ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 10 บทที่ 755-756

บทที่ 756

“คุณชาย ท่านอย่าทำให้ข้าตกใจสิขอรับ” เถาเซิงร้องไห้ด้วยความตกใจทันที

ฉือชั่นเช็ดมุมปากแล้วหัวเราะเบาๆ “ไม่ถึงตาย”

“คุณชาย ข้าไปเชิญหมอมาให้ท่านนะขอรับ”

“ไม่ต้อง” ฉือชั่นลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุมกันหนาวบนฉากกั้นมาแล้วเดินออกจากห้อง

“คุณชาย ท่านจะไปที่ใดขอรับ”

ฉือชั่นไม่สนใจเขา สาวเท้าก้าวใหญ่ออกไปด้านนอก

เถาเซิงเร่งรีบตามไป

“เตรียมม้าให้ข้า”

ไม่นานนักเถาเซิงก็จูงม้ามา เขารับสายบังเหียนมาแล้วพลิกกายขึ้นม้าพลางเอ่ยกำชับว่า “ข้าจะกลับมาดึกๆ”

อาชาพ่วงพีสีปลั่งพาผู้เป็นนายจากไปทิ้งฝุ่นตลบอบอวลไว้เบื้องหลัง เถาเซิงถอนหายใจหนักๆ เฮือกหนึ่ง

วันที่หกเดือนหนึ่งร้านรวงริมทางสองฝั่งยังไม่เปิดประตู แต่กลับมีผู้คนตามถนนหนทางไม่น้อย ล้วนแล้วแต่ไปอวยพรวันตรุษให้ญาติพี่น้อง

ฉือชั่นขี่ม้ามาถึงหน้าหอชุนเฟิง หรี่ตามองป้ายธงเป็นอักษรคำว่า ‘สุรา’ ที่โบกสะบัดตามแรงลม

ภาพตอนดื่มสุราสรวลเสเฮฮากับเหล่าสหายรักยังแจ่มชัดในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ทว่าพริบตาเดียวหยางโฮ่วเฉิงก็ไปแดนใต้แล้ว จูเยี่ยนกับเซ่าหมิงยวนแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาไปทีละคน มาบัดนี้กลับเหลือเพียงเขาคนเดียวที่ยังไร้ที่ไป

“เปิดประตู” ฉือชั่นพลิกกายลงจากหลังม้า ก่อนเดินไปที่ด้านหลังหอชุนเฟิงแล้วยกมือตบประตูแรงๆ

“ใคร” ไม่นานนักเสียงประตูเปิดดังเอี๊ยดอ๊าด ผู้รับใช้ด้านในเห็นว่าเป็นฉือชั่นก็ฉีกยิ้มกว้างเต็มใบหน้าทันที “สุขสันต์วันตรุษขอรับคุณชายฉือ”

ฉือชั่นโยนก้อนเงินก้อนหนึ่งให้เขาก่อนก้าวขาเดินเข้าไป “เอาสุราให้ข้าสองไห แล้วเตรียมกับแกล้มมาสักสองสามอย่าง”

“ขอรับ” ผู้รับใช้กระวีกระวาดไปจัดการให้

แม้ว่าหอชุนเฟิงจะปิดร้านในช่วงวันตรุษ แต่คนที่ไม่มีครอบครัวอย่างพวกเขายังกินอยู่นอนหลับที่นี่ เป็นธรรมดาที่จะตระเตรียมวัตถุดิบปรุงอาหารไว้พร้อมสรรพ

สุราอาหารถูกยกมาวางบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว ฉือชั่นบอกให้ผู้รับใช้ออกไปแล้วเริ่มร่ำสุราตามลำพัง

ผู้รับใช้นิ่งคิดแล้วลอบออกไปที่จวนกวนจวินโหว

หอชุนเฟิงเป็นกิจการของเซ่าหมิงยวน ผู้รับใช้หลายคนของที่นี่ล้วนเป็นทหารปลดประจำการที่ได้รับบาดเจ็บจากสนามรบ เรื่องความจงรักภักดีย่อมไม่ต้องพูดถึงเป็นธรรมดา

เซ่าหมิงยวนได้ยินคำรายงานของผู้ใต้บังคับบัญชาแล้วตกใจอยู่บ้าง เขากลับห้องไปบอกกับเฉียวเจา “ข้าจะไปที่หอชุนเฟิงนะ”

“ตอนนี้หอชุนเฟิงปิดไม่ใช่หรือ”

“สือซีไปที่นั่นดื่มสุราคนเดียว ข้าไปดูสักหน่อย ตอนกลางวันไม่ต้องรอข้ากินข้าว” เซ่าหมิงยวนก้มหน้าจุมพิตหน้าผากนางทีหนึ่ง

พอเห็นเขาจะเดินออกไปอย่างร้อนใจ เฉียวเจาส่งเสียงเรียกไว้ “ถิงเฉวียน ข้าน่าจะรู้ว่าเป็นเรื่องใด”

เซ่าหมิงยวนชะงักเท้าหมุนตัวมาโอบนางพลางถาม “เป็นเรื่องใดหรือ”

“ตอนเข้าวังไปถวายพระพรในวันที่หนึ่ง ข้าพบว่าองค์หญิงใหญ่ฉางหรงทรงตั้งพระครรภ์แล้ว”

สีหน้าของเซ่าหมิงยวนฉายอารมณ์หลายหลากในชั่วอึดใจ

“ทีแรกข้าคิดว่านี่มิใช่เรื่องที่จะบอกใครต่อใครได้จึงไม่ได้เล่าให้ท่านฟัง ข้านึกว่าไทเฮากับองค์หญิงใหญ่ต้องไม่เก็บเด็กผู้นี้ไว้แน่ ตอนนี้ดูทีว่าพี่ฉือน่าจะรู้เรื่องแล้ว”

“อื้อ ข้าไปดูสือซีก่อนนะ” ครั้นเซ่าหมิงยวนรู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้วเขาก็มุ่งหน้าไปที่หอชุนเฟิงด้วยจิตใจที่หนักอึ้งตลอดทางทันที

บาดแผลที่ได้รับจากคนที่ใกล้ชิดที่สุดลึกเพียงใดเขารู้ซึ้งดี

ตอนเซ่าหมิงยวนรุดไปถึง ฉือชั่นดื่มสุราหมดไปไหหนึ่งแล้ว