ทดลองอ่าน หอมเกศา บทที่ 3-4

พูดถึงกันอย่างสนุกปาก หากซูลั่วอวิ๋นเข้าใจเหตุผลก็อย่าได้เอ่ยถึงเรื่องกลับเมืองหลวงอีก

แน่นอนว่าที่เขาคิดเช่นนี้เป็นเพราะติงซื่อเอ่ยขึ้นว่าใกล้ถึงวันงานมงคลของซูไฉ่เจียนแล้ว หากตอนนั้นซูลั่วอวิ๋นกลับจวนไป ไม่รู้ว่าจะมีคนนึกถึงเรื่องอดีตของนางกับคุณชายลู่หรือไม่

นายท่านใหญ่สกุลซูรู้สึกว่าวาจาของติงซื่อมีเหตุผล แม้เรื่องระหว่างเด็กหนุ่มเด็กสาวไม่ถือเป็นจริงเป็นจัง แต่หากมีผู้ไม่ประสงค์ดีเอาไปนินทาว่าร้ายก็จะไม่งาม

ซูหงเหมิงจึงเห็นว่าบุตรสาวคนโตควรอยู่ที่เรือนหลังเก่าตามเดิมจะดีกว่าด้วยประการฉะนี้

เขากังวลใจว่าบุตรสาวบังเกิดเกล้าจะแผลงฤทธิ์ จึงอุตส่าห์ประดิดประดอยคำพูดเล็กน้อยตอนบอกเรื่องนี้กับนาง

ทว่าซูลั่วอวิ๋นฟังแล้วยิ้มบางๆ “ท่านพ่อกล่าวได้ถูกต้องเจ้าค่ะ เพียงแต่ก่อนหน้านี้ท่านน้าเล็กเขียนจดหมายถึงข้า บอกว่าหลังวันปีใหม่จะไปสะสางธุระที่เมืองหลวง ท่านน้าเล็กอยากพบข้า จึงขอให้ข้าไปพบกันที่เมืองหลวง…หรือไม่อย่างนั้นให้ข้าเขียนจดหมายอีกฉบับ บอกท่านน้าเล็กว่าท่านพ่อไม่สะดวกให้ข้ากลับไป รอวันหลังค่อยพบกันอีกครา…”

พอนางกล่าวเช่นนี้ ซูหงเหมิงก็นั่งหลังตรงทันควัน แม้ว่าสกุลหูจะค้าขายเครื่องหอม ทว่าภายหลังกิจการตกต่ำลง การค้าส่วนใหญ่จึงถูกผนึกรวมและรับช่วงต่อโดยสกุลซูไปแล้ว

ครั้นถึงรุ่นของหูเสวี่ยซงน้องชายคนเล็กของหูซื่อ เขาก็ผันตัวไปทำอาชีพอื่น

ท่านน้าของซูลั่วอวิ๋นผู้นี้ไม่เชี่ยวชาญด้านบุ๋น กลับชมชอบรำดาบรำทวน เริ่มแรกเขาเป็นแค่ทหารปลายแถวนายหนึ่ง ความเป็นอยู่ค่อนข้างลำบากฝืดเคือง ต่อมาได้ยินว่าหนึ่งปีก่อนเขาช่วยผู้สูงศักดิ์ท่านหนึ่งเอาไว้ ชีวิตก็เริ่มดีขึ้น เมื่อเร็วๆ นี้เขาได้เข้าสู่กองเดินเรือ ช่วยใต้เท้าของกองนี้ดูแลการสัญจรเรือในเขตเหลี่ยงเจียง

แม้เขาจะเป็นเพียงทหารเรือตำแหน่งเล็กๆ แต่ทำหน้าที่ควบคุมการเข้าออกของเรือสินค้าในเหลี่ยงเจียงพอดี จึงมีอำนาจไม่น้อย

ในครั้งนั้นเพราะเรื่องที่หูซื่อจากไปก่อนวัยอันควรทำให้น้องชายอดีตภรรยาไม่เกรงใจซูหงเหมิงเท่าไรนัก หากได้ยินว่าเขาส่งหลานสาวตาบอดไปอยู่ที่ชนบทไม่ยอมให้กลับมา เกรงว่าเจ้าคนป่าเถื่อนผู้นั้นคงจะมายืนกวัดแกว่งอาวุธที่หน้าจวนสกุลซูอีก ดีไม่ดีวันหลังหากพบเรือขนส่งเครื่องหอมของสกุลซูยังอาจหาเรื่องกลั่นแกล้งด้วยก็เป็นได้

ตอนนั้นหูซื่อเสียชีวิตในวัยสาว ซูหงเหมิงถามใจตนเองแล้วก็ไม่อาจทำเป็นไม่รู้สึกละอายแก่ใจได้ เมื่อเขาบังเกิดความลังเลเช่นนี้ขึ้นมาก็เปลี่ยนความคิดอีกครา

“…ในเมื่อท่านน้าของเจ้าจะกลับเมืองหลวง หากไม่ได้พบเจ้าคงต้องเป็นกังวลแน่ วันงานมงคลของน้องสาวเจ้าก็ใกล้เข้ามาแล้ว เจ้าไม่อยู่จะทำให้คนนอกคลางแคลงใจ รอฉลองวันปีใหม่แล้วก็กลับไปพร้อมกันเถิด”

ซูลั่วอวิ๋นยิ้มน้อยๆ ไม่ประหลาดใจที่บิดาเปลี่ยนใจกะทันหัน ถึงอย่างไรท่านน้าของนางก็เคยฟันประตูใหญ่ของจวนสกุลซูหักเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยมาแล้ว หากบิดาไม่อยากเปลี่ยนประตูบานใหม่ย่อมต้องใคร่ครวญให้ดี

ติงซื่อนั่งอยู่ด้านข้าง หลังได้ยินคำกล่าวของสามีก็ก้มหน้าโอนอ่อนผ่อนตามอย่างรู้กาลเทศะ แต่ซูไฉ่เจียนที่นั่งติดกันกลับร้อนใจขึ้นมาแล้ว

ถึงแม้นางจะหมั้นหมายกับลู่ซื่อ แต่ว่าที่สามียังมีพี่สาวของนางอยู่ในหัวใจ หากพี่สาวออกเรือนไปแล้วยังพอทำเนา ทว่าอีกฝ่ายยังไม่มีคู่หมั้น เกิดสกุลลู่เอ่ยถึงเรื่องพี่สาวน้องสาวแต่งสามีคนเดียวกันอีก นางจะทำอย่างไรดี

ซูไฉ่เจียนไม่อยากแบ่งปันสามีของตนกับใครแม้แต่น้อย ต่อให้เป็นพี่สาวต่างมารดาของตนก็ไม่ได้!