มกล่าวว่า “ขอให้สมพรปากฮูหยินท่านโหว”

สีหน้าของหยางไทเฮากลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ถึงแม้นางมีความรู้สึกที่ดีให้กับอนุนางนี้ไม่น้อย แต่ก็แค่นี้เท่านั้น จะอย่างไรก็ไม่ใช่หลานสะใภ้อย่างถูกต้องตามธรรมเนียมที่ต้องให้ความเอาใจใส่เป็นพิเศษแต่อย่างใด

หลังจากนั้นหยางไทเฮายังไต่ถามสารทุกข์สุกดิบกับเฉียวเจาอีกหลายคำถามเป็นต้นว่า ‘อยู่จวนโหวคุ้นเคยหรือไม่’ ถึงได้อนุญาตให้นางออกไป

เมื่อเห็นเฉียวเจาออกมา พวกนายหญิงตราตั้งที่รอคอยด้วยความร้อนใจมีท่าทางคึกคักขึ้นทันใด

ออกมาได้เสียที ไม่รู้ว่ารอหลังจากไทเฮาเรียกตัวฮูหยินของท่านกั๋วกงหลายคนนี้แล้วยังมีใครได้เข้าเฝ้าอีก

“วันนี้ไทเฮาทรงเหนื่อยล้าแล้ว เชิญฮูหยินทุกท่านกลับไปเถอะ” ไหลสี่บอกพร้อมรอยยิ้ม

เฉียวเจาพลันรู้สึกได้ว่ามีสายตามองมานับไม่ถ้วน ถ้าหากพวกมันกลายเป็นลูกธนูได้จริงๆ เกรงว่าขณะนี้นางคงมีรูพรุนไปทั่วร่างแล้ว

ด้านในตำหนักหยางไทเฮาบอกให้มู่หวังเฟยกับอนุของรุ่ยอ๋องออกไป รั้งตัวองค์หญิงใหญ่ฉางหรงไว้ผู้เดียว

“เสด็จแม่ทรงมีเรื่องใดหรือเพคะ” องค์หญิงใหญ่ฉางหรงเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ

หยางไทเฮาไม่สนใจนาง หันไปเอ่ยสั่งไหลสี่ “ไปเชิญแพทย์หลวงหยางมา”