ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 10 บทที่ 759-760

บทที่ 759

เพลานี้ฉือชั่นสร่างเมาแล้วมากกว่าครึ่ง เขาได้ยินข่าวที่เถาเซิงไปสืบถามมาแล้วไม่มีท่าทีตอบสนองใดๆ อยู่นานสองนาน

หลีซานบอกว่าสุดปัญญา?

เขานั่งอยู่เฉยๆ ครู่ใหญ่ถึงเอ่ยถามเด็กรับใช้ “ข้า…พูดอะไรกับฮูหยินของกวนจวินโหวไปบ้าง”

เถาเซิงมองผู้เป็นนายด้วยสายตาสงสารเห็นใจ “คุณชาย ท่านจำไม่ได้แล้วหรือขอรับ”

ฉือชั่นนวดๆ หว่างคิ้วแล้วเริ่มจำได้รางๆ ข้าพูดว่าหลีซานเปลี่ยนจากไข่มุกเป็นลูกปัดกระเบื้อง…

ฉือชั่นตีศีรษะตนเองแรงๆ ทีหนึ่งอย่างขุ่นเคืองใจเต็มที

สุราบ่อนทำลายคนโดยแท้ เขาไม่ได้คิดเช่นนั้นแท้ๆ แค่ว่า…แค่ว่าเจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน ถึงอยากลากใครสักคนมาเจ็บปวดเป็นเพื่อนเขาเท่านั้นเอง

ฉือชั่นลุกขึ้นยืนกะทันหัน

“คุณชาย ท่านจะไปที่ใดขอรับ”

ฉือชั่นเดินดุ่มๆ ออกไปโดยไม่สนใจเถาเซิง แต่พอถึงลานเรือนโดนลมหนาววูบหนึ่งถึงได้สติ เขาชะงักเท้ากึก

นางเป็นภรรยาของคนอื่นไปแล้ว เขายังตั้งใจวิ่งไปขอขมาอีกจะมีความหมายอะไร

หลังยืนตากลมครู่หนึ่งฉือชั่นหมุนกายกลับเข้าเรือนอย่างเงียบๆ

แพทย์หลวงหยางถูกเรียกตัวเข้าวังอีกแล้ว

หยางไทเฮานอนตะแคงอยู่บนเตียงเตาด้วยสีหน้าอ่อนระโหย

เขายืนประสานมือไว้หน้าตัวใจเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบชั่วครู่ หยางไทเฮาลืมตาขึ้นมองเขา “ถ้าจะเสี่ยงขับเด็กในครรภ์ออก มีความมั่นใจกี่ส่วนว่าองค์หญิงใหญ่จะปลอดภัย”

แพทย์หลวงหยางก้มหน้างุด มั่นใจได้กี่ส่วนหรือ แน่นอนว่าไม่มีความมั่นใจเลยน่ะสิ!

“แพทย์หลวง ข้าอยากฟังความจริง ตกลงว่ามีความมั่นใจกี่ส่วนกันแน่” หยางไทเฮาเน้นเสียงหนักขึ้นอย่างหงุดหงิดใจจางๆ

“สามส่วน…สามส่วนพ่ะย่ะค่ะ” เขาทำใจดีสู้เสือบอกออกมา

“เพียงสามส่วนเองหรือ” หยางไทเฮาขมวดคิ้วมุ่น

แพทย์หลวงหยางยิ้มฝืดๆ “พ่ะย่ะค่ะไทเฮา มั่นใจได้มากที่สุดเพียงสามส่วน”

ที่เขาบอกนี้คือมองสถานการณ์ไปในด้านดีแล้วนะ ลักษณะครรภ์ขององค์หญิงใหญ่นั้นจะมีหมอคนใดกล้าออกโรงเล่า

หยางไทเฮาหลุบตาลง

เวลาล่วงผ่านไปทีละน้อยทีละนิดราวกับยืดยาวไม่มีที่สิ้นสุด แพทย์หลวงหยางบังเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี จิตใจเขาหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ

นานครู่ใหญ่หยางไทเฮาลืมตาขึ้นกล่าวเสียงเนิบๆ “สามส่วนก็สามส่วน แพทย์หลวง เจ้าต้มยาเสร็จแล้วส่งไปที่วังองค์หญิงใหญ่เถอะ”

แพทย์หลวงหยางตกใจยกใหญ่ ตัวเซถอยหลังพลางเอ่ย “ไทเฮา นี่…นี่ไม่ได้เด็ดขาดนะพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ได้เด็ดขาด? หรือจะให้ข้ามองดูองค์หญิงใหญ่คลอดบุตรผู้นั้นออกมา ทำให้เหล่าเชื้อพระวงศ์กลายเป็นตัวตลกในสายตาคนทั่วหล้า”

หยางไทเฮากล่าวประโยคหนึ่ง ใบหน้าของแพทย์หลวงหยางก็ซีดเผือดลงสามส่วน

“หรือจะบอกว่าข้าเรียกใช้เจ้าไม่ได้แล้ว”

คำถามสุดท้ายทำให้เขาไม่กล้าพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว

“ไปเถอะ ข้าจะรอฟังผลลัพธ์”

แพทย์หลวงหยางออกจากตำหนักฉือหนิงด้วยความหนาวเหน็บใจถึงขีดสุด

หยางไทเฮาหลับตาถอนหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่งอย่างอ่อนล้า

ฉางหรงเป็นพระธิดาที่นางรักใคร่มาตั้งแต่เล็กจนโต ถ้าไม่ใช่หมดหนทางจริงๆ นางจะหักใจทำร้ายพระธิดาได้ลงคอเช่นไร