ทดลองอ่าน หอมเกศา บทที่ 81.1-81.2

 บทที่ 81.2

ยามหานหลินเฟิงพาคนเจ็บที่ช่วยเหลือไว้กลับมายังเรือนเล็ก ซูลั่วอวิ๋นก็รู้ข่าวว่ามีโจรร้ายบุกมาแถวปากทางเข้าหมู่บ้านแล้ว

นางพาสาวใช้ออกมายืนรอฟังข่าวที่หน้าประตูลานเรือน จากนั้นก็ได้ยินเสียงกีบเท้าม้าคุ้นหูดังแว่วมา

พอได้ยินหานหลินเฟิงเรียกนาง ซูลั่วอวิ๋นก็รีบเดินเข้าไปหาเขาด้วยความดีใจ

ทว่านางยังไม่ทันกล่าววาจา มีสายลมพัดมาทางหานหลินเฟิงระลอกหนึ่ง ตัวนางก็อ่อนระทวยล้มลงคุกเข่ากับพื้น ศีรษะกระแทกเข้ากับโกลนม้าเหล็ก

เขาใจหายวาบ รีบกระโดดลงจากหลังม้ามาประคองนางไว้

เพียงเห็นหน้าผากที่เรียบเนียนเกลี้ยงเกลาแต่เดิมของซูลั่วอวิ๋นเป็นรอยแดงจากแรงกระแทกแล้ว

เซียงเฉ่าเองก็ร้อนรนเป็นการใหญ่ “อาการปวดศีรษะดีขึ้นมากแล้วมิใช่หรือเจ้าคะ เหตุใดวันนี้จู่ๆ ก็หน้ามืดหมดสติไปได้!”

ตอนหานหลินเฟิงอุ้มนางไว้ ก้มหน้ามองเห็นผงยาสีขาวที่ติดอยู่ตามร่างตนเองแล้วก็กระจ่างแจ้งทันควัน…เพราะซูลั่วอวิ๋นมีประสาทรับกลิ่นฉับไว แค่ได้สูดดมเศษผงยาสลบบนร่างเขาเพียงนิดเดียวนางก็ถูกฤทธิ์ยาแล้ว

เขาส่งนางให้พวกหญิงรับใช้ด้านข้างรับไว้โดยไม่รอช้า บอกให้พยุงซูลั่วอวิ๋นเข้าไปนอนในห้องแล้วเอาน้ำเย็นลูบใบหน้านางช้าๆ ส่วนตนเองออกไปถอดเสื้อผ้าที่นอกประตูเรือน รับน้ำเย็นอ่างหนึ่งมาราดรดกายอย่างว่องไว

จวบจนชะล้างผงยาบนร่างกายออกหมดจด เขาค่อยเร่งรีบกลับเข้าเรือน รับอาภรณ์จากสาวใช้มาสวม ก่อนนั่งลงตรงริมเตียงเตา ลูบรอยแดงบนหน้าผากนางเบาๆ พร้อมกับไต่ถาม

“อาอวิ๋น เป็นอย่างไรบ้าง วิงเวียนศีรษะหรือไม่”

ซูลั่วอวิ๋นลืมตาขึ้นช้าๆ เริ่มแรกนางกะพริบตาทีหนึ่ง จากนั้นก็กะพริบตาซ้ำอีกทีแล้วจ้องเขม็งไปทางหน้าต่างที่มีแสงลอดเข้ามา

“ฟ้า…สว่างแล้วหรือ”

หานหลินเฟิงอึ้งงันไปในทีแรก ตอนนี้เป็นยามกลางวันพอดี ฟ้าย่อมสว่างแล้วแน่นอน…แต่ชั่วอึดใจต่อมาความยินดีเจียนคลั่งก็พลุ่งขึ้นกลางอก

“เจ้า…มองเห็นแล้วหรือ”

นางกะพริบตาอีกครั้ง รอยยิ้มตื่นเต้นระคนยินดีค่อยๆ ผุดขึ้นตรงมุมปาก นางกวาดตามองไปโดยรอบช้าๆ อย่างเลื่อนลอยแล้วจึงมองไปทางหานหลินเฟิง

เบื้องหน้าสายตานางเป็นเหมือนม่านหมอกขมุกขมัวผืนหนึ่ง แม้ว่าจะเห็นแสงสว่างได้แล้ว แต่ภาพตรงหน้าก็ยังคงพร่าเลือนอยู่ดี

ดังเช่นตัวหานหลินเฟิงก็เห็นเป็นแค่เงาร่างสูงใหญ่เลือนราง ถึงกระนั้นแสงสว่างที่เลือนรางเช่นนี้ก็ดีกว่าความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุดไม่รู้กี่เท่า!

ชั่วขณะนี้นางรู้สึกเต็มตื้นในอกจนพูดไม่ออก

ทางด้านหานหลินเฟิงก็ตื่นเต้นยินดีอย่างสุดแสน รีบตามหมอที่ตรวจอาการให้ซูลั่วอวิ๋นมาโดยตลอดมาที่นี่ทันที

หมอจับชีพจรอย่างละเอียดแล้วตรวจดวงตาของนาง หลังซักถามเหตุการณ์ตอนศีรษะกระแทกเมื่อครู่แล้วก็พูดขึ้น

“ขอแสดงความยินดีกับชายาซื่อจื่อด้วย ที่ผ่านมาท่านดื่มยากระตุ้นการไหลเวียนโลหิตและสลายเลือดคั่งเป็นประจำ เดิมทีเส้นลมปราณก็โปร่งโล่งขึ้นพอสมควรแล้ว อาจเป็นเพราะแรงกระแทกเมื่อครู่ช่วยให้ก้อนเลือดคั่งในสมองย้ายตำแหน่ง นี่เปรียบได้ดั่งหินก้อนใหญ่ที่บดบังไว้ถูกยกออกไป ดวงตาคู่นี้จึงกลับมามองเห็นแสงอีกครั้ง หากฝังเข็มต่อไปร่วมกับดื่มยาทะลวงเส้นลมปราณ บางทีอีกไม่นานนักก็จะค่อยๆ เห็นแสงสว่างได้เหมือนกับคนปกติ”

หากเป็นก่อนหน้านี้คำกล่าวนี้เป็นสิ่งที่ซูลั่วอวิ๋นไม่กล้าแม้แต่จะคิด ไม่นึกไม่ฝันว่าการหกล้มศีรษะกระแทกทีเดียวทำให้นางมีความหวังที่จะได้เห็นแสงสว่างดังเดิม

จะว่าไปแล้วนางควรขอบคุณโจรกบฏฉิวเจิ้นผู้นั้น ถ้าเขาไม่ได้โปรยผงยาสลบนี้ นางคงไม่ล้มศีรษะกระแทก ไม่รู้ว่าต้องรออีกนานเพียงใดถึงจะมองเห็นแสงรำไรเช่นนี้ได้!