ทดลองอ่าน หวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม เล่ม 10 บทที่ 763-764

บทที่ 764

ข่าวโคมลอยที่ไร้มูลความจริงและสืบหาต้นตอที่มาไม่ได้จำพวกนี้จัดการได้ยากเย็นที่สุด เฉียวโม่จะมีวิธีดีๆ อันใดที่ใดกัน เขาได้แต่กลับไปที่จวนโหวหารือกับน้องสาว

เฉียวเจาย่อมต้องได้ข่าวแล้วเป็นธรรมดา นางทั้งโกรธเคืองทั้งกระอักกระอ่วนใจ

จะนินทาว่าร้ายคนอื่นก็แล้วกันไปเถอะ แต่นินทาว่าร้ายนางกับพี่ใหญ่เช่นนี้ช่างน่าโมโหจริงๆ

“ข่าวลือมักไม่เกิดขึ้นโดยปราศจากเหตุผล พี่ใหญ่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ในสำนักราชบัณฑิตอย่างสุขุมรอบคอบ แม้ว่าจะได้รับโอกาสให้ไปช่วยงานในสภาขุนนาง แต่ดูทีว่าสหายขุนนางเหล่านั้นคงไม่ถึงกับใช้อุบายของเรือนหลังประเภทนี้ ข้าว่าเรื่องนี้แปดถึงเก้าในสิบส่วนพุ่งเป้ามาที่ข้าเจ้าค่ะ” เฉียวเจากล่าวอย่างพินิจพิเคราะห์

“น้องเจาคิดว่าเป็นการกระทำของสตรีหรือ”

“ปล่อยข่าวลือว่าข้ากับพี่ใหญ่มีความสัมพันธ์เกินเลยกัน สำหรับถิงเฉวียนแล้วอย่างมากก็เพียงขายหน้า ไม่สามารถสั่นคลอนรากฐานของเขาได้ แต่สำหรับพี่ใหญ่แล้วอาจถึงขั้นอนาคตย่อยยับ อีกอย่างต่อให้พี่ใหญ่เป็นเช่นต้นไม้สูงเด่นกลางป่าเป็นที่อิจฉาริษยาของผู้อื่น จะโดนใส่ร้ายป้ายสีหรือปัดแข้งปัดขาก็เป็นเรื่องสามัญในหมู่ขุนนาง ทว่าการเล่นลูกไม้เช่นนี้น่าอับอายขายหน้าเกินไป ฉะนั้นข้าคาดคะเนว่าเป็นไปได้มากว่าข้าต่างหากที่เป็นต้นเหตุให้พี่ใหญ่พลอยเดือดร้อนไปด้วยเจ้าค่ะ”

“น้องเจา…”

เฉียวเจาแย้มยิ้ม “พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าไม่เคยมีชื่อเสียงดีเด่อะไรนัก แต่คนอื่นเหยียบย่ำข้าตามชอบใจ ข้าจะปล่อยให้คนผู้นั้นสมดังใจหวังไม่ได้”

จุดประสงค์ที่ทำลายชื่อเสียงของนางคืออะไรกันแน่

จะไม่พอใจที่นางได้เป็นฮูหยินท่านโหวตั้งแต่อายุน้อยๆ หรือว่าเคยมีข้อหมางใจกันก่อนหน้านี้

เฉียวเจาตริตรองอย่างละเอียด คนที่ผิดใจกับนางก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะจบชีวิตไปเกือบหมดแล้ว…

เช่นนี้ก็เป็นเรื่องยุ่งยากเสียแล้ว หรือว่ายังมีคนหมายตาตำแหน่งฮูหยินท่านโหวของนาง เลยอยากให้ถิงเฉวียนหย่ากับนางใจจะขาด

ถ้าพูดถึงเหตุการณ์ที่สร้างความริษยาชิงชังให้ผู้อื่นได้ง่ายที่สุดก็ต้องเป็นครั้งที่เข้าวังไปถวายพระพรในวันที่หนึ่งเดือนหนึ่งอย่างไร้ข้อกังขา ตอนนั้นไทเฮากลั่นแกล้งนางโดยไม่ยั้งมือเลยสักนิด

หญิงสาวมีความจำเป็นเลิศ ทบทวนความทรงจำเล็กๆ น้อยๆ ก็นึกออกว่าบรรดาฮูหยินที่อยู่ด้วยกันในโถงตำหนักเวลานั้นมีใครบ้าง นางเข้าไปที่ห้องหนังสือหยิบพู่กันเขียนรายชื่อแผ่นหนึ่งแล้วเรียกเฉินกวงมาพบ

“เฉินกวง เจ้าได้ยินเรื่องที่เล่าลือกันภายนอกพักนี้แล้วกระมัง”

เขาเกาท้ายทอย “ได้ยินแล้วขอรับ ฮูหยิน ท่านอย่าเก็บคำพูดสกปรกโสมมพวกนั้นมาใส่ใจเลย ไม่คุ้มค่า”

“ไม่ได้ ข้าใส่ใจมากนะ” เฉียวเจากล่าวด้วยรอยยิ้มละไม

คบชู้สู่ชายเป็นชื่อเสียงฉาวโฉ่ร้ายแรงปานใด คนที่พูดว่าไม่เก็บมาใส่ใจก็เพียงสุดปัญญาจะทำอะไรได้ ถึงได้หลอกตนเองเท่านั้น

