ทดลองอ่าน หอมเกศา บทที่ 3-4

หินกรวดที่ปูบนพื้นลานเรือนกับห้องโถงก็เป็นวิธีหนึ่งที่นางคิดขึ้นมา เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าติงซื่อเพิ่งมาถึงก็วางท่าข่มกันเสียแล้ว ไม่เพียงให้บ่าวไพร่ปูพรมผืนหนาบนพื้นเท่านั้น ยังจงใจวางเครื่องเรือนไม่เป็นที่เป็นทางและวางอ่างน้ำขวางทางตรงข้างประตูด้วย

ดูเหมือนว่าจะมีคนรายงานกิจวัตรประจำวันในเรือนหลังเก่าของนางให้ติงซื่อรู้ พออีกฝ่ายรู้ว่านางมีนิสัยถือดี ตอนมาพบบิดาต้องไม่ให้คนประคองเด็ดขาด จึงตั้งใจให้คนเอาอ่างน้ำมาวางไว้ที่ข้างประตู

หากมิใช่ว่าตอนนางกลับมาบังเอิญได้ยินคนเฝ้าประตูพูดว่าบิดาให้คนเปิดห้องเก็บของเพื่อเข้าไปหยิบพรมตามที่ติงซื่อบอก เกรงว่าตอนเข้าไปในห้องโถงใหญ่คงต้องอับอายขายหน้าแน่แล้ว

ถึงซูลั่วอวิ๋นจะให้น้องชายซ่อนคม แต่นางไม่มีความคิดจะแสร้งทำตัวเป็นคนไร้ค่า ประการแรกคุณหนูที่ไร้ค่าไม่มีทางทำให้บิดาเปลี่ยนใจได้เป็นอันขาด ประการที่สองหากนางแสดงความอ่อนแอให้เห็นจะไม่ทำให้ติงซื่อทำอะไรอย่างย่ามใจไม่กริ่งเกรงผู้ใดยิ่งขึ้นหรือ

นางในเวลานี้ไม่ใช่เด็กสาวหยิ่งทะนงไม่สุงสิงกับใครเมื่อสองปีก่อนคนนั้น ความยากลำบากจากการมองไม่เห็นทำให้นางขบคิดทบทวนด้วยจิตใจที่สงบนิ่งและทำการใดอย่างสุขุมลุ่มลึกมีชั้นเชิงยิ่งขึ้น

ถึงกระนั้นทุกอย่างมักไม่เป็นไปตามที่นึกภาพไว้ แม้ว่าซูลั่วอวิ๋นจะวางตัวสุภาพนุ่มนวลเหมาะสม แต่พอนางเอ่ยว่าอยากกลับไปพร้อมกับบิดาเพื่อจะได้ปรนนิบัติอยู่ใกล้ๆ ซูหงเหมิงกลับไม่ยอมรับปากเสียที

ไม่ใช่ว่าเขาไม่พอใจซูลั่วอวิ๋น แต่ในจวนมีคุณหนูตาบอดคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องเชิดหน้าชูตาอันใด จริงอยู่ว่าซูลั่วอวิ๋นเปลี่ยนไปแล้ว ทั้งยังรู้ความมากขึ้น แต่ถ้าอาศัยอยู่ที่ชนบทอย่างสงบเรียบง่ายตลอดไปได้ก็จะดีกว่า

เขาเพิ่งก้าวเข้าสู่เส้นทางขุนนาง ไม่อยากกลายเป็นตัวตลกที่สหายขุนนาง