เฉินกวงอึ้งงันไป

ท่าทีนี้ของฮูหยินแปลกๆ อยู่นะ ปกติควรพูดว่าไม่ใส่ใจมิใช่หรือ

เฉียวเจาส่งแผ่นรายชื่อในมือให้เฉินกวง “แม้จะพูดกันว่าข่าวลือเป็นดั่งสวะลอยน้ำ ยากมากที่จะหาต้นตอได้ แต่นั่นเป็นเพียงเพราะไม่มีใครยินยอมทุ่มเทกายใจต่างหาก ไม่ว่าเรื่องใดๆ เมื่อแพร่ออกมาได้ก็ต้องมีที่มาเสมอ ดีที่สิ่งที่พวกเราขาดแคลนน้อยที่สุดในยามนี้ก็คือเวลา”

“นี่คือ…” เฉินกวงก้มหน้ากวาดตาดูรายชื่อแวบหนึ่ง

“นี่เป็นรายชื่อฮูหยินของจวนต่างๆ ที่อยู่ในโถงตำหนักเดียวกับข้าตอนเข้าวังถวายพระพรในวันที่หนึ่งเดือนหนึ่ง สองสามชื่อที่ใช้พู่กันหมึกแดงทำเครื่องหมายไว้คือคนที่ให้สืบก่อน เฉินกวง ข้าอยากให้เจ้าระดมกำลังคนมากขึ้นเพื่อเสาะหาตัวคนที่แพร่ข่าวลือผู้นั้นออกมา แน่นอนว่าถ้าทำไม่ได้จริงๆ ก็ไม่เป็นไร แต่อย่างไรต้องลองดูก่อน”

วันนี้คนอื่นพูดว่านางมีความสัมพันธ์ลับกับชายอื่น วันพรุ่งอาจพูดว่าบุตรที่นางให้กำเนิดมิใช่ของกวนจวินโหว ไม่ลากตัวคนผู้นั้นออกมาจะมิใช่ว่าใครๆ ล้วนเหยียบศีรษะนางได้หรือไร

เฉินกวงเห็นเฉียวเจากล่าวอย่างเอาจริงเอาจังจึงเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ฮูหยิน ท่านวางใจเถอะ ท่านแม่ทัพมีผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาหลายคนแทรกซึมอยู่ตามหอน้ำชาร้านสุราเพื่อดึงพวกนักเลงหัวไม้ที่ไม่เอาการเอางานมาเป็นสมัครพรรคพวกโดยเฉพาะ คนพวกนี้หากินด้วยการสืบข่าว บัดนี้เริ่มใช้การได้แล้ว ให้พวกเขาได้ซ้อมมือพอดี”

เฉียวเจาผงกศีรษะ นางไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปโดยง่าย แน่นอนว่าเพราะเซ่าหมิงยวนเคยบอกความลับให้นางรู้ก่อนออกจากเมืองหลวงว่ามีคนกลุ่มนี้สามารถเรียกใช้งานได้

ไม่ถึงห้าวันเฉินกวงก็มารายงานผล

“ฮูหยิน สืบได้แล้วขอรับ”

“เป็นผู้ใด”

“คนนี้ขอรับ” เฉินกวงยื่นรายชื่อส่งให้พร้อมชี้ตรงชื่อคนผู้หนึ่ง

หญิงสาวมองปราดเดียวอย่างคาดไม่ถึง ทว่าไม่รู้สึกแปลกใจ

ในเมื่อเป็นหนึ่งในบรรดาฮูหยินเป้าหมายหลักที่ให้เฉินกวงสืบ เป็นธรรมดาที่เฉียวเจาจะเห็นว่ามีโอกาสเป็นพวกนางมากที่สุด

หวังซื่อภรรยาของเสนาบดีศาลยุติธรรม เป้าหมายที่นางแพร่ข่าวลือคืออะไร

แม้ว่าสามีของหวังซื่อกับท่านลุงของจวนตะวันออกจะหมางใจกันบ้าง และส่งผลมาถึงความสัมพันธ์ระหว่างเรือนหลังของสองตระกูลจากความคิดตื้นเขินของพวกสตรี กระนั้นนางเป็นบุตรสาวของจวนตะวันตก อีกทั้งยังออกเรือนแล้ว ตกลงว่าหวังซื่อเห็นนางขวางหูขวางตาด้วยเรื่องอะไรถึงได้กุข่าวลือที่ต่ำทรามปานนี้ออกมา

เฉียวเจาหลุบเปลือกตาลงน้อยๆ ใช้นิ้วมือเคาะพื้นโต๊ะหนังสือไม้จันทน์ม่วงเบาๆ แล้วฉุกคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

หวังซื่อเคยขอร้องท่านย่าหลายครั้งหลายหนอยากให้นางรักษาอาการมีบุตรยากของลูกสะใภ้คนเล็ก แต่โดนท่านย่าบอกปัดอย่างบัวไม่ช้ำน้ำไม่ขุ่นทุกครั้ง หรือว่าเรื่องในวันนี้จะมีที่มาอย่างนี้